بریجرتون تموم شد غمگینم.

حس میکنم از یک توهم دوساله بیدار شدم

یک بار دیگه شدم دختر ۱۷ ساله ای که خجالت میکشه از شرایطی که توش هست صحبت کنه با کسی

چی بگه و برای کی بگه؟

حواست خیلی بیشتر باید به چیزی که این بار میخوای باشه.

این جور مواقع فکر میکنم شاید باید یاد بگیرم ساده تر از مسائل بگذرم اما همیشه یکی از این صدا ها میگه که سخت زندگی کردن (توی ذهنت) و دیدن آینده‌ی کلمات و تصمیمات از ویژگی های اصلی شخصیت توئه
هیچوقت هم جوابم رو نمیده که این دقیقا خوبه یا بد

انگار که همیشه‌ی خدا تو مو میبینی و من پیچش مو

خیلی دوست دارم یه «بگذریم» اخر این حرف ها بذارم ولی فکر کنم حالا حالا ها ازش حرف دارم

دیدن زیبایی خالی بدون عقل یه جور دیگه عذابم میده

دارم خودم رو با فیلم و سریال خفه میکنم چون دنیای واقعی فعلا جالب نیست