حضرت در عید فطر به هوش میاد و دستش رو تکون میده.

Oh man im good at this

مرحله اول: مردم ما خوبند جوج نخواهند زد
مرحله دوم: مردم سگ نباشید و جوج نزنید
مرحله سوم: جایی باز نیست بخواید جوج بزنید
مرحله چهارم: فحش گذاشتیم اگه جوج بزنید
مرحله پنجم: بنزین شد ده تومن برای اینه که جوج زدید

ببینیم به خاطر چندتا کلیک ما از خیر چندمیلیون دلار می‌گذرند یا نه.

ابن‌ملجم از شمشیر جیبی استفاده کرده گویا.

جالبه که به ذهن پوک هیچ‌کدوم‌شون نمیرسه که شمشیر رو عمود بر عین قرار بدن تا شکل الف بگیره و اسم به «اعلی» تبدیل بشه.

از بچگی مسجد خونه دوم من بوده. اما هیچوقت شب‌های قدر نمی‌موندم. و ازینکه فقط همون شب جمعیت می‌اومد تعجب می‌کردم. که اینا کی‌ان آیا؟ و شما تا حالا کجا بودید؟ پس از بررسی فهمیدم اینا اگه قرار باشه تکی قرآن رو بذارن رو کله‌شون و اسم طرف رو ده بار تکرار کنن، از خنده ریسه میرن. باید بیان مسجد و یه فضای چراغ خاموش و آه و اوه و ناله‌ای باشه که ضرب اون خنده درون رو بگیره. و گرنه ایرانی تو ستینگ اصلیش تو این فازا نیست‌.

وقتی تحلیل تاریخ اسلام هم کنترات میدی به روس‌ها.

علت نامگذاری روستای جعفرآباد به این نام، بانی اولیه آن به نام توماس کینگ‌استون بود.

وقتی میدونی بالاشهری‌ها بیشتر به حکومت وصلند و خودتو میزنی کوچه علی چپ.

گاومیش فکر می‌کنه وقتی میگن اولویت اقتصاده (که زر میزنند. اولویت همواره حقوقه) منظورشون اینه که «اگه وضع مالی‌مون خوب بود قربون صدقه آخوند هم می‌رفتیم». بعد فکر می‌کنه مچ‌شون رو گرفته اگه بگه چرا به پولدار گیر نمی‌دیدید پس.

حالا از جق روزانه‌شون با اسم مرکاوا که بگذریم، حتی اخبار جنگ خودشون رو هم پیگیر نیستند. خیلی وقته که تو حلب خبری از ماشین‌های انتحاری نیست.

مردم در نسبت زمانی بین عمل و مجازات، سکانس زیرزمین پالپ فیکشن رو الگو قرار دادن.

وقتی فکر می‌کنی اگه مردم یک همگرایی قدیمی رو بهم بزنند یعنی دیگه عاقل نیستند.

تا سیصد سال اول ظهور اسلام، عمده ایرانی‌ها مسلمان نبودند که بخوان همزیستی ایجاد کنند بین سنت باستانی‌شون و سنت اسلامی. که یعنی این دوره فقط یازده قرن بوده. و فاصله ما با یازده قرن پیش، از لحاظ نسلی فقط ۳۷ نفره! جوری درباره سنت صحبت می‌کنند که انگار دارند درباره کریستال‌های داخل گرانیت صحبت می‌کنند.

قبلا نوشته بودم که این‌ها فکری ندارند که بعد درباره‌ش انشاء بنویسند. چون انشاء می‌نویسند، تصور می‌کنند صاحب فکرند! و گرنه حرف زدن درباره همگرایی کار یک انشانویسه که فکری نداره.
همگرایی چیزی نیست که بخوای با «عقل» یا «شعور» یا «مصلحت‌سنجی» حفظش کنی. چون اساسا حفظ کردنی نیست، که مثل یک وزنه تو دستش نگه داری و مواظب باشی نیفته. همگرایی‌هایی‌های مذهبی فرهنگی، همیشه ارگانیک هستند، یعنی خودبه‌خودی شکل می‌گیرند و نیاز به گارد ندارند. چون ملت همزمان به جفت‌شون ایمان یا دلبستگی داشته‌اند، تا جایی که در همدیگه حلش کرده‌اند. وقتی ایمان یا دلبستگی به یکی از پکیج‌های سنت از دست رفته باشه، چسبندگی ارگانیک هم متعاقبا از بین خواهد رفت. این ربطی به اینکه قدیمی‌ها عاقل‌تر بوده‌اند یا امروزی‌ها عاقل‌ترند، نداره.

مناسبت‌ها میان و میرن ولی حالا حالاها با این مرض تاریخی که «به هر مهملی متوسل می‌شویم تا عوض شدن مردم را به رسمیت نشناسیم» درگیر خواهیم بود. در این اختلال روانی، ملت رو به شکل گل آپارتمانی‌شون می‌بینند که هرروز یه جاش رو هرس کنند، چون به نظرشون اون شاخه‌ش زیادی رفته اونطرفی!

خدا منو ازتون نگیره.

آدم به وضوح می‌بینه که مردم ربات هستند و فقط برنامه‌ریزی شدن که لجبازی کنند.

جاکش چجوری میشه آدم به علایق خودش بی‌حرمتی کنه آخه؟