🍷نوشتن رسالهی مرجعیت و مشغله های دنیوی
🔹آیت الله کشمیری رحمة الله عليه فرمودند: از اهل دانش در نجف اشرف به دیدارم آمد؛ آن وقت آقای حدّاد هم آنجا بودند. وقتی آن اهل دانش نشست، آقای حدّاد هر سؤالی را که در قلب او بود، قبل از اینکه از آن سخنی به زبان آورد، شرح داد؛ و به او گفت: «طبعِ رساله انسان را از تکاملش باز میدارد، چرا که مشغلههای دنیوی او را مشغول میکند.» آن عالم از این قضیه شگفتزده شد، از اینکه خطور فکری او را خوانده بود. آن عالِم تا پانزده سال بعد هر وقت مرا میدید، به خدا قسم میداد و میپرسید آیا او امام زمان نبود؟ من به او جواب منفی میدادم، ولی سؤالش را تکرار میکرد.
📚 صحبت جانان، استاد سید علی اکبر صداقت
🆔 @Arefane
🔹آیت الله کشمیری رحمة الله عليه فرمودند: از اهل دانش در نجف اشرف به دیدارم آمد؛ آن وقت آقای حدّاد هم آنجا بودند. وقتی آن اهل دانش نشست، آقای حدّاد هر سؤالی را که در قلب او بود، قبل از اینکه از آن سخنی به زبان آورد، شرح داد؛ و به او گفت: «طبعِ رساله انسان را از تکاملش باز میدارد، چرا که مشغلههای دنیوی او را مشغول میکند.» آن عالم از این قضیه شگفتزده شد، از اینکه خطور فکری او را خوانده بود. آن عالِم تا پانزده سال بعد هر وقت مرا میدید، به خدا قسم میداد و میپرسید آیا او امام زمان نبود؟ من به او جواب منفی میدادم، ولی سؤالش را تکرار میکرد.
📚 صحبت جانان، استاد سید علی اکبر صداقت
🆔 @Arefane
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍷الهی دلی ده که جای تو باشد...
🔹مناجاتخوانی زیبا با صدای دلنشین عارف بالله حضرت آیة الله سعادت پرور (قدس سره)
@nedayesaadat
🆔 @Arefane
🔹مناجاتخوانی زیبا با صدای دلنشین عارف بالله حضرت آیة الله سعادت پرور (قدس سره)
@nedayesaadat
🆔 @Arefane
عارفانه
🍷الهی دلی ده که جای تو باشد... 🔹مناجاتخوانی زیبا با صدای دلنشین عارف بالله حضرت آیة الله سعادت پرور (قدس سره) @nedayesaadat 🆔 @Arefane
الهی دلی ده که جای تو باشد؛
لسانی که در وی ثنای تو باشد...
.
الهی بده همتی آنچنانم؛
که سعیم وصول بقای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از عشق خود مست؛
که خواب و خورم از برای تو باشد...
.
الهی عطاکن به فکرم تو نوری؛
که محصول فکرم دعای تو باشد...
.
الهی عطا کن مرا گوش قلبی؛
که آن گوش پر از صدای تو باشد...
.
الهی چنان کن که این عبد مسکین؛
برای تو خوانَد، برای تو باشد...
.
الهی عطا کن بر این بنده چشمی؛
که بینائیش از ضیای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از فضل و رحمت؛
که دائم سرم را هوای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از عیب خالی؛
که هستیم محو و فنای تو باشد...
.
الهی مرا حفظ کن از مهالک؛
که هر کار کردم رضای تو باشد...
.
الهی ندانم چه بخشی کسی را؛
که هم عاشق و هم گدای تو باشد...
.
الهی به طوطی عطا کن بیانی؛
که نطقش کلید عطای تو باشد...
.
طوطی همدانی
🆔 @Arefane
لسانی که در وی ثنای تو باشد...
.
الهی بده همتی آنچنانم؛
که سعیم وصول بقای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از عشق خود مست؛
که خواب و خورم از برای تو باشد...
.
الهی عطاکن به فکرم تو نوری؛
که محصول فکرم دعای تو باشد...
.
الهی عطا کن مرا گوش قلبی؛
که آن گوش پر از صدای تو باشد...
.
الهی چنان کن که این عبد مسکین؛
برای تو خوانَد، برای تو باشد...
.
الهی عطا کن بر این بنده چشمی؛
که بینائیش از ضیای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از فضل و رحمت؛
که دائم سرم را هوای تو باشد...
.
الهی چنانم کن از عیب خالی؛
که هستیم محو و فنای تو باشد...
.
الهی مرا حفظ کن از مهالک؛
که هر کار کردم رضای تو باشد...
.
الهی ندانم چه بخشی کسی را؛
که هم عاشق و هم گدای تو باشد...
.
الهی به طوطی عطا کن بیانی؛
که نطقش کلید عطای تو باشد...
.
طوطی همدانی
🆔 @Arefane
🔹مشاهده فیلم و سریالهای غیر ضروری و خصوصا فیلم های خارجی، در تقویت قوه غضبیه و قوه شهویه، و در یک کلمه: در تقویت الاههی نفس تاثیر بسزایی دارد. لذا غیر از فیلم های مفید و لازم، وقت خود را با این فیلم ها نگذرانید، مگر از باب دفع افسد به فاسد برای بعضی افراد.
👤 استاد مویدی
🆔 @Arefane
👤 استاد مویدی
🆔 @Arefane
🔹شخصی از استاد مویدی پرسید در علم معانی و بیان، به نظر شما کتاب مطوّل خوانده شود یا مختصر یا جواهر البلاغه.
🍷ایشان پاسخ دادند: نظر شخصی من اینست که همان جواهر البلاغه که مختصرتر از همه است، کافی است. اگر تمام این علوم را مسلط باشید و تمام تفاسیر از صدر اسلام تا الآن را خوانده باشید، ولی آن نور هدایتی که هنگام قرائت قرآن لازم است را نداشته باشید، نمی توانید از قرآن استفاده معنوی کنید. بنده ریش هایم در این حوزه سفید شده و بی دلیل این حرف را نمی زنم، از روی تجربه می گویم...
👤 استاد مویدی
🆔 @Arefane
🍷ایشان پاسخ دادند: نظر شخصی من اینست که همان جواهر البلاغه که مختصرتر از همه است، کافی است. اگر تمام این علوم را مسلط باشید و تمام تفاسیر از صدر اسلام تا الآن را خوانده باشید، ولی آن نور هدایتی که هنگام قرائت قرآن لازم است را نداشته باشید، نمی توانید از قرآن استفاده معنوی کنید. بنده ریش هایم در این حوزه سفید شده و بی دلیل این حرف را نمی زنم، از روی تجربه می گویم...
👤 استاد مویدی
🆔 @Arefane
🍷آیا در وجود ما خیری هست یا نه؟
جابر جُعفى از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام حديث ميكند كه آن حضرت فرمودند:
إذَا أَرَدْتَ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّ فِيكَ خَيْرًا فَانْظُرْ إلَى قَلْبِكَ؛ فَإنْ كَانَ يُحِبُّ أَهْلَ طَاعَةِ اللَهِ وَ يُبْغِضُ أَهْلَ مَعْصِيَتِهِ فَفِيكَ خَيْرٌ وَ اللَهُ يُحِبُّكَ، وَ إنْ كَانَ يُبْغِضُ أَهْلَ طَاعَةِ اللَهِ وَ يُحِبُّ أَهْلَ مَعْصِيَتِهِ فَلَيْسَ فِيكَ خَيْرٌ وَاللَهُ يُبْغِضُكَ؛ وَ الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ.
حضرت فرمودند كه: «اگر بخواهى بدانى كه در تو خيرى هست در دل خود نظر بيفكن؛
اگر ديدى دل تو اهل طاعت خدا را دوست دارد و از اهل معصيت متنفّر است، بدان كه در تو خير وجود دارد و خداوند تو را دوست دارد.
و اگر ديدى كه دل تو از اهل طاعت خدا متنفّر است و اهل معصيت را دوست دارد، بدان كه در تو خيرى وجود ندارد و خداوند نيز از تو بيزار است؛
چون انسان ارتباط كامل با محبوب خود دارد، بلكه با محبوب خود جنبه اتّحاد و معيّت دارد.»
📚 «کافی» ج 2 ص 126
🆔 @Arefane
جابر جُعفى از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام حديث ميكند كه آن حضرت فرمودند:
إذَا أَرَدْتَ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّ فِيكَ خَيْرًا فَانْظُرْ إلَى قَلْبِكَ؛ فَإنْ كَانَ يُحِبُّ أَهْلَ طَاعَةِ اللَهِ وَ يُبْغِضُ أَهْلَ مَعْصِيَتِهِ فَفِيكَ خَيْرٌ وَ اللَهُ يُحِبُّكَ، وَ إنْ كَانَ يُبْغِضُ أَهْلَ طَاعَةِ اللَهِ وَ يُحِبُّ أَهْلَ مَعْصِيَتِهِ فَلَيْسَ فِيكَ خَيْرٌ وَاللَهُ يُبْغِضُكَ؛ وَ الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ.
حضرت فرمودند كه: «اگر بخواهى بدانى كه در تو خيرى هست در دل خود نظر بيفكن؛
اگر ديدى دل تو اهل طاعت خدا را دوست دارد و از اهل معصيت متنفّر است، بدان كه در تو خير وجود دارد و خداوند تو را دوست دارد.
و اگر ديدى كه دل تو از اهل طاعت خدا متنفّر است و اهل معصيت را دوست دارد، بدان كه در تو خيرى وجود ندارد و خداوند نيز از تو بيزار است؛
چون انسان ارتباط كامل با محبوب خود دارد، بلكه با محبوب خود جنبه اتّحاد و معيّت دارد.»
📚 «کافی» ج 2 ص 126
🆔 @Arefane
🍷آیت الله بهجت: به نظر بنده تفاوت میان ما و آنها [بزرگان صاحب معنویت و کمالات] فقط در این است که آنها به آنچه میدانستند، عمل میکردند، ولی ما حتی آنچه را که میبینیم، عمل نمیکنیم! و حتی أَلأهَم فَالأهَم و أَلأوْجَب فَالأوْجَب را رعایت نمیکنیم! آنها در مقام عمل حتی در عمل به مستحبات، منتظر حالی بودند که آن را خوب انجام دهند! تنها مشابهت ما با آنها این است که آنها در ایمان و یقین قوی بودند و صلابت داشتند، و ایمان و یقین ما ضعیف است!
📚 در محضر بهجت، ج٣، ص ٢۴٢
🆔 @Arefane
📚 در محضر بهجت، ج٣، ص ٢۴٢
🆔 @Arefane
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍷ببینید| دستورالعمل کیمیا در بیان آیت الله بهجت به نقل از عارف بالله سید علی قاضی طباطبایی
🔹عدهای از شاگردان آیتالله قاضی قدسسره به ایشان گفتند: [علم] کیمیا را به ما یاد بدهید. ایشان فرموده بود: این ذکر بالاتر از کیمیاست: «اللَّهُمَّ أَغْنِنِي بِحَلَالِكَ عَنْ حَرَامِكَ وَ بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاكَ؛ خدایا! مرا بهوسیله حلالت از حرامت بینیاز کن، و با فضل خودت، از هرچه غیر خودت بینیاز گردان».
🔹آیتالله بهجت قدسسره میفرمودند: به هرتعداد که میخواهید ذکر را بگویید و قبل و بعد از گفتن همه، یک صلوات بفرستید.
📚 در محضر بهجت، ج٣، ص٢٨۵
🔹توضیح بیشتر: آیتالله بهجت(ره) برای کسانی که از ایشان برای برطرف شدن مشکلات اقتصادی خود و افزایش رزق، دستورالعملی میخواستند همین ذکر را توصیه میفرمودند.
🆔 @Arefane
🔹عدهای از شاگردان آیتالله قاضی قدسسره به ایشان گفتند: [علم] کیمیا را به ما یاد بدهید. ایشان فرموده بود: این ذکر بالاتر از کیمیاست: «اللَّهُمَّ أَغْنِنِي بِحَلَالِكَ عَنْ حَرَامِكَ وَ بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِوَاكَ؛ خدایا! مرا بهوسیله حلالت از حرامت بینیاز کن، و با فضل خودت، از هرچه غیر خودت بینیاز گردان».
🔹آیتالله بهجت قدسسره میفرمودند: به هرتعداد که میخواهید ذکر را بگویید و قبل و بعد از گفتن همه، یک صلوات بفرستید.
📚 در محضر بهجت، ج٣، ص٢٨۵
🔹توضیح بیشتر: آیتالله بهجت(ره) برای کسانی که از ایشان برای برطرف شدن مشکلات اقتصادی خود و افزایش رزق، دستورالعملی میخواستند همین ذکر را توصیه میفرمودند.
🆔 @Arefane
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍷ببینید، بخوانید و لذت ببرید...
ما ز بالاییم و بالا می رویم؛
ما ز دریاییم و دریا می رویم...
ما از آن جا و از این جا نیستیم؛
ما ز بیجاییم و بیجا می رویم...
لااله اندر پی الالله است؛
همچو لا ما هم به الّا می رویم...
قل تعالوا آیتیست از جذب حق؛
ما به جذبه حق تعالی می رویم...
کشتی نوحیم در طوفان روح؛
لاجرم بیدست و بیپا می رویم...
همچو موج از خود برآوردیم سر؛
باز هم در خود تماشا می رویم...
راه حق تنگ است چون سم الخیاط؛
ما مثال رشته یکتا می رویم...
هین ز همراهان و منزل یاد کن؛
پس بدانک هر دمی ما می رویم...
خواندهای انا الیه راجعون؛
تا بدانی که کجاها می رویم...
اختر ما نیست در دور قمر؛
لاجرم فوق ثریا می رویم...
همت عالی است در سرهای ما؛
از علی تا رب اعلا می رویم...
رو ز خرمنگاه ما ای کورموش؛
گر نه کوری بین که بینا می رویم...
ای سخن خاموش کن با ما میا؛
بین که ما از رشک بیما می رویم...
ای کُهِ هستیِ ما ره را مبند؛
ما به کوه قاف و عنقا می رویم...
👤 مولوی
🆔 @Arefane
ما ز بالاییم و بالا می رویم؛
ما ز دریاییم و دریا می رویم...
ما از آن جا و از این جا نیستیم؛
ما ز بیجاییم و بیجا می رویم...
لااله اندر پی الالله است؛
همچو لا ما هم به الّا می رویم...
قل تعالوا آیتیست از جذب حق؛
ما به جذبه حق تعالی می رویم...
کشتی نوحیم در طوفان روح؛
لاجرم بیدست و بیپا می رویم...
همچو موج از خود برآوردیم سر؛
باز هم در خود تماشا می رویم...
راه حق تنگ است چون سم الخیاط؛
ما مثال رشته یکتا می رویم...
هین ز همراهان و منزل یاد کن؛
پس بدانک هر دمی ما می رویم...
خواندهای انا الیه راجعون؛
تا بدانی که کجاها می رویم...
اختر ما نیست در دور قمر؛
لاجرم فوق ثریا می رویم...
همت عالی است در سرهای ما؛
از علی تا رب اعلا می رویم...
رو ز خرمنگاه ما ای کورموش؛
گر نه کوری بین که بینا می رویم...
ای سخن خاموش کن با ما میا؛
بین که ما از رشک بیما می رویم...
ای کُهِ هستیِ ما ره را مبند؛
ما به کوه قاف و عنقا می رویم...
👤 مولوی
🆔 @Arefane
🔹در زندگی عارف بزرگی چون علامه طباطبایی نیز، دوره های پر فراز و نشیب و حتی دوره «خسارت روحی» وجود داشته است، پس هیچگاه از فراز و نشیب در زندگی خود، ترسیده و محزون و ناامید نشویم...
جالب آنجاست که این دوره، پس از ارتباطات سلوکی علامه طباطبایی با عارف کبیر مرحوم قاضی می باشد.
🆔 @Arefane
جالب آنجاست که این دوره، پس از ارتباطات سلوکی علامه طباطبایی با عارف کبیر مرحوم قاضی می باشد.
🆔 @Arefane
🍷سخنان تکان دهنده امام خمینی درباره چگونگی استفاده از قرآن (۱)
اکنون که مقاصد و مطالب این صحیفۀ الهیه را دانستی، یک مطلب مهمّی را باید در نظر بگیری که با توجه به آن راه استفاده از کتاب شریف بر تو باز شود و ابواب معارف و حِکَم بر قلبت مفتوح گردد. و آن، آن است که به کتاب شریف الهی نظر تعلیم داشته باشی و آن را کتاب تعلیم و افاده بدانی، و خود را موظف به تعلّم و استفاده بدانی. و مقصود ما از تعلیم و تعلّم و افاده و استفاده آن نیست که جهات ادبیّت و نحو و صرف را از آن تعلیم بگیری، یا حیث فصاحت و بلاغت و نکات بیانیّه و بدیعیّه از آن فراگیری، یا در قصص و حکایات آن به نظر تاریخی و اطّلاع بر امم سالفه بنگری؛ هیچ یک از اینها داخل در مقاصد قرآن نیست و از منظور اصلی کتاب الهی به مراحلی دور است.
این که استفادۀ ما از این کتاب بزرگ بسیار کم است، برای همین است که یا به آن نظر تعلیم و تعلم نداریم ـ چنانچه غالباً این طوریم ـ فقط قرائت قرآن می کنیم برای ثواب و اجر، و لهذا جز به جهت تجوید آن اعتنائی نداریم. می خواهیم قرآن را صحیح بخوانیم که ثواب به ما عنایت شود، و در همین حد واقف می شویم و به همین امر قناعت می کنیم؛ و لهذا چهل سال قرآن شریف را می خوانیم و به هیچ وجه از آن استفاده ای حاصل نشود جز اجر و ثواب قرائت. و یا اگر نظر تعلیم و تعلّم داشته باشیم، با نکات بدیعیّه و بیانیّه و وجوه اعجاز آن، و قدری بالاتر، جهات تاریخی و سبب نزول آیات، و اوقات نزول، و مکّی و مدنی بودن آیات و سور، و اختلاف قرائات و اختلاف مفسرین از عامّه و خاصه، و دیگر امور عرضیّۀ خارج از مقصد که خود آنها موجب احتجاب از قرآن و غفلت از ذکر الهی است، سر و کار داریم. بلکه مفسرین بزرگ ما نیز عمدۀ همّ خود را صرف در یکی از این جهات یا بیشتر کرده و باب تعلیمات را به روی مردم مفتوح نکرده اند.
به عقیدۀ نویسنده تاکنون تفسیر برای کتاب خدا نوشته نشده. به طور کلّی معنی «تفسیر» کتاب آن است که شرح مقاصد آن کتاب را بنماید؛ و نظر مهم به آن، بیان منظور صاحب کتاب باشد. این کتاب شریف، که به شهادت خدای تعالی کتاب هدایت و تعلیم است و نور طریق سلوک انسانیّت است، باید مفسِّر در هر قصه از قصص آن، بلکه هر آیه از آیات آن، جهت اهتداء به عالم غیب و حیث راه نمایی به طرق سعادت و سلوک طریق معرفت و انسانیّت را به متعلّم بفهماند. مفسِّر وقتی «مقصد» از نزول را بما فهماند مفسر است، نه «سبب» نزول به آن طور که در تفاسیر وارد است. در همین قصۀ آدم و حوا و قضایای آنها با ابلیس از اوّل خلقت آنها تا ورود آنها در ارض، که حق تعالی مکرّر در کتاب خود ذکر فرموده، چقدر معارف و مواعظ مذکور و مرموز است و ما را به چقدر از معایب نفس و اخلاق ابلیسی و کمالات آن و معارف آدمی آشنا می کند و ما از آن غافل هستیم.
بالجمله، کتاب خدا کتاب معرفت و اخلاق و دعوت به سعادت و کمال است؛ کتاب تفسیر نیز باید کتاب عرفانی اخلاقی و مبیّن جهات عرفانی و اخلاقی و دیگر جهات دعوت به سعادت آن باشد. مفسِّری که از این جهت غفلت کرده یا صرف نظر نموده یا اهمّیّت به آن نداده، از مقصود قرآن و منظور اصلی انزال کتب و ارسال رسل غفلت ورزیده. و این یک خطائی است که قرنها است این ملت را از استفاده از قرآن شریف محروم نموده و راه هدایت را به روی مردم مسدود کرده.
🆔 @Arefane
اکنون که مقاصد و مطالب این صحیفۀ الهیه را دانستی، یک مطلب مهمّی را باید در نظر بگیری که با توجه به آن راه استفاده از کتاب شریف بر تو باز شود و ابواب معارف و حِکَم بر قلبت مفتوح گردد. و آن، آن است که به کتاب شریف الهی نظر تعلیم داشته باشی و آن را کتاب تعلیم و افاده بدانی، و خود را موظف به تعلّم و استفاده بدانی. و مقصود ما از تعلیم و تعلّم و افاده و استفاده آن نیست که جهات ادبیّت و نحو و صرف را از آن تعلیم بگیری، یا حیث فصاحت و بلاغت و نکات بیانیّه و بدیعیّه از آن فراگیری، یا در قصص و حکایات آن به نظر تاریخی و اطّلاع بر امم سالفه بنگری؛ هیچ یک از اینها داخل در مقاصد قرآن نیست و از منظور اصلی کتاب الهی به مراحلی دور است.
این که استفادۀ ما از این کتاب بزرگ بسیار کم است، برای همین است که یا به آن نظر تعلیم و تعلم نداریم ـ چنانچه غالباً این طوریم ـ فقط قرائت قرآن می کنیم برای ثواب و اجر، و لهذا جز به جهت تجوید آن اعتنائی نداریم. می خواهیم قرآن را صحیح بخوانیم که ثواب به ما عنایت شود، و در همین حد واقف می شویم و به همین امر قناعت می کنیم؛ و لهذا چهل سال قرآن شریف را می خوانیم و به هیچ وجه از آن استفاده ای حاصل نشود جز اجر و ثواب قرائت. و یا اگر نظر تعلیم و تعلّم داشته باشیم، با نکات بدیعیّه و بیانیّه و وجوه اعجاز آن، و قدری بالاتر، جهات تاریخی و سبب نزول آیات، و اوقات نزول، و مکّی و مدنی بودن آیات و سور، و اختلاف قرائات و اختلاف مفسرین از عامّه و خاصه، و دیگر امور عرضیّۀ خارج از مقصد که خود آنها موجب احتجاب از قرآن و غفلت از ذکر الهی است، سر و کار داریم. بلکه مفسرین بزرگ ما نیز عمدۀ همّ خود را صرف در یکی از این جهات یا بیشتر کرده و باب تعلیمات را به روی مردم مفتوح نکرده اند.
به عقیدۀ نویسنده تاکنون تفسیر برای کتاب خدا نوشته نشده. به طور کلّی معنی «تفسیر» کتاب آن است که شرح مقاصد آن کتاب را بنماید؛ و نظر مهم به آن، بیان منظور صاحب کتاب باشد. این کتاب شریف، که به شهادت خدای تعالی کتاب هدایت و تعلیم است و نور طریق سلوک انسانیّت است، باید مفسِّر در هر قصه از قصص آن، بلکه هر آیه از آیات آن، جهت اهتداء به عالم غیب و حیث راه نمایی به طرق سعادت و سلوک طریق معرفت و انسانیّت را به متعلّم بفهماند. مفسِّر وقتی «مقصد» از نزول را بما فهماند مفسر است، نه «سبب» نزول به آن طور که در تفاسیر وارد است. در همین قصۀ آدم و حوا و قضایای آنها با ابلیس از اوّل خلقت آنها تا ورود آنها در ارض، که حق تعالی مکرّر در کتاب خود ذکر فرموده، چقدر معارف و مواعظ مذکور و مرموز است و ما را به چقدر از معایب نفس و اخلاق ابلیسی و کمالات آن و معارف آدمی آشنا می کند و ما از آن غافل هستیم.
بالجمله، کتاب خدا کتاب معرفت و اخلاق و دعوت به سعادت و کمال است؛ کتاب تفسیر نیز باید کتاب عرفانی اخلاقی و مبیّن جهات عرفانی و اخلاقی و دیگر جهات دعوت به سعادت آن باشد. مفسِّری که از این جهت غفلت کرده یا صرف نظر نموده یا اهمّیّت به آن نداده، از مقصود قرآن و منظور اصلی انزال کتب و ارسال رسل غفلت ورزیده. و این یک خطائی است که قرنها است این ملت را از استفاده از قرآن شریف محروم نموده و راه هدایت را به روی مردم مسدود کرده.
🆔 @Arefane
🍷سخنان تکان دهنده امام خمینی درباره چگونگی استفاده از قرآن (۲)
ما باید مقصود از تنزیل این کتاب را قطع نظر از جهات عقلی برهانی، که خود به ما مقصد را می فهماند، از خود کتاب خدا اخذ کنیم. مصنّف کتاب مقصد خود را بهتر می داند. اکنون به فرموده های این مصنّف راجع به شئون قرآن نظر کنیم، می بینیم خود می فرماید: ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدیً لِلمُتَّقین. این کتاب را کتاب هدایت خوانده. می بینیم در یک سورۀ کوچک چندین مرتبه می فرماید: وَلَقَدْ یَسَّرْنا القُرآنَ لِلذّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِر. می بینیم می فرماید: وَاَنْزَلْنا اِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنّاسِ ما نُزِّلَ اِلَیْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُون. می فرماید: کِتابٌ اَنْزَلناهُ اِلیْک مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ اُولوا الاَْلْبٰاب. الی غیر ذلک از آیات شریفه که ذکرش به طول انجامد.
بالجمله، مقصود ما از این بیان نه انتقاد در اطراف تفاسیر است، چه که هر یک از مفسِّرین زحمتهای فراوان کشیده و رنجهای بی پایان برده تا کتابی شریف فراهم آورده فَلِلّهِ دَرُّهُمْ وَ عَلَی اللّه اَجْرُهُم، بلکه مقصود ما آن است که راه استفاده از این کتاب شریف را، که تنها کتاب سلوک الی اللّه و یکتا کتاب تهذیب نفوس و آداب و سنن الهیّه است و بزرگتر وسیلۀ رابطه بین خالق و خلق و عروة الوثقی و حبل المتین تمسّک به عزّ ربوبیّت است، باید به روی مردم مفتوح نمود. علماء و مفسِّرینْ تفاسیر فارسی و عربی بنویسند و مقصود آنها بیان تعالیم و دستورات عرفانی و اخلاقی و بیان کیفیّت ربط مخلوق به خالق و بیان هجرت از دار الغرور به دار السّرور و الخلود باشد، به طوری که در این کتاب شریف به ودیعت گذاشته شده. صاحب این کتاب سکّاکی و شیخ نیست که مقصدش جهات بلاغت و فصاحت باشد؛ سیبویه و خلیل نیست تا منظورش جهات نحو و صرف باشد؛ مسعودی و ابن خلّکان نیست تا در اطراف تاریخ عالم بحث کند؛ این کتاب چون عصای موسی و ید بیضای آن سرور، یا دمِ عیسی که احیاء اموات می کرد نیست که فقط برای اعجاز و دلالت بر صدق نبیّ اکرم آمده باشد؛ بلکه این صحیفۀ الهیّه کتاب احیاء قلوب به حیوة ابدی علم و معارف الهیّه است؛ این کتاب خدا است و به شئون الهیّه جلّ و علا دعوت می کند. مفسِّر باید شئون الهیّه را به مردم تعلیم کند، و مردم باید برای تعلّم شئون الهیّه به آن رجوع کنند تا استفادت از آن حاصل شود ـ وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنینَ وَ لا یَزیدُ الظّالِمینَ اِلاّ خَسٰاراً. چه خسارتی بالاتر از این که سی ـ چهل سال کتاب الهی را قرائت کنیم و به تفاسیر رجوع کنیم و از مقاصد آن باز مانیم. رَبَّنا ظَلَمْنا اَنْفُسَنا وَ اِنْ لَمْ تَغْفِرْلَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکونَنَّ مِنَ الْخاسِرین.
📚 آداب الصلوه، امام خمینی، ص ۱۹۰
🆔 @Arefane
ما باید مقصود از تنزیل این کتاب را قطع نظر از جهات عقلی برهانی، که خود به ما مقصد را می فهماند، از خود کتاب خدا اخذ کنیم. مصنّف کتاب مقصد خود را بهتر می داند. اکنون به فرموده های این مصنّف راجع به شئون قرآن نظر کنیم، می بینیم خود می فرماید: ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدیً لِلمُتَّقین. این کتاب را کتاب هدایت خوانده. می بینیم در یک سورۀ کوچک چندین مرتبه می فرماید: وَلَقَدْ یَسَّرْنا القُرآنَ لِلذّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِر. می بینیم می فرماید: وَاَنْزَلْنا اِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنّاسِ ما نُزِّلَ اِلَیْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُون. می فرماید: کِتابٌ اَنْزَلناهُ اِلیْک مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ اُولوا الاَْلْبٰاب. الی غیر ذلک از آیات شریفه که ذکرش به طول انجامد.
بالجمله، مقصود ما از این بیان نه انتقاد در اطراف تفاسیر است، چه که هر یک از مفسِّرین زحمتهای فراوان کشیده و رنجهای بی پایان برده تا کتابی شریف فراهم آورده فَلِلّهِ دَرُّهُمْ وَ عَلَی اللّه اَجْرُهُم، بلکه مقصود ما آن است که راه استفاده از این کتاب شریف را، که تنها کتاب سلوک الی اللّه و یکتا کتاب تهذیب نفوس و آداب و سنن الهیّه است و بزرگتر وسیلۀ رابطه بین خالق و خلق و عروة الوثقی و حبل المتین تمسّک به عزّ ربوبیّت است، باید به روی مردم مفتوح نمود. علماء و مفسِّرینْ تفاسیر فارسی و عربی بنویسند و مقصود آنها بیان تعالیم و دستورات عرفانی و اخلاقی و بیان کیفیّت ربط مخلوق به خالق و بیان هجرت از دار الغرور به دار السّرور و الخلود باشد، به طوری که در این کتاب شریف به ودیعت گذاشته شده. صاحب این کتاب سکّاکی و شیخ نیست که مقصدش جهات بلاغت و فصاحت باشد؛ سیبویه و خلیل نیست تا منظورش جهات نحو و صرف باشد؛ مسعودی و ابن خلّکان نیست تا در اطراف تاریخ عالم بحث کند؛ این کتاب چون عصای موسی و ید بیضای آن سرور، یا دمِ عیسی که احیاء اموات می کرد نیست که فقط برای اعجاز و دلالت بر صدق نبیّ اکرم آمده باشد؛ بلکه این صحیفۀ الهیّه کتاب احیاء قلوب به حیوة ابدی علم و معارف الهیّه است؛ این کتاب خدا است و به شئون الهیّه جلّ و علا دعوت می کند. مفسِّر باید شئون الهیّه را به مردم تعلیم کند، و مردم باید برای تعلّم شئون الهیّه به آن رجوع کنند تا استفادت از آن حاصل شود ـ وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنینَ وَ لا یَزیدُ الظّالِمینَ اِلاّ خَسٰاراً. چه خسارتی بالاتر از این که سی ـ چهل سال کتاب الهی را قرائت کنیم و به تفاسیر رجوع کنیم و از مقاصد آن باز مانیم. رَبَّنا ظَلَمْنا اَنْفُسَنا وَ اِنْ لَمْ تَغْفِرْلَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکونَنَّ مِنَ الْخاسِرین.
📚 آداب الصلوه، امام خمینی، ص ۱۹۰
🆔 @Arefane