🚀 پاول دورف توی کانال تلگرامیش توضیح داده که بیشتر از ۱۰۰ بچه بیولوژیکی توی بیش از ۱۲ کشور دنیا داره که خودش هم تازگی از این آمار خبردار شده، قضیه هم از اونجایی شروع میشه که چندین سال پیش یکی از دوستانش ازش درخواست میکنه که اسپرمش رو به اون و همسرش که نمیتونسته بچه‌دار بشه اهدا کنه و از همونجا دورف کار اهدای اسپرم رو شروع میکنه.


حالا دورف که تلگرامش به اوپن‌سورسی مشهوره، میگه قراره DNA خودش رو هم اوپن‌سورس کنه تا بچه‌هاش در سراسر دنیا بتونن همدیگه رو پیدا کنن.

دورف همچنین بقیه رو تشویق به اهدای اسپرم کرده که به نظرش کار ضروری تو این بی‌اسپرمی (😐) محسوب میشه.

جالبه بدونید، _البته اگر نمی‌دونید_ که اهدای اسپرم در ایران هم انجام میشه و مبلغی هم به اهداکننده پرداخت میشه، پس اگر بدن سالمی دارید می‌تونید به این شکل به زوج‌هایی که نمیتونن به صورت طبیعی باردار بشن کمک کنید.

امکان بعدی که شاهدش هستیم، قابلیت نمایش یا عدم نمایش رسانه‌های 🔞 هست که کاربر میتونه انتخاب کنه این محتوا ها براش نمایش داده بشن یا از دیدش مخفی باشن

خب من امروز رو کلاً درگیر خوندن تو موضوع جذاب درک احساسات توسط هوش مصنوعی بودم و مغزم کشش خوندن متفرقه نداشت، از اونجایی که گفتم هر شب میام اینجا یه چیزی که خوندم و خوشم اومده رو بازگو میکنم و زشته که بعد از ۲ روز بزنم زیر حرفم، میخواستم براتون از Sentiment Analysis بگم که دیدم خیلی سطح بالاست و اکثریت نمیفهمن! (اصلاً هم به این ربط نداره که خودم چون دارم یاد میگیرم توانایی این رو ندارم که خوب توضیح بدم 😂)

لذا آخرین تیکه پاره‌های مغزم رو جمع کردم و این ساعتی که می‌بینید نشستم ۲ صفحه از کتاب وزین و مؤدب هنر رندانه به 🥚 گرفتن خوندم و چه خوب که خوندم! ۲ صفحه بود ولی برام خیلی آرامش‌بخش بود.

حالا نوشته‌های من رو که خودمم به زور میخونم ولی اگر دارین این جمله رو میخونین پیشنهاد میکنم بخش The Feedback Loop from Hell فصل ۱ رو بخونید. فقط اینکه چون ادبیاتش دیگه خیلی بی‌ادبیاته اونقدری که منم خجالت میکشم و اینجا هم خانواده نشسته من به زبان خودم میگم خلاصه‌اش رو.

آقای مارک منسونِ اسطورهٔ ادب در این بخش می‌فرمایند: میخوام شما رو با یک باگِ مسخره ذهن آشنا کنم که میتونه به راحتی شما رو به مرز جنون برسونه.

تا حالا شده در مواجهه با موضوعی در زندگیتون احساس اضطراب بکنید؟ و بعد تعجب کنید که خب الآن من چرا مضطربم و بابت این اضطرابی که دارید مضطرب بشید؟ و اضطرابتون ۲ تا بشه و این موضوع هی ادامه پیدا کنه؟

تا حالا شده سر چیزای مسخره مشکل عصبانیت داشته باشید؟ بعد سر اینکه سر همچین چیز مسخره‌ای عصبانی شدید، از دست خودتون عصبانی بشید؟ بعد وسط این عصبانیتتون متوجه بشید تبدیل به یک آدم عصبیِ داغون شدید و مجدد عصبی بشید؟ و هی این عصبانیت بیشتر بشه تا از کوره در برید؟

یا اصلاً تا حالا شده تو یه جمعی چون تنها و غریبید، توی خودتون غرق بشید و همین غرق شدنه باعث بشه تنهاتر و نچسب‌تر و غریب‌تر بشید نسبت به اون جمع؟

مطمئنم برای هممون پیش اومده، یعنی این موضوع اینقدر برای من پیش اومده که احساس میکنم جزو روتین زندگی آدماست اصلاً! شاید اصلاً همین الآن که دارین این جملات رو میخونید از دست خودتون عصبانی بشید که چرا اینقدر راحت عصبانی میشید و...

خب جیجیرینگ! (اینو مارک منسون نگفته خودم گفتم) به این میگن حلقه بازخورد! حلقه رو دیدین هرچقدر توش جلو میری به انتهاش نمیرسی؟ اینم همونه! ما تو برنامه‌نویسی بهش میگیم لوپ! یه چیزی که مدام تکرار میشه و تکرار میشه و تکرار میشه و تکرار میشه و...

تا اینجای کار بگید پشمام 😱 چرا خودم متوجه نشده بودم تا ادامه کتابو براتون بگم. (بگیدا)

حالا باورتون بشه یا نه، این یکی از زیبایی‌های آدمه، اینکه میتونه درمورد افکارش فکر کنه و نسبت بهشون آگاه باشه، مثلاً یه پشه نمیتونه بگه بذار برم بعدی رو نیش بزنم شاید بعدی خوشمزه‌تر باشه، به بعدی برسه دوباره همین فکرو بکنه و اینقدر این کار رو تکرار بکنه که از گشنگی بمیره! پشه نیش میزنه میره، فکر نمیکنه.

خب خلاصه‌اش کنم، حالا مشکل این قضیه چیه؟ مشکل اینجاست که انسان نُوین وقتی وارد این لوپ میشه، دیگه بیرون اومدن ازش سخته، چرا؟ خلاصه‌اش: چون ارتباطات.

بازش کنم براتون، چون ما به تلویزیون، شبکه‌های اجتماعی، تبلیغات، مجلات و هزاران کوفت و زهر مار دیگه دسترسی داریم، ما وقتی دچار عصبانیت یا استرس میشیم، میشینیم پای گوشیمون و غبطه میخوریم به حال هزاران نفری که دارن آرزوی ما رو زندگی میکنن، اینستا رو باز می‌کنیم می‌بینیم صد نفر رفتن فلان رستوران لاکچری، فلانی ماشین خرید، فلانی عروسی کرد، فلانی فلان لباسا رو داره و اون یکی رفته مسافرت و و و و.... این میشه که هی بیشتر تو افکارمون غرق میشیم.

حالا اگر بابابزرگ من دچار حسّ شکست میشد تو زندگیش، میرفت گاوشو می‌دوشید و همسایه‌اش مش قمبرعلی رو میدید که پای گاوش شکسته! یعنی اوج موفقیت اون زمانا این بود که طرف خرشو متالیک کنه، چیزی برای حسرت خوردن وجود نداشت اما انسان امروزی مدام درمورد خودش احساس بد داره چون مدام خودشو با بقیه مقایسه میکنه و اصلاً تو خلاصهٔ قبلی خوندیم که صنعت میخواد شما این حس رو به خودتون داشته باشید.

راه‌حل این معضل بزرگ را، فرداشب از همین کانال بخوانید. (زر زدم نمیدونم راه‌حل داده بعدش یا نه، فکر کنم فقط نوشته فکر نکنین بهش 😂)

خلاصه که Don't Try (نام این فصل)