اینجوری‌ان که : هه‌هه. اصلا درد نداشت ( خیلیم درد داشت و نمیخوام قبولش کنم )

اوکی این خیلی درد داشت.

نمیدونم چطوری توضیحش بدم ولی امروز صبح هوا بوی تابستون میده.

ngl it's nice.

توی ایستگاه اتوبوس وایستادی داری سودوکوت رو حل میکنی و آب میخوری که یهو اون دوتا نرینه‌ای که از بخت بد روزگار باهاشون همکلاسی شدی با ماشین جلوت بوق میزنن و با صدای بلند به شوک شدنت میخندن و قهقهه میزنن.
بخند بولتون‌زاده‌ی آلت دریده، بخند آسکاریس‌نما، اینقدر به من بخند که با سر بری توی چراغ برق.

ببخشید دیگه اعصاب برام نمونده.

تا حالا اینقدر بلند نگفته بودم دقیقاً‌!😂🤍

کنترلی که رینا روی اژدهاش داشت مثل کنترل من روی زندگیمه

حقیقتاً به عنوان یه طرفدار تیم سیاه زیادی برای گوآین گریه کردم.🙏🏻

enjoy your time with me because I like to get ناپدید

House of the Dragon folder 𔘓

بچه‌ها من این رو تازه الان پیدا کردم😭
خیلی خیلی خوش اومدین لطفاً اگه توی چنل‌هاتون نیستم بگین بیام.
بوسی‌موسی.🤍

لطفاً قبل عضو شدن یکم اینجا بچرخین ببینید از محتوای شلوغ اینجا خوشتون میاد یا نه، لازم نیست که حتماً بخاطر فولدر عضو بشین.😭🙏🏻

کاش قبل از زمان تبعید از تلگرام گات رو میدیدم که بیام اینجا خوب در موردش فن‌گرلی کنم.😭
باید میبودید و میدید که برای مارجری و اوبرین چطوری شت‌ام رو از دست دادم واقعاً جاتون خالی.

حالا که دارم فکر میکنم کاش کتاب‌های نغمه رو قبل دیدن سریال خونده بودم.
از وقتی فهمیدم که شخصیت‌ها و روند داستان چقدر توی کتاب متفاوت‌تر و بهتر نوشته شدن حسرت نخوندنش داره من رو میکشه.
از همه مهم‌تر، خیلی دوست دارم کتاب‌ها رو زودتر بخونم (به علاوه‌ی بادهای زمستان و نغمه‌ی بهار که فکر نکنم عمر فانی من به خون نشون قد بده) تا ببینم داستان دنیریس به کجا میرسه.

یکی از نظرهای نامحبوبی که بعد تموم کردن گات دارم ولی قبل تموم کردن کتاب‌ها نمیدونم چقدر درسته اینه که پایانی که دنیریس گرفت قابل پیش‌بینی بود؛ شاید توی دو فصل آخر بد و کمی هول‌هولکی نوشته شده بود، ولی میشد روند رسیدن بهش رو دید.

شاید این یکی از تاثیرات خوندن آتش‌وخون و شوالیه قبل دیدن سریال باشه ولی توی ذهن من دنریس هرگز یه ناجی یا قهرمان یا حتی ملکه‌ی برحق بخاطر تولدش نبود؛ از همون اول یه شخصیت پیچیده و خاکستری بود که حاضر بود برای رسیدن به خواسته‌هاش هرکاری بکنه‌.
و البته بعد سه‌گانه‌ی دیمن، اگان و ویسنیا، دنیریس از معدود تارگرین‌هایی بود که از شعار آتش‌ و خون به صورت عملی و بدون سانسور و یا شرم استفاده میکرد.
به قول خودش

“I'm no ordinary woman, my dreams come true.”