حوصله‌ی پیام جواب دادن و تلفنی حرف زدنو ندارم.😭

از یه تایمی بیشتر بیرون از خونه باشی می‌فهمی که اوضاع مردم واقعا خراب-

انقدر اطلاعات ورودی مغزم زیاد شده این چند روز که دارم هنگ می‌کنم.

خونه رو با مامان مرتب کردیم، چای دم کردم، شیرینی سفارش دادم تا بیایم عصرونه بخوریم برقا رفت.

هنوز دور نشده‌ام ولی دلم خیلی تنگ شده..

اسم مشهد و قم و کربلا و اینا که می‌آد سیگنال تنفر تو مغزم فعال می‌شه و دست خودم نیست. با وجود این‌که داریم می‌ریم مشهد برا عروسی ولی اون سیگناله فعاله و داره اذیتم می‌کنه.

بیست و چهار ساعته تو راهیم. دیگه پاهامو حس نمی‌کنم.

ازت یاد می‌گیرم عاملیت داشته باشم. هرجا می‌رم اثری از خودم به جا بذارم.

هندونه هندونه امشب حنابندونه🌟

بچه‌ها ببینین چقدر موهام بلند شدهههههه😭😭😭😭😭😭

رنگ موهام 😭😭😭😭😭😭

اولین سفرم به مشهد بود که حرم نرفتم. تجربه‌ی خوبی بود.

بهم این چهار پنج روز خیلی خوش گذشت ولی انگار یه چیزی نمی‌ذاره درباره‌ش بنویسم، چون هیچی خوب نیست و زندگی هر روز سخت‌تر و سخت‌تر می‌شه و این چند روز خوشی، تلخی این روزها رو پاک نمی‌کنه.

شاید باورش براتون سخت باشه ولی یکی از ‌آشناهای خیلی نزدیک‌مون علاوه بر این‌که دائم بچه‌هاشو با من مقایسه می‌کنه و همین مقایسه‌ کردنای مداوم رابطه‌مونو خراب کرده، خودشم به من و مامانم حسودی می‌کنه؛ جوری که جرات نمی‌کنیم جلوی این هیچ حرفی بزنیم. برای واقعی شادی‌ها و پیشرفت‌هامون حالش رو بد می‌کنه.

این شکم مرمری پر شده از بربری.