آن زلف به دست باد، یارا
آخر به جنون کشانده ما را
دور از لب لعل تو عسل، زهر
زهر از لب لعل تو، گوارا
عطر نفست وزیده از بلخ
تا آن سر وادی بخارا
از پرده برون مشو از این بیش
در شهر مچرخ آشکارا
قدری صنم جنون برانگیز
با بنده خویش کن مدارا
بعد از نظری که بر تو بستم
خاکی به سرم شده نگارا

حاج محمود کریمی
۱۳ آبان ۱۴۰۴
@Arefane

ای پیرهنت پاک‌تر از دیده‌ی یعقوب
عریان ز چه افتاده‌ای ای خوبتر از خوب

حاج محمود کریمی، ۱ آذر ۱۴۰۴

صلی الله علیک یا قتیل العریان و علی الارواح التی حلّت بفنائک
@Arefane

هرجا که تویی، به شوق، شوری برپاست
هرجا که منم، به جبر، غم هم آنجاست
آن‌سان که تویی، چقدر انسان زیبا
این‌سان که منم، چقدر انسان تنهاست

محمدرضا معلمی
@Arefane

آنچه ما کردیم با خود، هیچ نابینا نکرد
در میانِ خانه گم کردیم صاحب‌خانه را...

زیب النساء بیگم
@Arefane

تصویری از مراسم بزرگداشت عالم ربانی آیت‌الله سعادت پرور با حضور شاگردان سلوکی؛ ۱۴۰۴/۰۹/۰۶

از سمت راست: استاد فروغی، حاج آقای شیرازی (داماد)، استاد وطن خواه، استاد فیاض بخش، فرزند ایشان
@Arefane

ما مور ضعیفیم و سلیمان، دگر است...
@Arefane

📹 فیلم کامل مناظره آقای حامد کاشانی و آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی در موضوع کیفیت شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها
@Arefane

آرام نداریم؛ چون دل‌آرام نداریم، او را گم کرده‌ایم. دل‌آرام در دلِ آرام جلوه می‌کند، دل ما آشفته و زنگاری است از اعمال و افکارمان...
@Arefane

اگر نفس را به بایسته مشغول نکنی،
تو را به هرزه مشغول دارد.

نجم الدین کبری
@Arefane

منظور از «سرمایه» در متن زیر، سرمایۀ عُمر و توانایی کسب علم و سلوک معنوی است:

الهی؛ آن‌که سرمایه دارد و از آن بهره نمی‌برد، از گدا گرفتارتر و بیچاره‌تر است.

الهی‌ نامه، علامه حسن زاده آملی
@Arefane

أَنَّ اللَّهَ هُوَ الحَقُّ المُبين «نور؛ ۲۵»
اوست حقیقت آشکار.
@Arefane