امیدوارم اونی که ذوقمو کور میکنه وقتی ظرف سوهان رو باز میکنه توش نخ و سوزن باشه، وقتی میره دستشویی دمپایی خیس بشه، هر چی میخره فرداش آف بخوره، وقتی میره آرایشگاه بارون شدید بیاد، موهاش اونجوری که میخواد استایل نشه، و با چیزای کوچیک بخوره تو ذوقش

سلام قشمِ عزیز

آخرین بار اومدم قشم اول رو به حدی خوب یادمه که از خیابون‌های آشنا رد میشم خاطراتم میاد جلوی چشام

زندگی تلخ

خستم

گل برای گلا

ولی پادکست "سیگار‌های نکشیده">

عجیب حوصله صحبت با کسیو ندارم.

چی میشد روزای هفته از یکشنبه شروع میشدن

دردناک‌ترین قسمتش اینجاست که بعضی وقتا فیلم‌ها و عکس‌های قدیمیمو می‌بینم و به‌جای اینکه خوشحال بشم، بغض میکنم
اون آدم شاد و خوشحال، بانمک و پر از امید کجاست؟
چی شد که فقط تو فاصله چندماه زندگیش زیر و رو شده
خنده‌هایی که دیگه نیستن، امیدی که دیگه وجود نداره، آدم‌هایی که خاطره شدن
کاش می‌تونستم برگردم و دوباره خودمو پیدا کنم.