ناراحتی طرفداران از اینکه بانی به قولش عمل نکرد، به این دلیل است که این اتفاق شبیه به یکی از بزرگ‌ترین خیانت‌های عاطفی در کل تاریخچه‌ی داستان اسباب‌بازی به نظر می‌رسد. در پایان داستان اسباب‌بازی ۳، وقتی اندی اسباب‌بازی‌هایش را به بانی داد، این کار فقط یک اتاق‌تکانی ساده یا گذر از دوران کودکی نبود؛ بلکه یک خداحافظی بسیار شخصی بود. اندی با تمام وجود به بانی اعتماد کرد و وودی، باز، جسی و بقیه را به او سپرد، چون باور داشت بانی همان‌طور که خود او سال‌ها عاشق این اسباب‌بازی‌ها بود، به آن‌ها عشق می‌ورزد، با آن‌ها بازی می‌کند و مراقبشان خواهد بود. آن صحنه از این جهت بسیار تاثیرگذار بود که اندی در ابتدا اصلاً دلش نمی‌آمد وودی را به کسی بدهد، اما وقتی دید بانی چقدر به او علاقه نشان می‌دهد، تصمیم گرفت که وودی پیش او جایش امن خواهد بود.

دقیقاً به همین دلیل است که داستان اسباب‌بازی ۴ روی اعصاب خیلی از طرفداران رفت. وودی که روزی مهم‌ترین اسباب‌بازی اندی بود، در نهایت سر از کمد درآورد و طوری با او رفتار شد که انگار دیگر جایی در آن خانه ندارد. بانی همچنان با بقیه اسباب‌بازی‌ها بازی می‌کرد، اما وودی کم‌کم فراموش شد و همین موضوع باعث شد قولی که به اندی داده بود، شکسته به نظر برسد. برای طرفدارانی که با این فیلم‌ها بزرگ شده‌اند، وودی فراتر از یک اسباب‌بازی ساده بود؛ او نماد وفاداری، دوران کودکی، رفاقت و این ایده بود که «هیچ اسباب‌بازی‌ای جا نمی‌ماند». تماشای اینکه او بعد از آن خداحافظی احساسی اندی این‌طور به حاشیه رانده شد، به مردم این حس را داد که پایان درخشان داستان اسباب‌بازی ۳ خراب و بی‌ارزش شده است. بانی شاید فقط بچه‌ای باشد که رفتارش مقتضای سنش است و خیلی طبیعی با بزرگ شدن علایقش تغییر کرده، اما طرفداران همچنان معتقدند اندی چیز گران‌بهایی را به او امانت داد و او نتوانست امانت‌دار خوبی برای این اعتماد باشد.