عارفي را پرسيدند : زندگي به '' جبر '' است يا به ''اختيار '' ؟
پاسخ داد: امروز را به ''اختيار'' است ... تا چه بکارم ... اما؛ فردا ''جبر '' است ... چرا که به '' اجبار'' بايد درو کنم هر آنچه را که ديروز به ''اختيار '' کاشته ام .

@Ariya

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال
شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

جماعتی که نظر را حرام می‌گویند
نظر حرام بکردند و خون خلق حلال

اگر مرادِ نصیحت کنان ما این است
که ترک دوست بگویم تصوریست محال

حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آری
به آب دیده خونین نبشته صورت حال

به ناله کار میسر نمی‌شود سعدی
ولیک ناله بیچارگان خوش است، بنال

سعدی

@Ariya

🌹🌺🌹🌺🌹🌺🌹🌺

جانا ، کمال عافیتت بر دوام باد
اقبال و دولت و شرفت مستدام باد

سال و مهت مبارک و روز و شبت به خیر
بختت بلند و گردش گیتی به کام باد


سعدی

@Ariya

🌹🌺🌹🌺🌹🌺🌹🌺

ای سرو بلند قامت دوست
وه وه که شمایلت چه نیکوست

در پای لطافت تو میراد
هر سرو سهی که بر لب جوست

نازک بدنی که می‌نگنجد
در زیر قبا چو غنچه در پوست

مه پاره به بام اگر برآید
که فرق کند که ماه یا اوست؟

آن خرمن گل نه گل که باغ است
نه باغ ارم که باغ مینوست

آن گوی معنبرست در جیب
یا بوی دهان عنبرین بوست

در حلقهٔ صولجان زلفش
بیچاره دل اوفتاده چون گوست

می‌سوزد و همچنان هوادار
می‌میرد و همچنان دعاگوست

خون دل عاشقان مشتاق
در گردن دیدهٔ بلاجوست

من بندهٔ لعبتان سیمین
کاخر دل آدمی نه از روست

بسیار ملامتم بکردند
کاندر پی او مرو که بدخوست

ای سخت دلان سست پیمان
این شرط وفا بود که بی‌دوست

بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهٔ کار خویش گیرم

سعدی

@Ariya

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست، می رود

اول اگرچه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند
وقتی غبار معرکه بنشست، می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود

هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیریست بی نشانه که از شست می رود

بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست می رود

افشین یداللهی

@Ariya

جای مردان سیاست بنشانید درخت،
تا هوا تازه شود.

سهراب سپهری

@Ariya

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران

#شهریار

@Ariya

فراموشت نکرد ایزد در آن حال
که بودی نطفهٔ مدفون و مدهوش

روانت داد و طبع و عقل و ادراک
جمال و نطق و رای و فکرت و هوش

ده انگشتت مرتب کرد بر کف
دو بازویت مرکب ساخت بر دوش

کنون پنداری ای ناچیز همت
که خواهد کردنت روزی فراموش

سعدی

@Ariya

 

زمان میان من و او جدایی افکنده است
من ایستاده در اکنون و او در آینده است

به آرزو نرسیدیم و دیر دانستیم
که راه دورتر از عمرِ آرزومندست

هوشنگ ابتهاج

@Ariya

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

حافظ

@Ariya

بسان رود که در نشیب دره سر به سنگ میزند رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست ، زنده باش

هوشنگ ابتهاج

@Ariya

ای یار جفا کرده پیوند بریده
این بود وفاداری و عهد تو ندیده

در کوی تو معروفم و از روی تو محروم
گرگ دهن آلوده یوسف ندریده

ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند
افسانه مجنونٕ به لیلی نرسیده

در خواب گزیده لب شیرین گل اندام
از خواب نباشد مگر انگشت گزیده

بس در طلبت کوشش بی فایده کردیم
چون طفل دوان در پی گنجشک پریده

مرغ دل صاحب نظران صید نکردی
الا به کمان مهره ابروی خمیده

میلت به چه ماند به خرامیدن طاووس
غمزت به نگه کردن آهوی رمیده

گر پای به در می‌نهم از نقطه شیراز
ره نیست تو پیرامن من حلقه کشیده

با دست بلورین تو پنجه نتوان کرد
رفتیم دعا گفته و دشنام شنیده

روی تو مبیناد دگر دیده سعدی
گر دیده به کس باز کند روی تو دیده

سعدی

@Ariya

من کجا، باران کجا و راه بى پایان کجا
آه این دل دل زدن تا منزل جانان کجا

اى حریر از شانه هایت ریخته تا راه من
عطر خوبت را بگو آخر کنم پنهان کجا

من غریق رود هاى خفته در نام توام
مرغ دریایى کجا و بیم از طوفان کجا

هرچه کوی ات دورتر، دل تنگ تر، مشتاق تر
در طریق عشقبازان مشکل آسان کجا

کاتبان گفتند شب، تکثیر گیسوى تو است
نور خورشید انعکاس چشمه ى روى تو است

بى قرار دیدنت این خاک باران خورده است
خواب چشمان مرا امشب خیالت برده است

پوریا سوری

@Ariya

یادم نمی کنی و ز یادم نمی روی
یادت به خیر، یار فراموشکار من

شهریار

@Ariya

با آنکه دلم از غم هجرت خون است
شادي به غم تو ام ز غم افزون است

انديشه کنم هر شب و گويم يا رب
هجرش که چنين است، وصالش چون است

رودکی

@Ariya

شب تاریک و سنگستان و من، مست
قدح از دست من افتاد و نشکست

نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

باباطاهر

@Ariya

بند بگسل، باش آزاد ای پسر
چند باشی بند سیم و بند زر

گر بریزی بحر را در کوزه ای
چند گنجد قسمت یک روزه ای

مولانا

@Ariya

گر نباشد حیا و درک و شعور
آدمی طعنه می‌زند به ستور

جان انسان که تربیت نشود
آدمی گاو می شود به مرور

حیوانی پلشت و نکبت بار
که فقط می توان از او شد دور

می چرد هرچه را که می بیند
وانگهی گند می زند در سور

تن، تنومند و طبع ایشان پست
چشم بینا و ذوق ایشان کور

گر که خدمت کند به قصد ریا
ور عبادت کند ، به نیت حور

گر دهان وا کند به دُر سُفتن
متنفر شوی و او منفور

فی المثل گر رود به گورستان
دم به دم رم کنند اهل قبور

بارها دیده ام من ایشان را
از قضا آدمی ست بس مشهور

مرتضی لطفی

@Ariya

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر‌ گام زمان است

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی
بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند
بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده از آن روست که خونابه فشان است

دردا و دریغا که درین بازی خونین
بازیچه ی ایام دل آدمیان است

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت
این دشت که پامال سواران خزان است

روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند
یا رب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

خون می چکد از دیده درین کنج صبوری
این صبر که من می کنم افشردن جان است

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است

هوشنگ ابتهاج

@Ariya

اگر شراب خوری، جرعه‌ای فشان بر خاک
از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک

چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پری
به مذهب همه کفر طریقت است امساک

حافظ

@Ariya

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

روز مرگم نفسی وعده دیدار بده
وان گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

حافظ

@Ariya