توی کشوری زندگی می‌کنیم که خیلی از جوون‌ها باید آرزوهای ساده‌ای مثل خونه، ماشین، سفر خارجی و حتی یه زندگی معمولی رو دفن کنن و آخر تفریحشون بشه چند ساعت نشستن توی یه کافه.
توی کشوری زندگی می‌کنیم که روی دریایی از نفت و گاز نشسته، اما برق خونه‌هاش قطع میشه.
بنزین صادر می‌کنه، اما مردمش نگران قیمت و دسترسی به بنزینن.
هزاران فارغ‌التحصیل و نخبه تربیت می‌کنه، اما خیلی‌هاشون یا ناامید میشن، یا مهاجرت می‌کنن، یا در سکوت فراموش میشن.
کارخونه داره، اما کار نیست.
مالیات می‌گیره، اما خدماتش هر روز کمتر از انتظار مردمه.
ثروت داره، اما مردمش هر روز فقیرتر میشن.
توی کشوری زندگی می‌کنیم که امنیت، تبدیل به دغدغه شده؛ جایی که خیلی‌ها هر روز با نگرانی از آینده، از فردا و از اتفاقی که ممکنه در یک لحظه همه چیز رو تغییر بده زندگی می‌کنن.
توی کشوری زندگی می‌کنیم که ارزش پولش هر روز کمتر میشه، قیمت‌ها هر روز بیشتر میشن و مردمش مدام باید بین نیازهاشون یکی رو حذف کنن تا بتونن دوام بیارن.
توی کشوری زندگی می‌کنیم که گاهی برای گذشته بیشتر از امروز سوگواری می‌کنن؛ در حالی که هنوز اشکِ مادرانی خشک نشده که فرزندشان را از دست داده‌اند و هنوز آرزوهای جوان‌هایی که رفتند، لابه‌لای خاک جا مانده است.
اما با همه‌ی این‌ها هنوز مردمی داریم که مهربونی می‌کنن، کمک می‌کنن، می‌سازن، امید میدن و با وجود همه سختی‌ها تسلیم نمیشن.
باشد که روزی این سرزمین، جایی شود که آرزوها در آن متولد شوند، نه اینکه به خاک سپرده شوند.

از اون متن‌هایی که کمتر کسی میخونه ولی خب:>

امروز سریال موردعلاقم نیومده، دلتنگشم.

برای اولین بار قراره لازانیا درست کنم، خدایا به امید تو

خیلی خوب شد، منتها عکس ندالم ازش
واسه شام هم شاورما درست کردم

هضمِ نبودن اون‌هایی که دوسشون داریم، شاهکار دستگاه روانه

کاش یه موشک بدن دست من ج‌ا، آمریکا و اسرائیل رو باهم بزنم تموم بشن راحت بشیم

ترشی درست کردم