اگر کسی کون بلااستفاده‌ای هم دارد بیاورد، اطراف حرم لازم می‌شود.

یگان پهپادی اوکراینی‌ها میگه تو دوازده روز ماه دسامبر نزدیک ۵ هزار نفر نیروی روسیه رو زده (شلمچه‌ست عملا).
جمهوری اسلامی تو ۴۷ سال پنجاه تا سرباز اسراییل رو نتونسته بزنه.
زیباست.

- یکم برو جلوتر تنگه

- گاز گرفت چی؟

تو خونه به جای مبل نیمکت میذارن که بگن «چند روزی مهمان این خاکیم و خواهیم رفت». اما تو همون دخمه عادات سلاطین رو شبیه‌سازی می‌کنند: مردم قصد ملاقات با شما را دارند اعلیحضرت!

انسان در خر کردن خود ماهر است.

حزب‌الله بعد از دادن کشته‌های فراوان در بین نیروهای جوان، حالا در بین میلف‌ها هم تلفات میده.

شأن شرع اسلام در نزد آخوند شیعه

اگه دولت خراب بکنه اسمش دخالت نیست، ولی اگه درست نکنه یعنی آزادیه
#اسگلن_بقرآن

تو ایران میشه تیتری درست کرد که توش دقیقا سه تا تضاد هست.

بعید نیست مثل روز بازگشت اسرای جنگ از عراق که اسمشو گذاشتن روز آزادگان، یه روز هم بذارن تو تقویم برای دیپورت‌شدگان. بعد هر سال اخبار یه گزارش ویژه بره براشون و طرف رو نشون بده بگه ایشون پارسال دیپورت شد و الان میتونه خودش راه بره.

یکی بوده که به رده‌های بالای سپاه این قصه رو فروخته که بقیه «تکنولوژی» رو کپی کردن، و یکی دیگه بوده که این قصه رو فروخته که موتورش کم صداست.

در کل دوره جنگ جهانی دوم، که تحولات تاریخی در صنعت نظامی رخ داد، تعداد حرکت‌هایی که میشد به نبوغ افراد نسبت داد به تعداد انگشتان دست هم نمی‌رسید. بیشتر اتفاقات محصول خرد جمعی، آزمون و خطا، سرمایه‌گذاری هنگفت، و زیرساخت صنعتی بود. نبوغ‌گرایی نسخه ماتریالیستی فرهنگ عاشوراست، که میگه خون بر شمشیر پیروزه. با این فرق که در این نسخه ماتریالیستی، مغز ویژه چند نفر بر شمشیر پیروزه.

تو آمریکا قاتل میفته زندان، تو اینترنت پول جمع می‌کنن که براش یه وکیل گرگ بگیرن که بیاردش بیرون چون اونجا ممکنه دعوا بشه بگیرن بکشنش، بعد تو ایران طرف برای اعدام باید دیه بده تو اینترنت گلریزون میذاره. یعنی نه تنها میگه پول بدید طرف رو بکشم، بلکه بقیه که پول میدن هم میگن بیا ما رو هم تو قتل شریک کن!
بعد میگن غرب دچار فروپاشی اخلاقی شده است.

بقیه کشورها دهه سوخته دارن، ما قرن سوخته داریم. دوباره برگشتیم به اواخر قاجار و فلک کردن رعیت توسط اربابان محلی.

وقتی فکر می‌کنی سیاست هم مثل کریپتوعه وعده ایردراپ بدی‌.

مسلمانان جهان در کنار حج، یه فریضه دیگه هم دارن که هر از چندی در نقاط مختلف دنیا به یهودیان تیراندازی کنند تا به بقیه یهودیان ثابت کنند که امن‌ترین جا برای یهودیان اسراییله.

نوپ، شکوه و تمدن آدم‌هایی که قرن‌هاست مرده‌اند روی شانه کسی نیست. نه گناهان‌شون گردن ماست، نه افتخارات‌شون متعلق به ماست.
سوال بعدی.

مهدی حسن، روسپی قطر در انگلیس، با نویسنده یه کتابی مصاحبه می‌کرد که می‌گفت ما سفیدها نباید بابت برده‌داری و استعمارگری اجدادمون احساس گناه کنیم. حسن که میخواست بگه باید احساس گناه کنید، چون جامعه کله سیاهان انگلیس که به حزب کارگر رأی میدن این نظر رو دارند و این به عنوان روسپی قطر مایله روی این نظر مانور بده، اومد مثلا مچش رو بگیره و پرسید «یعنی تو افتخار نمی‌کنی که انگلیس نازی‌ها رو شکست داد؟»، و یارو که یه ناسیونالیست ساده‌دله سوپرایز شد و موند توش چون واقعا براش افتخاره که انگلیس جنگ رو برد، و این روسپی هم کیف کرد که مثلا مچش رو گرفته. که البته تقصیر خود یاروعه، وقتی میری برای یه مصاحبه پابلیک باید درباره مجری مطالعه کنی و بدونی چه جانوریه و حدس بزنی چی میپرسه و بحث رو چجوری پیش میبره. ولی بهرحال جواب این جماعت رو باید اینطور داد که: نه، من به پیروزی سربازان انگلیس بر نازی‌ها افتخار نمی‌کنم. خوشحالم که تونستند پیروز بشن، چون اگه نشده بودند معلوم نبود زیر سلطه آلمانی‌ها چه به روز ما می‌اومد، اما افتخار نمی‌کنم، چون کاریه که اون‌ها انجام دادند، نه من. من فقط به کاری که خودم انجام دادم میتونم افتخار کنم. مثل نوشتن این کتاب یا هرچی. درباره برده‌داری اجدادم هم متأسفم اما احساس گناه نمی‌کنم، چون من برده‌ ندارم. برده‌ها برای اینکه نجات پیدا کنند باید خودشون یه کاری می‌کردند، مثل سربازان انگلیسی که علیه نازی‌ها کاری کردند، اینکه صدها سال بعد ازینکه مردند یکی مثل من احساس گناه کنه، بدردشون نمیخورد.

وقتی برات اهمیت نداره زمین‌شناس‌ها از شدت خنده پاره بشن.

- رو چه حسابی؟

- یه حسی تو کمرم میگه

عبدالقادر سارق بهتر از عبدالجبار سارقه به نظرم