یه جوری بهم چسپیده که کلمه‌ای برای توصیفش پیدا نمیکنم.

تو منو از خودم بیشتر میشناختی میدونستی هر کاری کنی، هر چقدرم بری و برگردی باز من با آغوش باز ازت استقبال میکنم.
ولی تو اینو نمیدونستی بعد از هر بار ناراحت کردنم، ترک کردنم اون حسی که نسبت بهت داشتم هیچوقت به خوبی اول نمیشه و در نهایت دیگه بودن و نبودنت واسم فرقی نداره

وقتی اون نیست حوصله هیچ آدمی رو ندارم، و وقتی اون هست بازم‌ حوصله هیچ آدمی رو ندارم.
نمیدونم چطوری توصیفش کنم ولی اون برام‌ کامل‌ترینه.

جمله‌های "رسیدی لطفا زنگ بزن",
"میخرم برات",
"صبح زنگ میزنم بهت خواب نمونی",
الان چیکار کنم حالت خوب شه",
"توی عکس دسته جمعی از همه خوشگل‌تر بودی",
"آماده شو بریم بیرون",
"بهت فکر میکردم",
"اگه خوشت نمیاد ازش الان بلاکش میکنم",
"اینو دیدم یاد تو افتادم",
یا مثلا دیدن پیام صبح بخیرش روی موبایلت وقتی از خواب بلند میشی،
بنظرم از هزار تا دوستت دارم قشنگ‌تره.