می‌دونی،
من وسوسه‌ی پیاده‌روی دارم.
به همین خاطر گاها پنجره‌ی اتاقم‌و می‌بندم که نور آفتاب وسوسه‌م نکنه.
هر از گاهی از این آپارتمان کوچیک توی شهر بزرگ بزنم بیرون،
تا محیط شهری و پویاش بم حس زنده بودن بده.
تو این نسل و این دنیا،
حتی یه چهارراه شلوغ می‌تونه روح‌مو ارضا کنه.
ـــــ

چهارراه تحویلی، شیراز 📍
۱۴۰۴/۰۴/۲۲

عکس و متن: مهدی احمدزاده 📸✍🏼
ـــــ

https://t.me/AhZ_Artistic

چند وقت پیش یکی از دوستام، در حالی که با گوشیش پیج‌مو آورده بود می‌گفت:
«اون عکسات که حالت ایرانی دارن خیلی قشنگ‌ترن»
چند روز پیش که راجع به ایده تبلیغاتی با یه برند صحبت می‌کردم اینو مطرح کردم و گفتم بهتره حالت ایرانیزه داشته باشه.
طراح اونجا حرف‌مو تایید کرد و گفت:
«دیگه مردم از بس با کافه و ساختمون‌های بالاشهر عکس گرفتن خسته‌شون شده»
می‌دونی؟ کل زندگی همینه.
حداقل برای من.
دیگه تاب خوردن تو کیان‌پارس و معالی‌آباد و فست‌فودگردی لذتی نداره.
باید بری تو دل شهر جایی که زندگی رو روایت می‌کنه.

پ.ن.
اغذیه‌فروشی مش‌ممد 👈🏼 به‌زودی 📸

ـــــ

۱۴۰۴/۰۴/۲۲
همت جنوبی، شیراز📍

عکس و متن: مهدی احمدزاده 📸✍🏼
ـــــ

https://t.me/AhZ_Artistic

روایتی کنترل شده و گزینشی از تهران

نام عکاس این تصویر که به تازگی از تهران وایرال شده «علیرضا خطیبی» است که این کار بخشی از پروژه‌ای بزرگ‌تر به نام Living in Tehran محسوب می‌شود.

این پروژه با همکاری ده‌ها عکاس، مدل و تیم‌های تولیدی شکل گرفته و هدفش ارائه تصویری ساختگی، آرایش‌شده و غیرواقعی از زندگی در تهران به مخاطبان جهانی است؛ اگر کمی در منابع مالی و حامیان (Funders) این مجموعه جست‌وجو کنید، به نام‌هایی مانند نگار مرتضوی و علی عضدی می‌رسید که کار جهت دهی این پروژه ریبرندینگ را بر عهده دارند.
@Everythingaboutphotography