🔰 خشونت فرهنگ و بی خانمان شدن:
پژوهشی مردم شناختی در میان معتادها در دروازه غار تهران

✍ اصغر ایزدی جیران
استادیار دانشکده علوم اجتماعی تبریز

🔹چکیده پژوهش

🔖  این پژوهش مردمنگارانه که در بین معتادهای کارتن خواب دروازه غار انجام شده به دنبال آن است که تمایل برخی از معتادها را به بی خانمانی بکاود. از زمستان ۱۳۹۵ تا تابستان ۱۳۹۶ در محیط هایی که معتاد ها زندگی می کردند حضور یافتم و روابط دوستانه ای با آنها ایجاد کردم که باعث شد بتوانم آنها را به طور مستقیم مشاهده کنم، در موقعیت های طبیعی با آنان حرف بزنم، و در فعالیت های شان شرکت کنم. آنها به من اعتماد کردند و از من در برابر برخی خطرات محافظت کردند.

▪️داده ها با روایت پردازی مردم نگارانه در قالب واحدهای گلچین فیلدنوت - کامنتاری ارائه و تحلیل شده اند. برخلاف تصورهای مرسوم که علت بی خانمانی معتادها را به مسائل اقتصادی یا حمایتی ربط می دهند، من بر تولد فرهنگ جدیدی تمرکز می کنم که تولیدکننده مقوله های جدید معنایی و عاطفی منفی نسبت به معتادهاست. خشونت فرهنگ از خانواده آغاز می شود، با این تصور که معتاد شدن خانواده را بی آبرو و بدنام می کند.

▪️معتادها در برابر این فرهنگ جدید مجبور می شوند بی خانمان شوند، خودشان بدنام شوند تا خانواده از بدنامی رهایی یابد. خشونت فرهنگ به خانواده و مردم عادی گسترش می یابد، با این پنداشت که معتادها آدم های بی ارزشی هستند و حتی جامعه را تهدید می کنند. برای همین خشونت فرهنگ جدید صرفا در حد نمادین باقی نمی ماند و اعمال یک خشونت فیزیکی تمام عیار بر معتادها را مشروع می سازد. تولد این فرهنگ جدید در ایران معاصر  عیان گر آن شکلی از ‌اقتصاد اخلاق است که در آن گروه هایی از افراد جامعه، بنابر متفاوت بودن و فاصله گرفتن از جامعه، تحت انواع خشونت ها قرار می گیرند.

🆔 @Analysisisocialproblems

ارسال نظر: @Moslehfatahpour

@Analysisisocialproblems

ارسال نظر:@Moslehfatahpour

🔰تفاوت میان نگاه جادویی و نگاه محققانه به علم.
❇️ اندیشمند رمال نیست‌
🎦ویدئوی کوتاه از سخنرانی دکتر آرش حیدری جامعه شناس و عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگ

@Analysisisocialproblems

ارسال نظر: @Moslehfatahpour

جامعه شناس قصه گوئه ...
قصه گویی یعنی اینکه میاد تو زندگی روزمره
برای ما توضیح میده که چه اتفاقی داره تو این جامعه رخ میده.

#عباس_وریج_کاظمی
#جامعه_شناس
#نظریات_جامعه_شناسی

@Analysisisocialproblems

ارسال نظر: @Moslehfatahpour

نقدی بر زوال پژوهش میدانی در علوم اجتماعی ایران امروز

تعلیق میدان
| محمد محمدی |

🔺آنچه امروز در افق پژوهش‌های علوم اجتماعی ایران بیش از هر امر دیگری خودنمایی می‌کند، نه تهی‌بودن میدان داده‌هاست و نه فقر چارچوب‌های نظری، بلکه پدیده‌ای است که می‌توان از آن با عنوان «تعلیق میدان» یاد کرد؛ وضعیتی که در آن، میدان پژوهش از جایگاه محوری خود در فرایند شناخت اجتماعی فروکاسته می‌شود و به امری پرهزینه، پرریسک و حاشیه‌ای بدل می‌شود که یا به تعویق می‌افتد یا عملاً از دستورکار پژوهش حذف می‌شود. این تعلیق، صرفاً به‌معنای یک کاستی روش‌شناختی نیست، بلکه نشانه‌ای ژرف‌تر از فرسایش تجربه میدانی و عقب‌نشینی تدریجی علوم اجتماعی از مواجهه بی‌واسطه با واقعیت اجتماعی است.

🔺پژوهش اجتماعی دیگر عمدتاً از دل حضور فعال، مشاهده دقیق و درگیری مداوم با زیست روزمره برنمی‌خیزد، بلکه بر اتکای فزاینده به داده‌های ثانویه، پرسشنامه‌های بی‌جان و نظریه‌هایی استوار می‌شود که پیشاپیش از خطر تماس مستقیم با واقعیت اجتماعی مصون‌سازی شده‌اند. پیامد این وضعیت آن است که «تجربه زیسته» به‌مثابه یکی از بنیادی‌ترین و زایاترین منابع شناخت اجتماعی به حاشیه رانده می‌شود و علوم اجتماعی، به‌تدریج، پیوند زنده و ارگانیک خود را با خیابان، محله، حاشیه‌ها و زندگی انضمامی مردم از دست می‌دهد.

🔺تعلیق میدان، پدیده‌ای تک‌بعدی نیست؛ بلکه محصول تلاقی هم‌زمان مجموعه‌ای از عوامل ساختاری، نهادی و زمینه‌ای است که به‌تدریج عرصه پژوهش‌های میدانی را تضعیف کرده‌اند. نخست باید به دانشگاه و نظام آموزش عالی اشاره کرد؛ محیطی که در آن آموزش روش تحقیق، غالباً به تمرین‌های انتزاعی، تکنیکی و آیین‌نامه‌محور فروکاسته شده است. در بسیاری از کلاس‌ها و کارگاه‌های «روش تحقیق»، میدان نه به‌مثابه عرصه‌ای زنده، متکثر، پرتنش و پیش‌بینی‌ناپذیر، بلکه به‌عنوان متغیری قابل‌کنترل و ایمن بازنمایی می‌شود.

گزارش کامل را در سایت «پیام ما» بخوانید.
https://payamema.ir/payam/144567

#علوم_انسانی #جامعه_شناسی #پیام_ما
@payamema

قصه قدرت شفابخشی دارد. بیمار از وقتی که میره پیش پزشک و قصه بیماری اش رو شرح میده فرآیند شفا آغاز میشه.
#بنیامین
#قصه
#قدرت_شفا_بخشی
#عباس_کاظمی

@Analysisisocialproblems
ارسال نظر:@Moslehfatahpour

یادداشت روزنامه آرمان ملی:
"عدم تناسب هزینه ها با مستمری ها"
سید حسن موسوی چلک
رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

همان‌طورکه شروع اعتراضات از بازار و قلب اقتصاد ایران بود و حتی کسانی که دست در بازار دارند، دچار مشکل شوند و کمتر کسی که راجع به این موضوع که معیشت مردم دچار مشکل جدی شده، اصولگرا و اصلاح‌طلب و... به این موضوع اعتراف می‌کنند.
سیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران نوشت:  یکی از موضوعاتی که در ارائه لوایح بودجه و به تبع آن تشکیل قانون بودجه برای ما در حوزه اجتماعی به‌ویژه مددکاری اجتماعی اهمیت دارد، میزان افزایش مستمری‌های خانواده‌های تحت پوشش نهادهای حمایتی، اعم از بهزیستی و کمیته امداد است و نیز مستمری‌هایی که به خانواده‌های نیازمند و سرپرست خانوار پرداخت می‌شود. در لایحه ارسالی دولت، رقم رشد 30 درصد پیش‌بینی شده و آخرین خبری که از کمیسیون تلفیق بیرون آمده، تقریبا عدد 50 درصد اعلام شده است.
البته که 50 درصد در نگاه اول قابل قبول به نظر می‌رسد ولی وقتی به این عدد توجه کنیم، می‌بینیم که این عدد بسیار ناچیز است. با افزایش تورمی که الان داریم و افزایش هزینه‌هایی که روی خانواده‌های نیازمند بار می‌شود، حتی با افزایش 50 درصد هم قدرت خرید افزایش نیافته و با توجه به تغییرات تورمی موجب کاهش قدرت خرید خواهد شد و این یک نگرانی جدی برای ما در حوزه مددکاری اجتماعی است که می‌تواند تبعات مختلفی داشته باشد. درست است که در کنارش کمک‌های موردی و غیره هم هست ولی واقعیت این است که این میزان مستمری‌ها، قطعا منجر به بازتوانی یا استقلال‌شان نخواهد شد و حتی معتقدم خرج یک هفته هم کفاف نمی‌دهد.
فرض کنید که شخص مستمری بگیر فاقد مسکن و شغل باشد و در شهر گرانی مثل تهران و یا دیگر کلانشهرها زندگی کند، هرچند در روستا هم با این مبلغ نمی‌توان به راحتی زندگی کرد. درواقع شرایط برای این گروه سخت‌تر می‌شود. یا یارانه‌هایی که برای دارو و درمان پرداخت می‌شود، هزینه‌های کمرشکنی است. با توجه به اینکه بیمه‌ها هم هر روز در میزان حمایت‌ها و پرداختی‌هایشان ضعیف‌تر می‌شوند، طبیعی است در چنین شرایطی حتی درمان هم ممکن است در اولویت خانواده‌ها نباشد. به‌ویژه با افزایش هزینه‌های جاری زندگی به نظر می‌رسد این نوع کمک‌ها صورت با سیلی سرخ نگه داشتن است و عملا اصل 29 یا 23 قانون اساسی خیلی در اجرا قابلیت پیدا نمی‌کند.
البته بحث آموزش هم همین‌طور است و با اینکه در قانون اساسی رایگان است ولی می‌بینیم که در سبد خانوار مردم، آموزش خودش مسئله است و می‌تواند در آینده افزایش فقر و هزینه‌های آموزش خدای ناکرده منجر به ترک تحصیل یا بازماندگی از تحصیل شود و خود دور ماندن بچه‌ها از تحصیل نگران کننده است. یا کارگران، بازنشستگان و افرادی دارای معلولیت، سالمندان و سالمندانی که مستمری بگیر هم نیستند، همگی نگرانی ایجاد می‌کند و خیلی از گروه‌های دیگر هم هستند که درآمد دیگری هم ندارند. همین موضوع برای مراکز هم مطرح است؛ آنها هم با یارانه‌های پرداختی با هزینه‌هایی که سرانه و ماهانه به‌ویژه مراکز شبانه‌روزی می‌پردازند هیچ تناسبی ندارد و همیشه هزینه‌های این مراکز بیشتر از یارانه‌هایی است که دولت‌ها در ادوار مختلف در هر سال تصویب می‌کنند.
این موضوع می‌تواند با چالش جدیدی در پی تعطیلی همین مراکزی که وجود دارد، مواجه شود. چون اقتصاد این مراکز با مشکل مواجه می‌شود یا از کیفیت خدمات کسر می‌شود یا از حقوق کارمندان و خود این هم باز ظلم به کارمندانی است که با آنها کار می‌کنند. درواقع شرایط در حوزه اجتماعی سخت است. همان‌طورکه شروع اعتراضات از بازار و قلب اقتصاد ایران بود و حتی کسانی که دست در بازار دارند، دچار مشکل شوند و کمتر کسی که راجع به این موضوع که معیشت مردم دچار مشکل جدی شده، اصولگرا و اصلاح‌طلب و... به این موضوع اعتراف می‌کنند. فشاری که به خانواده‌های نیازمند می‌آید به مراتب بیشتر و آثار منفی به مراتب مخرب‌تری دارد. از این رو امیدواریم به گونه‌ای تصمیم بگیرند که حال اقتصاد مردم بهتر شود تا حال بقیه بخش‌ها هم به تبع این اقتصاد خوب، خوب‌تر شود. 
منبع: روزنامه آرمان ملی،۷ بهمن ۱۴۰۴