ظاهرن راه امام حسین، تهدید به بعد از طوفان بوده. مثلا حضرت عباس میگفته «بذارید این ماجرا تموم بشه، دخترتون رو میندازیم تو آب جوش». که البته این کار رو کردن، ولی با خود قاتل کردن نه با دخترش. و اسمش هم راه مختار بود، نه راه امام حسین. ولی هرجور صلاحه.

یعنی میگی عمله یهودستیز سازمان ملل، که ازینکه اسراییل ارتش داره ناراحته و ناخوناشو میجوعه، دلواپس خشونت دولت آمریکاست؟ چه غیرمنتظره.

خیلی وقته که به سازمان ملل یک پیشنهاد محترمانه و معقول داده شده:

پاشید گمشید بیاید بیرون از نیویورک و تو ژنو یه دفتر بزنید و از آمریکا هم دیگه پول نگیرید.

ولی هنوز اقدامی نکردن.

اگه اعتماد به نفس این‌ها رو من داشتم الان پادکستم بالاتر از پادکست جو روگن قرار می‌گرفت.

نزدیک ۴۰۰ تا بیزینس تو ژاپن تعطیل شدن یا ورشکسته شدن چون نیرو نتونستن جذب کنن. همزمان ژاپنی‌ها سیخ کردن که دیگه نباید نیروی کار خارجی راه بدیم!
کی ضرر می‌کنه؟
#گاو_خارجی

- به چی اعتقاد داری؟

- به اخبار

فکر می‌کنند با پوشش دادن اعتراض بلژیکی دیگه رسانه معاند حساب نمیشن. به دل نگیرید.

وقتی جانباز جنگ هم دیگه معاند حساب میشه، اگه هنوز معاند نیستی یه جای کارت میلنگه. اگه آدم کاری هم بلد نیست، حداقل نباید عقب بمونه.

داعش خراسان رو با دوتا فونت نوشته که با داعش تهران اشتباه نگیریم.

این کار کدومتونه؟

اینا چرا فکر می‌کنند پلکانیه؟ یعنی هزارنفر بیاد فرماندار عوض میشه، یک میلیون نفر بیاد رییس‌جمهور، ولی چون پونصدتاست به فرماندار هم نمیرسه؟ ژتونیه مگه؟

پنجاه ساله هی گفتید «ربع پهلوی» و لوده‌بازی کردید، حالا بی‌عرضه‌ترین چهره سیاسی در کل جهان چهره خیابون‌های مملکت بزرگی مثل ایران رو عوض کرده نود میلیون نفر در آمپاس قرار گرفته‌اند. اگه نمی‌دونستم چقدر کسخلید الان داشتم از تعجب شاخ در می‌آوردم. خطبه آماری هم می‌خونید.

وقتی فکر می‌کنی هنوز برای قانع کردن مذهبی‌های گناباد وقت هست.

اگه نون ندارن بخورن، کیک‌شون رو مصادره کنید.
ماری آنتوانت شیعه

اون فعال سوری هم خجسته بود. رژیم اسد با تظاهرات و تجمعات فرو نریخت. با خشونت فرو ریخت. توسط افرادی که ابایی از هیچ کار نداشتن، و از کشورهای همسایه هم ساپورت می‌شدند، و انقدر از آدم‌های اسد کشتن که تو هر دهات یه خانواده عزادار یه سرباز شد، تا جایی که اسد از بیرون نیرو آورد، اونم نیرویی که بمب بشکه‌ای استفاده می‌کرد، اما باز کفایت نکرد. تاریخ پنج قرن پیش نیست که ندونیم چی شد که چنین شد.

وضعیت حکومتی که یه روزی بچه‌ها تاریخ تولدشون رو عوض می‌کردن تا بتونند برن جنوب براش بمیرند.

قرآن زدن به نیزه رو شنیده بودیم، ولی نون زدن به نیزه جدید بود.

مرحله ۱: اعتراضات بازاریان به حق است، خودمون هم نقد داریم
مرحله ۲: تو هر شهر فقط یازده نفر اومدن بیرون
مرحله ۳: اگه اینترنت ۹۰ میلیون نفر رو قطع نکنیم اوضاع از کنترل خارج میشه

خامنه‌ای به امنیتی‌ها اجازه داد درباره همه‌چیز حکومت تصمیم بگیرند. و امنیتی‌ها اغلب از قشر کسخل جامعه هستند. در نتیجه می‌بینیم که اینترنت رو قطع می‌کنند تا جلوی تشنج بیشتر رو بگیرند اما همین قطعی این سیگنال رو به کل کشور میده که اوضاع متشنجه. هیچ دوره‌ای در تاریخ ایران امورات حکومتی در این حد در دست کسخل‌های این سرزمین نبوده.

جهت آرشیو

و اما، حیاط آشوویتس جایِ درستِ شروعِ شورش نیست. نگهبانان بالای برجک که از کشتن کسانی که قابلیت کشتن ندارند لذت می‌برند، به آن اشراف دارند. کشته‌ها روی هم می‌افتند. برف سرخ میشود. شورش را باید از جاهای تاریک اردوگاه شروع کرد. که زندانبان‌ها دید خوب و پشتیبان کافی ندارند. و انتظار کسانی که قابلیت کشتن دارند را.
و اما این حرف‌ها را کسی جدی نمی‌گیرد. چون طبیعت دنیا همین بوده و خواهد بود که سرگذشت جوامع انسانی بیشتر با واکنش‌های دفعی و از روی استیصال شکل بگیرد تا واکنش‌های صبورانه و هوشمندانه. باید حتما بعد از ساخته شدن کشتی نوح بفهمند آب میتواند تا کجا بالا بیاید، و باید درست در لحظه جا ماندن از آن، فریاد بزنند. اینکه نوحی در سرزمین حاضر باشد یا نباشد، بهانه است برای «کسی دست ما را نگرفت». اسطوره‌ها را ساختند تا بگویند اگر نوح حاضر بود هم، منزوی می‌شد، توسط همان کسانی که در به در دنبال منجی بودند، و کشتی‌اش خالی می‌رفت.
آدم‌ها دوست دارند خدا باشند، اما از شبیه خدا شدن خوششان نمی‌آید. انسان ترجیح می‌دهد صفات انسانی‌اش را حفظ کند‌‌ تا اینکه شبیه خدا شود. از همه‌ی خدا بودن، اعمال قدرت بر موجودات را می‌پسندد، نه هیچ‌چیز دیگر. نابینایی، دیر فهمیدن و از روی حس واکنش نشان دادن، از صفات انسانی است. و انسان ضعف‌های خود را می‌پسندد، حتی اگر آن‌ها را انکار کند. مردم نابینایی‌های خود را می‌پسندند. دیر فهمیدن‌های خود را می‌پسندند. عزادار شدن‌های خود را می‌پسندند. ترسیدن‌های خود را می‌پسندند. امید واهی و یأس خود را هم. و زندگی را با همین پسندیده‌ها ادامه خواهند داد.
و اما، کسانی که برای همیشه در حیاط اردوگاه آرمیدند، بازنده نیستند. چون با افتخار مردن کار آدم‌های بازنده نیست. نباید عزادار بود که دیگر بین زندانی‌ها نیستند. دیگر بین زندانی‌ها نبودن یک صعود است، نه یک مصیبت. کسانی که همه‌چیز اتفاق افتاده در حیاط آشوویتس را از داخل سلول‌شان دنبال می‌کردند چندماه بعد از گرسنگی و بیماری جان دادند. و روزهای آخر آرزو می‌کردند کاش خیلی قبل‌تر شانس گلوله را داشتند. و بله تا روز آخر فکر می‌کنند به شانس مربوط بود. انسان جهل خود را هم می‌پسندد. و این هم جزیی از طرز کار دنیاست. دنیا گورستان آدم‌هایی است که هیچوقت نفهمیدند واقعا چه خبر بود.
هیچ چیز جدیدی زیر آفتاب تابان وجود ندارد.