دوستان اشاره کردند این سوال هفتصدسال قبل هم پرسیده شده بود.

یه بار یه نفر به این آیه اشاره کرد، هفته‌ای یه بار از پنجاه سوراخ مختلف بش پاسخ میدن که رفع شبهه کنن، آخرش نمیدن و نمی‌کنن. سر جمله درباره فلسفه دینه، ته جمله درباره قانون مدنی!

این امل‌ها که سر و ته جمله‌شون بهم بی‌ربطه، ولی کلا لااکراه فی‌الدین ربطی به قبل از پذیرش و بعد از پذیرش اسلام نداره. ربطی به تفاوت شرع و اصول دین هم نداره. این دوگانه فیک رو آخوند از خودش درآورده‌. لااکراه فی‌الدین درباره تعریف دینه. درباره تعیین حد آزادی نیست. یعنی اگه چیزی توش اکراه بود، اتوماتیک دین نیست، حالا هرچه که هست. یعنی کسی نمیتونه بگه من ایمان دارم، ولی با اکراه ایمان دارم. یا نماز می‌خونم ولی با اکراه نماز می‌خونم. اگه با اکراهه، یعنی نداری، و داری نمیخونی‌.

از عباس تقاضا داریم بزنه تو کمر بشار.

اگه تو خیابون یا تو تاکسی به اونی که کنارم نشسته بگم من می‌دونستم اسد کیه ولی خامنه‌ای نمی‌دونست، یه جوری میخندن که به نظر بیاد یه نفر داشته یک ساعت پشت سر هم جوک تعریف می‌کرده، و وقتی رفتن خونه اینو برای بقیه هم تعریف می‌کنند و یه بار هم با اونا میخندن.
مشکلی با اینکه بخندن ندارم. دلیل اینکه اینو تو خیابون نمیگم اینه که می‌دونم بعد از تموم شدن خنده‌هاشون به خودشون نمیگن «اگه واقعا مملکت تمام مدت دست یه مشت بیلمز بوده باشه چی؟».

وقتی تو عصب خایه دنبال ته عصب لب میگردی.

برادرای سیم‌کش منو ببخشن، ولی اگه فنر هم بندازه تو قسمت پروستات مسدودی داره، از پریز بالا بیرون نمیاد.

انتخاب سخته که کدوم جوک‌تره. اینکه دومین ارتش گودرتمند جهان رو تراکتور هم قفس می‌بنده، یا کسی که قیافه‌ش مثل کاریکاتور سربازهای روسیه‌ست که مجله‌های لهستانی چاپ می‌کنند و بش گفتن برو رو تراکتور قفس ببند.

بمب‌های اتمی وجود داره که تره و تلخون را از بین میبرد، ولی تربچه‌ها سالم میمانند.

هیچوقت برای یابوهای طرفدارشون نقشه اسراییل رو نشون نمیدن، که چقدر همه نزدیک فلسطینی‌ها هستند، چون زیاد جالب نیست معلوم بشه اسراییل چقدر کوچکه، و چهل و پنج ساله هم ایران و هم خودشون رو پای این کشور نقلی سوزوندن.

اگر فرزند من و همسر کله‌سیاهم بلوند در بیاید، و هم قدبلند باشد که بعد وارد ان‌بی‌ای شود، و هم قدکوتاه و پر که بعدا قهرمان کشتی شود، در بین فک و فامیل خیلی خوب می‌شود.

کشوری که نیمی از جمعیت کسخلند، و نیم دیگه کسکش‌هایی که فقط بلدند خودشون رو با اعمال اون کسخل‌ها تطبیق بدن، باید در دریایی از بحران‌ها غوطه‌ور بشه.

مردم سریعا بدوعند بروند کنسروهای هشتادهزارتومنی و بیسکوئیت‌های صد و پنجاه‌هزارتومنی بخرند ذخیره کنند.

یکی از بچه‌های پادگان یه لهجه خاصی داشت که بین ک و س یه واو درمی‌آورد: «آخه کوس‌کش...». صداش در سطح کشور طنین‌اندازه.

چون پول را نمیشود خرج جفتش کرد.

البته معلوم نیست از دست گونه‌کاران کاری برمی‌اومد یا نه.

هر دختری پرسید «جنگ میشه؟» بگید آره. بین لب‌های من و گردن تو.
جواب اینا رو باید اینجوری داد.

پس برای نجات جان مردم غزه هم که شده نباید کار خاصی انجام دهیم.

یه جور جنگیه که همه تو مسیر از حرکت طرف فیلم می‌گیرن.

نتانیاهو یه مدرسه که سقفش سوراخ شده باشه لازم داره. دیگه خود دانند.

یکی از قشنگی‌های پل ارتباطی با خوانندگان اینه که میان چیزهایی که هرروز کشف می‌کنند رو بام هماهنگ می‌کنند.