باورم نمی‌شه از تمام این ها گذر کردیم و آخر جاده ایستادیم.

ورود ایکانیک تونی استارک با ac/dc.

جونم براتون بگه از شدت استرس تصمیم گرفتم برم بیرون.

The way I CRIED.

THE WAY I CRIED WITH THIS GODDAMN MOVIE.

خیلی قشنگ بود خیلی خیلی خیلی.

از یک نقطه‌ای به بعد نمیدونستم در مورد صدا و کارهای پیرمردی فرانک کسل گریه کنم یا در مورد یلنا بلووا توی آفیسش.

Spiderman BND Spoiler

تا رگناروگ در مورد این فیلم حرف میزنم.

یا بهتره بگم در مورد بای پنیک و عاقبتی که بهم داد.

Yelena Belowa please let me be your girl.

“Are you blushing, daffodil?”
I don't know about him but I sure am sir.

لوکی من رو مرگ بده یه جوری با هر دیالوگش سرخ میشدم و گیگل میکردم که انگار نه انگار پلات اصلی فیلم عاقبت پشت عاقبته.

میشه در مورد این صحبت کنم که در حین جذاب بودن تا حد مرگ مغز هم نداره؟
لیترالی با یه تفنگ و چندتا بمب میخواست با هالک و جین فاکینگ گری بجنگه.

کاش آتیش بگیرم فرانک کسل BND دقیقاً مثل باکیِ thunderboltsعه؛ خسته از بچه‌داری و کار و بشریت ولی مجبور به ادامه دادن.

قلبم کشش نداره که در مورد بروس بنر توی این فیلم صحبت کنم.
مارول لیترالی استاد دانشگاه پیر و مهربون و دوست‌داشتنی من رو آورد تا فقط دست روی تروماها و زخم‌هاش بذاره و بعد هم در نهایت و با کلی ترومای جدید بفرستتش تیمارستان.
وای مارول ازت متنفرم و همزمان عاشقتم و این مارولی‌ترین چیز دنیاست.

میشه در مورد اینکه یلنا بلووا لیترالی فن‌فیکشن‌ها و فن‌آرت‌های اونجرز رو دنبال میکنه صحبت کنیم؟