باز تردد یکم برای آخوند ناامن شد و شروع کرد به «ما خودی‌ایم».
نه نیستید.
Try again.

این دیگه براش مهم نیست غیر از ابطحی کسی بش توجه نمی‌کنه.

حالا ازینکه آخوندکوچولو نمیدونه به خاطر همین‌ عربده‌کشی‌ها کار به اینجا رسید که بگذریم یک مسئله‌ای در تصویر وجود داره که از ذهنم بیرون نمیره

ضارب دستکش داره ولی مضروب کمربند نبسته

فکر کن آخوند چقدر بی‌حسه که می‌بینه مردم انقدر هالوعن و بازم دلش نمیسوزه.

فکر نمی‌کنم آلمان انقدر ظرفیت جذب داشته باشه ولی. به رفتگر میگی خسته نباشید میگه
Der Herr Dauergrinser auch mal unterwegs
به نظرم دو سه تا زبان دیگه اضافه کنید.

این هفته آمریکا برای بچه‌شیعه کلاس فشرده گذاشته درباره اینکه «رییس کیه».

اگر در مسافرت دل‌مان برای مادرمان تنگ شد و مادرمان آنجا نبود، یکی از دمپایی‌های دم در را برمیداریم و فرض می‌گیریم مادرمان است و با او صحبت می‌کنیم.

چون چیزهای رندوم اتفاق می‌افتند، معنیش این نیست که به نفع مردم اتفاق می‌افتند.
شما در مورد اطمینان من دچار سوء تفاهمید. آدم‌های متوهم داخل نظام هم مطمئنند که توپ هم این حکومت رو تکون نمیده. اما دلیلش مشرک بودن اون‌هاست. نظام‌شون به یک بت تبدیل شده براشون، و «قطعیت مکانیکی» برای استحکامش قائلند. اطمینان من ولی ربطی به حکومت و ضعف و قدرتش نداره. به اطلاعات موجود درباره بستر ربط داره، که شامل اتفاقات رندوم هم میشه. مثل کسی که میگه «ما ابزار لازم برای عبور از میدان مین را نداریم». شما در جواب نباید بگی «حالا بریم جلو شاید شانسی زیر پامون نترکید!».
چه حوصله‌ای‌ دارم ولی‌.

ایرانی و دراما

وقتی مدت زیادیه که از خونه بیرون نیومدی.

انقدر به خاطر مردم روی صندلی نشسته‌ایم که کون‌مان پینه بسته.

بروکرات یه موجود اضافه‌ست. خودش هم این رو میدونه. برای اینکه اضافه بودنش رو پنهان کنه، مشقت جعلی برای خودش طراحی می‌کنه‌. «وای دو سه هفته‌ست آخر شب میرسم خونه».

چون اگه بگید دیگه سیل متوقف میشه.

کجاش؟ که بیست ساله دارن میگن «بیایید با مردم حرف بزنیم و واقعیت‌ها را بگوییم»؟

شرکت نفت ونزوئلا گفته در حال مذاکره با طرف آمریکایی هستیم که نفت رو چجوری بفروشیم. اون همه شریعتمداری خودش رو پاره کرد آخر این آمریکا بود که تنگه‌بند شد.

بچه‌شیعه اخیرا متوجه شده بود که «هواپیمای جنگنده هم مهم بوده‌ها» که هنوز شش ماه نگذشته مجبوره کشف کنه «ناو هم مهم بوده‌ها».

بلوچ اسلحه به دست داره برای بچه‌های لردگان بوس هوایی میفرسته، بچه تهرون نگران تفرقه‌ قومیتیه.

جهت اطلاع ساکنان سعادت‌آباد که در صف مرغ هستن:
فحش، جنگ قومیتی نیست. فحش از علائم تمدنه. چون جای قمه رو گرفته. ما بهمدیگه فحش خواهیم داد، و یک ملت هم باقی میمونیم. همونطور که به فکر آینده جاکش‌هایی مثل شما هم هستیم.

وقتی «چهل دزد بغداد فقط تا جایی با هم دعوا می‌کنند که مربوط به غنائمه، نه تا جایی که بساط راهزنی رو به خطر بندازه» رو با کلمات قلمبه بیان می‌کنی تا به نظر برسه داری یه پدیده خاص رو تحلیل می‌کنی.

جوونترها نمی‌دونند این مهملات تقلید شده از وراج‌های علوم انسانی، چقدر متفاوتند از چیزی که قبل‌ترها بود. اینکه بگی علت بقای نظام محبوبیت فراگیر نیست، تو دهه هفتاد و هشتاد حرف متهمی بود که براش زده بودند «مفسد فی‌الارض». نه فقط به این دلیل که محمد یزدی رییس قوه قضاییه بود. بلکه به این دلیل که کل وابستگان نظام «حرف دشمن» تلقیش می‌کردند، و حتی مسخره‌ش می‌کردند، و می‌گفتند گوینده‌ش از جامعه واقعی به دوره‌ و حتما پول می‌گیره که اینو میگه. الان شده آنالیز!