استاد علی‌اکبر رشاد: «بنده منظومۀ «دفتر دل» استاد علامه حسن زاده را شرح کردم و برای چاپ به دانشگاه تهران دادم که متأسفانه آن نسخه مفقود شد و نتوانستیم به چاپ برسانیم. ولی برای شرح دفتر دل، جلساتی را به محضر استاد علامه می‌رفتم و ایشان توضیحاتی راجع به ابیات می‌دادند که برخی نوارهای آن جلسات ضبط شده و الآن موجود است. ان‌شاءالله توفیق و حوصله‌ای دست دهد که باتوجه به همان نوارها، بتوانم دوباره شرحی بر دفتر دل بنویسم.»
@Arefane

⛔توجه: انتشار مطالب کانال بدون ذکر لینک، مورد رضایت نیست.

استاد علی‌اکبر رشاد: «از راههای فهم آثار یک فرد و اینکه بالاترین دغدغه‌های آن فرد چه بوده، این است که کلمات کلیدی یا عناوینی که مکرّر در آثار آن فرد به کار رفته است را بررسی کنیم. مثلاً با بررسی آثار و خصوصا اشعار استاد علّامه حسن زاده، واژه‌های «شب» و «شیدایی» و نگاه عاشقانه به شب، در آثار و اشعار ایشان به وفور یافت می‌شود. مثل این غزل که از زیباترین غزل‌های استاد است:

شُد گاهِ وصلِ دلدار، قُم ايّها المُزَّمِّل
آمد زمانِ ديدار، قم ايها المزمل
وقت سفر رسيده، يعنى سحر رسيده
بيدار باش؛ بيدار، قم ايها المزمل 
@Arefane

استاد علی‌اکبر رشاد: «حداقل دو سه بار از استاد علامه حسن زاده شنیدم که می‌فرمودند: من تا شب خوبی نداشته باشم، روز خوبی ندارم.»
@Arefane

استاد علی‌اکبر رشاد: «از دیگر واژه‌های پر تکرار در اشعار استاد علامه حسن زاده، واژه و مفهوم عشق است، که با بررسی غزلیات ایشان، حداقل یک چهارم غزلیات استاد، با عناوین یا مفاهیم مرتبط با عشق شروع شده: بازار عشق، غم عشق، متاع عشق، میکده عشق، معشوق لایزال، طُرّۀ عشق و...».
@Arefane

📹 زیبایی ببینید| کلیپی زیبا از دیدار مدال‌آوران و قهرمانان ورزش کشور با رهبر انقلاب. ۱۴۰۲/۹/۱
@Arefane

ادامه...👇

🌿 استاد علی‌اکبر رشاد: بنده سال ۱۳۶۳ با الهام از مصراعِ «طُرّۀ عشق، شِکَن در شِکَن است» که از سروده‌های استاد علامه حسن زاده است، غزل زیر را سرودم. استاد علامه مکرر می‌فرمودند: «من غزل شما را از بَر کردم». گاهی هم در حضور بنده این غزل را از حفظ می‌خواندند.

پیچِ گیسوی تو رأسُ الفِتَن است
کفرِ هندوی توأم راهزن است
بیت ابروی تو در دفتر حُسن
شاه‌بیت غزل ذُوالمِنَن است
مَطلعِ شعرِ قَدَت را نازم
گرچه هندوست ولی تُرک‌فَن است
دوش، عرشی نَفَسی می‌فرمود:
«طُرّۀ عشق، شکن در شکن است»
دل این بیدلِ واله، عمری است
که اسیرِ خَم آن پر شکن است
شیخِ ما رازِ حیات افشا کرد
دوش تا دید خمارْ انجمن است
تو که هر لحظه دو صد جلوه کنی
از چه پس پاسخ دیدار، «لَن» است
خودْ صلیبِ قَلَم از عهدِ صِغَر
چون «رشاد» آخته بر دوش من است

@Arefane | عارفانه

استاد علی‌اکبر رشاد: «از دیگر واژه‌های پر تکرار در اشعار استاد علامه حسن زاده، واژه «دل» است؛ در اکثر غزلیات و اشعار ایشان حداقل یکی دوبار واژه یا توصیف «دل» به کار رفته است.

معروف است که صائب تبریزی، «شاعر حُباب‌ها» است؛ چون بیشترین استفاده از واژه حباب و تشبیهات درباره حباب را دارد. اگر به استاد علامه حسن زاده به مثابۀ شاعر نگاه کنیم، ایشان «قلب‌شناس» و «شاعرِ دل» است:

گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یارب این قلب‌شناسی ز که آموخته بود
@Arefane

تصویر استاد علی‌اکبر رشاد در معیّت علامه حسن زاده آملی(ره)
@Arefane

🎙توضیح و قرائت غزل «طُرّۀ عشق» توسط استاد علی‌اکبر رشاد| غزلی که علامه حسن زاده آملی آن را از بَر کرده بود
@Arefane

سخنران دوم مراسم، حضرت استاد حسن رمضانی بودند.

تواضع استاد حسن رمضانی در برابر استاد علی‌اکبر رشاد: در برابر ربُّ النوعِ «فلسفۀ مضاف»، سخن از «فلسفۀ معنویت» گفتن، زیره به کرمان بردن است.
@Arefane

استاد حسن رمضانی: «معنا»، یعنی مقصودِ اول و اصلی. «معنویت»، یعنی عمق و مغزا و مقصود اصلی آفرینش که معرفت و عرفان است.
@Arefane

استاد حسن رمضانی: استاد علامه حسن زاده، از ظاهر و لفظ و عبارت گذشته بود و به مقصود اصلی از کارگاه هستی رسیده بود. لذا در اشعار زیبای خود می‌گوید:

ملکوت است که در مَنظرِ من جلوه‌گر است
تو بر آن باش که بحر و بَر و شمس و قمر است
آن خدایی تو پرستی نه خدای حَسَن است
که حَسَن را به خداوند، خدای دگر است
@Arefane

استاد حسن رمضانی: خیلی‌ها مقصود را گم کرده و اشیاء را یافته‌اند، اما استاد علامه حسن زاده، اشیاء را گم کرده و مقصود را یافته بود. لذا در الهی‌نامه می‌گوید:

الهی! همه گویند خدا کو؟ حَسَن گوید جز خدا کو؟
الهی! همه کو کو گویند و حَسَن هو هو.
@Arefane

استاد حسن رمضانی: استاد علامه حسن زاده می‌فرمودند: ما که نمی‌خواهیم «درویش» تربیت کنیم، ما می‌خواهیم «مُلّای مُهذّب» تربیت کنیم.
@Arefane

استاد حسن رمضانی: یک روز که برای ملاقات با استاد علامه حسن زاده به سمت منزل ایشان می‌رفتم، دیدم استاد دم درب منزل ایستاده و قلم به دستشان است. گفتم: قلم دستتان است! فرمودند: «خدا نکند این قلم از دست من بیفتد؛ اگر من زنده باشم و قلم از دستم بیفتد، بمیرم بهتر است.»
@Arefane

استاد حسن رمضانی: برخی با تکیه بر عبارت حدیث عنوان بصری که «لَيْسَ اَلْعِلْمُ بِكَثْرَةِ اَلتَّعَلُّمِ وَ إِنَّمَا هُوَ نُورٌ يَقْذِفُهُ اَللَّهُ تَعَالَى فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ اَللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ»*، درس و بحث و علم آموزی را تخطئه می‌کنند. اما این برداشت از روایت صحیح نیست؛ مثلاً اگر گفته می‌شود: شفا، دست دکتر و دوا نیست، بلکه دست خدا است و شافی اوست، آیا معنایش این است که دور دکتر و دوا را خط بکشید؟ خیر. باید به دنبال اسباب و دکتر و دوا رفت، ولی شفا را از خدا دانست. بنابراین منظور از عبارت حدیث عنوان بصری هم این است که اگر علم حقیقی می‌خواهید، از این مقدمات (استاد و درس و بحث) به عنوان عِلَلِ مُعِدّه (زمینه‌ساز) استفاده کنید امّا بدانید که این علل، فقط مُعِدّه است، و علّت مُفیضه فقط خداوند است (منتها از طریق همین اسباب). «قاعده عمومی» این است، و اگر کسی خلاف این قاعده، علم به او افاضه شده بود، استثناست و ما باید به دنبال قاعده باشیم نه اینکه قاعده را فدای استثنا کنیم.

* ترجمه حدیث: علم و دانش به کثرت یادگیری نیست، بلکه نوری است که خداوند آن را در دل کسی که می‌خواهد هدایت کند، می‌اندازد.
@Arefane

🌿 استاد حسن رمضانی: استاد علامه حسن زاده، فانی در کتاب و درس و استاد بود. بارها کتاب را می‌بوسید و بغل می‌کرد. می‌فرمود: «گاهی شب تا صبح کتاب را بغل می‌کنم و می‌خوابم» و همچنین به شوخی می‌فرمود: «بعضی کفتر باز و... هستند، من کتاب باز هستم».
@Arefane | عارفانه