خب من امروز رو کلاً درگیر خوندن تو موضوع جذاب درک احساسات توسط هوش مصنوعی بودم و مغزم کشش خوندن متفرقه نداشت، از اونجایی که گفتم هر شب میام اینجا یه چیزی که خوندم و خوشم اومده رو بازگو میکنم و زشته که بعد از ۲ روز بزنم زیر حرفم، میخواستم براتون از Sentiment Analysis بگم که دیدم خیلی سطح بالاست و اکثریت نمیفهمن! (اصلاً هم به این ربط نداره که خودم چون دارم یاد میگیرم توانایی این رو ندارم که خوب توضیح بدم 😂)

لذا آخرین تیکه پاره‌های مغزم رو جمع کردم و این ساعتی که می‌بینید نشستم ۲ صفحه از کتاب وزین و مؤدب هنر رندانه به 🥚 گرفتن خوندم و چه خوب که خوندم! ۲ صفحه بود ولی برام خیلی آرامش‌بخش بود.

حالا نوشته‌های من رو که خودمم به زور میخونم ولی اگر دارین این جمله رو میخونین پیشنهاد میکنم بخش The Feedback Loop from Hell فصل ۱ رو بخونید. فقط اینکه چون ادبیاتش دیگه خیلی بی‌ادبیاته اونقدری که منم خجالت میکشم و اینجا هم خانواده نشسته من به زبان خودم میگم خلاصه‌اش رو.

آقای مارک منسونِ اسطورهٔ ادب در این بخش می‌فرمایند: میخوام شما رو با یک باگِ مسخره ذهن آشنا کنم که میتونه به راحتی شما رو به مرز جنون برسونه.

تا حالا شده در مواجهه با موضوعی در زندگیتون احساس اضطراب بکنید؟ و بعد تعجب کنید که خب الآن من چرا مضطربم و بابت این اضطرابی که دارید مضطرب بشید؟ و اضطرابتون ۲ تا بشه و این موضوع هی ادامه پیدا کنه؟

تا حالا شده سر چیزای مسخره مشکل عصبانیت داشته باشید؟ بعد سر اینکه سر همچین چیز مسخره‌ای عصبانی شدید، از دست خودتون عصبانی بشید؟ بعد وسط این عصبانیتتون متوجه بشید تبدیل به یک آدم عصبیِ داغون شدید و مجدد عصبی بشید؟ و هی این عصبانیت بیشتر بشه تا از کوره در برید؟

یا اصلاً تا حالا شده تو یه جمعی چون تنها و غریبید، توی خودتون غرق بشید و همین غرق شدنه باعث بشه تنهاتر و نچسب‌تر و غریب‌تر بشید نسبت به اون جمع؟

مطمئنم برای هممون پیش اومده، یعنی این موضوع اینقدر برای من پیش اومده که احساس میکنم جزو روتین زندگی آدماست اصلاً! شاید اصلاً همین الآن که دارین این جملات رو میخونید از دست خودتون عصبانی بشید که چرا اینقدر راحت عصبانی میشید و...

خب جیجیرینگ! (اینو مارک منسون نگفته خودم گفتم) به این میگن حلقه بازخورد! حلقه رو دیدین هرچقدر توش جلو میری به انتهاش نمیرسی؟ اینم همونه! ما تو برنامه‌نویسی بهش میگیم لوپ! یه چیزی که مدام تکرار میشه و تکرار میشه و تکرار میشه و تکرار میشه و...

تا اینجای کار بگید پشمام 😱 چرا خودم متوجه نشده بودم تا ادامه کتابو براتون بگم. (بگیدا)

حالا باورتون بشه یا نه، این یکی از زیبایی‌های آدمه، اینکه میتونه درمورد افکارش فکر کنه و نسبت بهشون آگاه باشه، مثلاً یه پشه نمیتونه بگه بذار برم بعدی رو نیش بزنم شاید بعدی خوشمزه‌تر باشه، به بعدی برسه دوباره همین فکرو بکنه و اینقدر این کار رو تکرار بکنه که از گشنگی بمیره! پشه نیش میزنه میره، فکر نمیکنه.

خب خلاصه‌اش کنم، حالا مشکل این قضیه چیه؟ مشکل اینجاست که انسان نُوین وقتی وارد این لوپ میشه، دیگه بیرون اومدن ازش سخته، چرا؟ خلاصه‌اش: چون ارتباطات.

بازش کنم براتون، چون ما به تلویزیون، شبکه‌های اجتماعی، تبلیغات، مجلات و هزاران کوفت و زهر مار دیگه دسترسی داریم، ما وقتی دچار عصبانیت یا استرس میشیم، میشینیم پای گوشیمون و غبطه میخوریم به حال هزاران نفری که دارن آرزوی ما رو زندگی میکنن، اینستا رو باز می‌کنیم می‌بینیم صد نفر رفتن فلان رستوران لاکچری، فلانی ماشین خرید، فلانی عروسی کرد، فلانی فلان لباسا رو داره و اون یکی رفته مسافرت و و و و.... این میشه که هی بیشتر تو افکارمون غرق میشیم.

حالا اگر بابابزرگ من دچار حسّ شکست میشد تو زندگیش، میرفت گاوشو می‌دوشید و همسایه‌اش مش قمبرعلی رو میدید که پای گاوش شکسته! یعنی اوج موفقیت اون زمانا این بود که طرف خرشو متالیک کنه، چیزی برای حسرت خوردن وجود نداشت اما انسان امروزی مدام درمورد خودش احساس بد داره چون مدام خودشو با بقیه مقایسه میکنه و اصلاً تو خلاصهٔ قبلی خوندیم که صنعت میخواد شما این حس رو به خودتون داشته باشید.

راه‌حل این معضل بزرگ را، فرداشب از همین کانال بخوانید. (زر زدم نمیدونم راه‌حل داده بعدش یا نه، فکر کنم فقط نوشته فکر نکنین بهش 😂)

خلاصه که Don't Try (نام این فصل)

خب چون به خر متالیک خیلی علاقه داشتید، ادامه رو هم از این کتاب میرم فعلاً تا یکی دو شب آینده،

به اینجا رسیدیم که انسان امروزی، بیش از حدّ استانداردش میدونه و بیش از حدّ خودش چیزی جلوش هست برای دونستن و دیدن، اصلاً دقت کردید 24 ساعت شبانه‌روز، اینقدر کوتاه شده که انگار توی چند ساعت عبور می‌کنه و تموم میشه؟ قبلاً صبح زود بیدار میشدی همه کارای روزت رو می‌کردی نصف کارای فردات هم می‌کردی تازه 6 و نیم میشد، دیروز من 6 بیدار شدم یه دوش گرفتم دستشویی رفتم و صبحانه خوردم 12 شب بود و وقت خواب!!! 🫠

حالا مشکل کجاست؟ مشکل اینجاست که ما تحت تأثیر قانونی هستیم که فیلسوف و نویسنده مشهور، Alan Watts اون‌ رو قانون‌ معکوس نامیده، یه بار دیگه مرور کنیم، ما هرچقدر به دنبال یک حس مثبت بریم، برعکس، احساس منفی بودن می‌کنیم، یه مثال بزنم که کامل متوجه بشید، تو جامعه ما الآن خیلی عمل زیبایی مرسومه، دیدید بعضیا سیری ناپذیرن؟ یعنی قیافه خودشون خیلی اوکی و خوبه ها ولی مدام دارن خودشون رو زیر تیغ جراحی و آرایشگری می‌برن، مدام به دنبال زیبایین چون هرچقدر بیشتر دنبالش میرن بیشتر احساس زشتی می‌کنن.

ندیدید؟ خب اینو قطعاً دیگه دیدید که بعضیا خیلی خیلی پولدارن ولی به شدت حریصن و همش در حال کارن! به شکل افراطی که اصلاً به هیچ کار دیگه‌ای جز کار نمیرسن؟ دقیقاً به همین دلیل که اونا چون دنبال پولن، مدام بیشتر احساس فقیری می‌کنن، اینم ندید؟ خدایی فکر کنم باید یه نگاهی تو آینه بندازید، احتمالاً خودتون یکی از این ۲ دسته‌اید و دارید حقیقت رو کتمان می‌کنید. 🤭

یه فیلسوف دیگه به نام آلبرت کاموس میگه، شما هرگز خوشحال نخواهید بود اگر مدام به دنبال این باشید که خوشحالی از چی تشکیل شده، هرگز زندگی نخواهید کرد اگر مدام به دنبال معنای زندگانی باشید.

یا ساده‌ترش رو بگیم: Don't try

حالا اینجا حتماً از خودتون می‌پرسید خب الآن که چی؟ یعنی دست از تلاش بردارم؟ یعنی دیگه دنبال پولدار شدن و خوشبخت شدن نباشم؟ حرفات خوشگله‌ها ولی به درد این میخوره که رو کاغذ با فونت خوشگل چاپ کنی شیاف کنی! (البته به منسون میگید وگرنه منو که بیشتر از این حرفا دوست دارین ❤️)

اینجا آقامون مارک منسون میگه می‌دونم درمورد چی حرف می‌زنید و نگرانیتون رو میفهمم و اینکه خب چطوری از این قانون به نفع خودمون استفاده کنیم رو میگه که ما همینجا stop می‌کنیم و ادامه کتاب رو من الآن تایپ می‌کنم که فردا شب برای کسایی که بچه‌های خوبی هستن و شب جمعه برنامه نمی‌کنن، ارسال شه بخونن 😁. تا درودی دیگر بدرود. ❤️

خب به اینجا رسیدیم که پس چکار کنیم؟ وا بدیم؟ خب جواب رو بذارین اینجوری بگیم، منسون میگه اگر دیدین که وقتی رو یه چیزی خیلی وسواس به خرج میدید، برعکس خراب میشه، خب از اون طرفم دیدید اگر رو یه موضوعی وسواس به خرج ندید و اجازه بدید روند طبیعی خودش رو طی کنه، احتمال موفقیتش بیشتره؟

اگر دیدید و این جمله رو درک میکنید، موضوع جالب اینجاست که قانون معکوس، فقط رو دنبال حس مثبت گشتن صدق نمیکنه بلکه اگر با احساسات منفی خودمون کنار بیایم، میتونیم به نتیجه مثبت برسیم. مثلاً دیدید کسایی که تو خرید، خیلی وسواسی هستن معمولاً نمیتونن اون وسیله رو بخرن یا تهش یه آشغالش گیرشون میاد یا اینقدر دست دست میکنن که گزینه‌هاشون از دست میره؟ از اون طرفم کسایی هستن که سریع محدودیت‌های خودشون رو می‌شناسن و طبق اون‌ها خرید میکنن و به نتیجه بهتر میرسن. این مهمه که انسان محدودیت‌هاش رو، ضعف‌هاش رو بشناسه و با اونا کنار بیاد.

شاید یه نمونه‌اش که من خودم خیلی باهاش رو به رو شدم، اینکه هروقت یه سفر یا بیرون یهویی میریم، خیلی خوش میگذره و لذت می‌بریم ولی با آدمایی که حساسیت دارن رو برنامه‌ریزی و کمال‌گران یه جورایی، واقعاً به مشکل میخوریم، دیر حرکت می‌کنیم، چون انعطاف نداریم لذت کافی رو نمی‌بریم و اینطور حرفا. به این موضوع دقیق‌تر می‌پردازیم تو شب‌های آینده، فعلاً برید به دعای ندبه‌هاتون برسید و ما هم دعا کنید 😁

منی که مثلاً میخوام به آدما اخطار بدم یه عده دغل‌کار هستن که حتی عکسای زمان‌دار رو ذخیره میکنن و اخاذی میکنن باهاش ولی هربار این حرفو میزنم یکی میاد میگه به منم یاد بده ذخیره کنم 🤦‍♂️🤦‍♂️

خب از بحث اصلی دور نشیم، سری قبل تا اینجا خوندیم که دنیا به 🐣ـممان باشد و الآن قراره بخونیم که دنیا به 🐣ـممان باشد، چیه انتظار ندارید که در کتاب هنر رندانه 🐣 گرفتن بیاد فیزیک کوانتوم درس بده؟ 😁

مارک مانسون عزیزِ دنیا را به کلیهٔ چپ‌گیر، میاد میگه تا فردا می‌تونم براتون مثال بزنم ولی مسخره‌اتون که نیستم، دیگه پوینت قضیه رو گرفتین دیگه، تعریف میکنه که مثلاً به شخصه بزرگ‌ترین به چپ گرفتن‌های زندگیش جاهایی بود که شغل خودش رو به خاطر یه بیزینس اینترنتی که تازه ۶ هفته از ساختنش گذشته بود رها کرد یا هرچه داشت و نداشت فروخت و به آمریکای جنوبی مهاجرت کرد!

منسون معتقده این لحظات اون لحظاتی هستن که زندگی آدم رو تعریف میکنن، خروج از یک شغل، رها کردن یه پارتنر بی‌بند و بار، گذشتن از زادگاه و خانواده برای پیشرفت، گذ‌شتن از دوستی‌هایی که میدونید تاریخ انقضاشون فرا رسیده. اینا چیز هایی هست که زندگی ما رو تعریف میکنه و ما رو هُل میده یه قدم جلوتر.

مسئله اینجاست که اگر ما می‌تونیم شغلمون رو رها کنیم و به دل خطر بزنیم، چرا باید بیشتر زندگیمون رو به مواردی بپردازیم که مثلاً چرا اقدس خانوم بم گفت تو هم خوب میشی یا چرا فلان همسایه جلوی خونه من پارک میکنه یا چرا اون روز تو ترافیک اون یارو که پشت سرم بوق میزد رو نزدم؟ کاش حداقل بهش فحش خوار مادر می‌دادم

منسون:

ببین، زندگی این مدلیه، تو قراره یه روزی بمیری، می‌دونم که این موضوع خیلی واضحه ولی فقط می‌خواستم بهت یادآوری. تو و همه، به معنای واقعی کلمه، همه قراره به زودی بمیرن و چیزای خیلی کمی وجود داره که بتونی بهشون اهمیت بدی! خیلی کم! درواقع اگر قرار باشه راه بری و بابت همه چیز فکر کنی و بهش اهمیت بدی، خب، بدون که به گا خواهی رفت.
هنر رندانه به تخم گرفتن اگرچه مسخره به نظر میاد و شاید من به نظرت یه عوضی اسکل باشم اما چیزی که من دارم درموردش صحبت می‌کنم درواقع اهمیت یاد گرفتن چگونه تمرکز کردن و اولویت‌بندی تفکراتته. اینکه انتخاب کنی چی رو به تخمت بگیری و چیو نه که خب البته برمیگرده به سلیقه خودت و خب اینم بدون که قراره خیلی اوقات تو این راه شکست بخوری اما این شاید با ارزش‌ترین چیزی باشه که یه نفر بتونه تو زندگیش باهاش سر و کله بزنه.