🔻 دیدار کرزی و حقانی؛ تحلیل یک تغییر راهبردی در افغانستان

دیدار حامد کرزی با سراج‌ الدین حقانی در عید فطر، فراتر از یک ملاقات تشریفاتی، نشان‌دهنده تحولی بنیادین است؛ تقابل با پاکستان به نیرومندترین ابزار برای همبستگی نیروهای سیاسی مختلف حول محور طالبان تبدیل شده است.

چهره‌های جهادی، رقبای سنتی و حتی نخبگان شهری که سال‌ها طالبان را ساخته ‌دست پاکستان می‌دانستند، امروز در برابر دشمنی مشترک در ادراک عمومی، در صفی جدید قرار گرفته‌اند. این تقابل‌ها روایت وابستگی طالبان به استخبارات پاکستان را تضعیف کرده و به آنها مشروعیتی مبتنی بر دفاع از حاکمیت ملی بخشیده است.

اما این اتحاد تاکتیکی وابسته به تداوم شرایط فعلی است. اگر طالبان نتوانند این سرمایه اجتماعی را به حکمرانی فراگیر تبدیل کنند، با کوچک‌ترین تغییر در روابط خارجی، همبستگی کنونی فرو خواهد پاشید.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5012

@AfghanistanDevelopments

🔻 حمله اسرائیل به زیرساخت‌های ایران؛ آغاز تغییر قاعده جنگ

حملات رژیم صهیونیستی به زیرساخت‌های ایران، از فولاد مبارکه و خوزستان تا تأسیسات هسته‌ای و انرژی، نباید فقط یک عملیات نظامی تلقی شود بلکه این یک پیچش راهبردی حساب‌شده از سوی نتانیاهو است تا ترامپ را در «باتلاق استراتژیک» گرفتار کند.

اظهارات مارک روبیو درباره پایان جنگ طی ۲ تا ۴ هفته و ادعای ویتکاف درباره مذاکرات قریب‌ الوقوع با ایران، نشان از عجله کاخ سفید برای خروج از جنگ دارد. اما در مقابل، نتانیاهو با هدف قرار دادن ستون‌فقرات صنعت فولاد و انرژی ایران، خطوط قرمز ایران را شکست و جنگ را وارد فاز جدیدی کرد. نتیجه این دو راهبرد متضاد، دام‌اندازی ترامپ در جنگی است که هزینه‌های سیاسی و اقتصادی آن برای کاخ سفید سنگین‌تر می‌شود.

اکنون ایران با تغییر قواعد بازی که فراتر از «چشم در برابر چشم» است، معادله‌ای جدید را رقم خواهد زد که پیامدهای سنگینی برای ترامپ، نتانیاهو و هر کشوری که به آنها کمک کرده، خواهد داشت.

بیشتر بخوانید ...

https://afgreview.com/?p=5019

@AfghanistanDevelopments

🔻 واکنش افغان‌ها به جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران

واکنش افغان‌ها به جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، تصویری چندلایه و قابل تأمل از وضعیت داخلی و نگاه منطقه‌ای افغانستان ارائه می‌دهد که می‌توان آن را در سه سطح حکومت، مردم و سیاستمداران پیشین مورد بررسی قرار داد.

در سطح حکومت، طالبان در سطح علنی از ورود مستقیم به تنش‌ها پرهیز کرده‌اند اما در سطوح غیر آشکار و غیررسمی موضعی همدلانه اتخاذ کرده‌اند. در سطح مردمی، بخش قابل توجهی از افکار عمومی افغانستان با ایران ابراز همدردی کرده و این جنگ را به‌عنوان نمونه‌ای از تجاوز تعبیر کرده‌اند. سیاستمداران پیشین نیز این حملات را محکوم کرده و با ایران ابراز همدردی کرده‌اند.

نکته قابل توجه آن است که مجموعه‌ای از عوامل در شکل‌گیری این واکنش‌ها نقش داشته‌اند؛ از جمله پیوندهای فرهنگی و زبانی میان ایران و افغانستان، اشتراکات دینی و موضوع تقابل جهان اسلام با غرب.

در مجموع، این جنگ به یکی از متغیرهای مهم در بازتعریف نگرش‌ها و جهت‌گیری‌های افغانستان در قبال تحولات منطقه‌ای تبدیل شده است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5043

@AfghanistanDevelopments

🔻 چشم‌انداز میانجیگری چین در مذاکرات طالبان و پاکستان

میانجیگری چین در منازعه طالبان و پاکستان، بیش از آن‌که یک پروژه صلح‌سازی باشد، تلاشی برای مدیریت یک بحران پیچیده و فرسایشی است.

در شرایطی که پاکستان با فشارهای اقتصادی و نیاز به احیای مسیرهای تجاری روبه‌رو است، حکومت طالبان نگران تأثیر جنگ‌های منطقه‌ای بر اقتصاد افغانستان‌ است و چین نیز به‌دنبال تثبیت محیط پیرامونی خود است، این مذاکرات شکل گرفته‌اند.

اما واقعیت این است که اختلافات عمیق به‌ویژه بر سر تحریک طالبان پاکستان (TTP) و سطح پایین مذاکرات، چشم‌انداز رسیدن به یک توافق پایدار را محدود می‌کند.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5050

@AfghanistanDevelopments

🔻 فحاشی ترامپ؛ سقوط یک استراتژی و زوال نظام سیاسی آمریکا

طی روزهای اخیر، ترامپ ادبیاتی خشن و سخیف علیه ایران و ایرانیان به کار برده است. در تحلیل روانشناختی و سیاسی پشت این رفتار باید گفت که چنین ادبیاتی، نه از سر قدرت، که نشانه بن‌بست راهبردی است. ترامپ که وعده پیروزی آسان داده بود، اکنون با جنگ فرسایشی، تلفات سنگین و ناتوانی در تحقق شعارهایش مواجه شده است.

از منظر رفتارشناسی، ادبیات سخیف ترامپ ترکیبی از خودشیفتگی بیمارگونه و مکانیسم دفاعی «تشکیل واکنش» است. در علم روانشناسی، «تشکیل واکنش» یعنی این که فردی در عمق وجود خود احساس شکست می‌کند اما به جای پذیرش آن، با خشم اغراق‌آمیز سعی دارد به خود و دیگران ثابت کند که پیروز و قوی است.

جهان پس از ترامپ، دیگر به آمریکا به چشم یک الگوی اخلاقی نگاه نخواهد کرد، بلکه آن را به عنوان یک قدرت عصبی و غیرقابل قابل اعتماد خواهد شناخت که گاه رهبری‌اش به فحاش‌ترین عناصر واگذار می‌شود. این بزرگ‌ترین پیروزی استراتژیک برای مخالفان نظام آمریکایی است که بر نظم بین‌الملل هم اثر عمیقی خواهد داشت.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5055

@AfghanistanDevelopments

قال الحکیم فی کتابه الکریم:

إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُم بِأَلْفٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ * وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ وَلِتَطْمَئِنَّ بِهِ قُلُوبُكُمْ ۚ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ *

🔻تحلیل کاربران افغان از بزرگ‌ترین شرمساری آمریکا در جنگ ایران

درباره عملیات هوایی آمریکا در جنوب اصفهان که به منجر به انهدام چندین هواپیما و بالگرد آمریکایی شد، درک این نکته مهم است که کاربران افغان چه روایتی از این رویداد دارند. آیا اسیر روایت ساختگی تیم ترامپ شده‌اند یا تحلیل مستقلی دارند.

با مروری بر دیدگاه‌های کاربران افغان در شبکه‌های اجتماعی می‌توان گفت که بخش اعظمی از افغان‌ها روایت مستقلی دارند. شاید این مهم به دلیل آشنایی آنان از عملیات روانی واشنگتن است که طی 20 سال جنگ آمریکا در افغانستان با آن آشنا شده‌اند.

کاربران افغان از زوایای مختلفی به این عملیات نگریسته‌اند و دیدگاه‌های نقادانه و پرسش‌های اساسی مطرح‌ کرده‌اند که بیانگر دید روشن آنها از تحولات منطقه است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5060

@AfghanistanDevelopments

🔻 مذاکرات ارومچی؛ تحلیل میانجیگری چین بین افغانستان و پاکستان

مذاکرات ارومچی را می‌توان یکی از نمونه‌های معنادار بازآرایی دیپلماسی منطقه‌ای در سال‌های اخیر دانست؛ این نشست بازتابی از تلاش چین برای مدیریت یکی از منازعات پیرامونی خود یعنی روابط افغانستان و پاکستان است. اهمیت این گفتگو در همان سکوت هدفمند و مهندسی‌شده‌ای است که پکن در سراسر فرایند حفظ کرد.

در سطح تحلیلی، ارومچی را می‌توان تلاقی سه منطق دانست: نیاز چین به ثبات پیرامونی و حفاظت از پروژه‌های ژئواقتصادی مانند سی‌پک، تلاش طالبان برای تثبیت جایگاه دیپلماتیک در محیط بین‌المللی، و مطالبه امنیتی پاکستان در قبال تحریک طالبان پاکستان. این سه‌گانه متعارض، باعث شده هرگونه توافق احتمالی بیشتر به مدیریت تنش شباهت داشته باشد تا حل ریشه‌ای بحران.

چشم‌انداز این روند به‌شدت وابسته به کنترل بازیگران غیردولتی و میزان توان کابل و اسلام‌آباد در فاصله‌گذاری از ابزارهای نیابتی است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5069

@AfghanistanDevelopments

🔻 تأثیر جنگ آمریکا و ایران بر اقتصاد افغانستان؛ نقاط فشار و دلایل تاب‌آوری

تاثیرپذیری اقتصاد افغانستان از جنگ ایران و آمریکا از یک سو از روند جهانی مستثنی نیست اما از سوی دیگر دلایلی وجود دارند که سبب تاب‌آوری اقتصاد افغانستان از این جنگ شده‌اند.

با محاصره دریایی تنگه هرمز توسط ترامپ، بنادر دریایی ایران برای صادرات و واردات کالاهای افغانستان دچار اختلال شده است و با مسدود بودن مرزهای پاکستان، افغانستان تقریباً با یک «بن‌بست ترانزیتی» مواجه شده است.

بخش سوخت در اقتصاد افغانستان یکی از حساس‌ترین حوزه‌هایی است که از جنگ آمریکا علیه ایران تحت تأثیر قرار گرفته است. این تأثیر ناشی از کمبود سوخت نیست بلکه متاثر از افزایش قیمت‌ها می‌باشد.

میزان واردات کل مشتقات نفتی افغانستان در یک سال حدود 3 و نیم میلیون تن است و ایران سهمی 80 درصدی از این حجم دارد. با وجود این که کشورهای حوزه اوراسیا سهمی در تامین سوخت افغانستان دارند، پیامد نهایی جنگ ایران، انتقال شوک قیمت سوخت به کل اقتصاد افغانستان است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5075

@AfghanistanDevelopments

🔻 چرا بانک جهانی افغانستان را به «مناپ» منتقل کرد؟

بانک جهانی در تصمیمی مهم، افغانستان و پاکستان را از منطقه آسیای جنوبی به منطقه جدیدی بنام «مناپ» (MENAAP) منتقل کرده است؛ تغییری که اگرچه در ظاهر برای دسته‌بندی آماری است، اما در عمل بازتابی از تحولات ژئوپلیتیکی منطقه محسوب می‌شود. بر اساس تحلیل‌ها، پاکستان برای رهایی از فشارهای هند در نهادهای بین‌المللی جنوب آسیا، نقش کلیدی در این جابه‌جایی داشته و همراه با خود افغانستان را نیز به مناپ منتقل کرده است.

این تغییر می‌تواند آرایش قدرت و نحوه تصمیم‌گیری درباره پروژه‌ها و کمک‌های مالی را در منطقه دگرگون کند. عربستان با افتتاح دفتر جدید بانک جهانی در ریاض، موقعیت خود را تقویت کرده و در کنار قطر و آمریکا، به یکی از اضلاع مهم مدیریت پرونده افغانستان تبدیل خواهد شد.

برای افغانستان، پیامدهای پیوستن به مناپ چندلایه است. این نگرانی وجود دارد که افغانستان در میان اولویت‌های خاورمیانه به حاشیه رانده شود؛ موضوعی که می‌تواند بر آینده سیاسی و اقتصادی این کشور تأثیر جدی بگذارد.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5082

@AfghanistanDevelopments

🔻 راهبرد چین در افغانستان؛ مختصات و چالش‌ها

راهبرد چین در افغانستان را نمی‌توان صرفاً در قالب سرمایه‌گذاری اقتصادی یا دسترسی به منابع معدنی تحلیل کرد؛ در واقع، اولویت اصلی پکن امنیت است. برخلاف تجربه آمریکا، پکن تلاش می‌کند از طریق تعامل سیاسی با طالبان، همکاری‌های اطلاعاتی و ابزارهای اقتصادی، تهدیدها را مدیریت کند.

با وجود همگرایی نسبی منافع میان چین و طالبان، موانعی جدی بر سر راه شکل‌گیری یک رابطه راهبردی پایدار وجود دارد. مسئله جنگجویان ایغوری، بی‌اعتمادی متقابل، ضعف زیرساخت‌ها و ناامنی مزمن، باعث شده پروژه‌های کلیدی مانند معدن مس عینک یا قراردادهای انرژی به نتیجه مطلوب نرسند.

در سطحی کلان‌تر، راهبرد چین در افغانستان به شدت تحت تأثیر رقابت‌های منطقه‌ای قرار دارد؛ از نقش پاکستان و تنش‌های این کشور با طالبان گرفته تا ورود مجدد هند در عرصه افغانستان. در چنین محیط چندقطبی، پکن به جای شتاب‌زدگی، سیاست صبر راهبردی را در پیش گرفته است.

بیشتر بخوانید ...

https://afgreview.com/?p=5093

@AfghanistanDevelopments

🔻 افغانستان 2026 در روایت غرب؛ پذیرش طالبان و مدیریت ریسک

تحلیل محتوای مطالب منتشر شده در تینک‌تنک‌ها و پایگاه‌های تحلیلی معتبر غربی در چهار ماهه گذشته بیانگر آن است که نگاه غرب به افغانستان وارد یک چرخش آرام اما بنیادین شده است؛ عبور از پروژه‌های تغییر رژیم و دولت‌سازی به سمت مدیریت ریسک و مهار بی‌ثباتی. در این روایت تحلیلی، طالبان نه یک پروژه قابل مهندسی بلکه یک واقعیت تثبیت‌شده در میدان قدرت تلقی می‌شود؛ بدون آنکه به معنای پذیرش مشروعیت آن باشد.

افغانستان در این چارچوب، از یک مسئله داخلی به یک گره ژئوپلیتیک منطقه‌ای تبدیل شده است؛ جایی که پیوند با پاکستان، بحران انسانی و خطر سرریز ناامنی به جنوب آسیا، محور اصلی تحلیل‌ها را شکل می‌دهد. در نتیجه، تهدید اصلی نه صرفاً طالبان، بلکه احتمال فروپاشی گسترده‌تر نظم داخلی افغانستان است.

برآیند این نگاه، شکل‌گیری رویکردی است که می‌توان آن را تعامل بدون به‌رسمیت‌شناسی نامید؛ مدلی که در آن ارتباط حداقلی حفظ می‌شود، اما شناسایی رسمی کنار گذاشته شده است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5106

@AfghanistanDevelopments

🔻 لاجورد یولی؛ نفوذ ترکیه در افغانستان از طریق ترک‌تباران

پس از سقوط جمهوریت و بازگشت طالبان، رقابت برای شکل‌دهی نظم جدید افغانستان وارد مرحله تازه‌ای شد. در این میان، ترکیه تلاش می‌کند از مسیر نخبگان غیرطالبانی و به‌ویژه ترک‌تباران، نفوذ خود را در معادلات آینده کابل تثبیت کند.

در این بین مرکز پژوهشی لاجورد یولی که مدیریت آن را ترک‌تباران افغان تحت حمایت ترکیه به عهده دارند، به سکوی سیاسی اپوزیسیون نرم مخالفان طالبان تبدیل شده است. مطالبات این مرکز از فدرالیسم و نظام غیرمتمرکز گرفته تا افزایش سهم ترک‌تباران در قدرت، نشان دهنده آن هستند که این مرکز، بخشی از پروژه بازآرایی قدرت در افغانستان می‌باشد.

این مرکز را می‌توان در تقاطع سه روند مهم درک کرد؛ شکل‌گیری اپوزیسیون دیاسپورا، گسترش نفوذ نرم ترکیه در ذیل پان‌ترکیسم و تلاش برای بازتعریف ساختار دولت در افغانستان پساطالبان. همین هم‌پوشانی باعث شده لاجورد یولی از یک نهاد پژوهشی صرف، به بازیگری در سطح گفتمان سیاسی تبدیل شود.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5115

@AfghanistanDevelopments

🔻طالبان اصلاح‌طلب چه کسانی هستند و چه می‌خواهند؟

در میان رهبران طالبان، طیفی وجود دارد که برخلاف جریان اصلی، منتقد برخی سیاست‌های امارت اسلامی هستند؛ وجه مشترک این طیف از رهبران طالبان این است که به رغم داشتن انتقاد، با اصل نظام مخالفتی نداشته و حتی مدافع بقای آن هستند. وجه تمایز دیگر این طیف از طالبان این است که در ساختار حکومت حضور ندارند.

ملا عبدالسلام ضعیف، ملا معتصم آغاجان و برخی دیگر از این طیف، هرچند امروز در حاشیه قرار دارند، اما به دلیل سابقه حضور در هسته اولیه طالبان و تجربه حکمرانی، همچنان از وزن سیاسی قابل توجهی برخوردارند. همین سرمایه نمادین باعث شده که رهبری طالبان با سطحی از بی‌اعتمادی به آنان بنگرد.

این سئوال مطرح است که آیا این طیف می‌تواند در آینده به یک قطب مؤثر درون طالبان یا نوعی «اپوزیسیون وفادار» تبدیل شود؟ پاسخ، بیش از هر چیز، به میزان انسجام هسته سخت قدرت و احتمال بروز شکاف‌های درونی در امارت اسلامی بستگی دارد.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5130

@AfghanistanDevelopments

🔻 گفتگوی غیررسمی افغانستان و پاکستان؛ آزمون دیپلماسی مسیر دوم

گفتگوی غیررسمی افغانستان و پاکستان در ترکیه صرفاً یک نشست تشریفاتی نبود؛ بلکه نشانه‌ای از ورود دو طرف به مرحله‌ای از «دیپلماسی مسیر دوم» است که معمولاً زمانی فعال می‌شود که مسیرهای رسمی به بن‌بست رسیده‌اند.

پس از ناکامی چند دور مذاکرات رسمی، اکنون طالبان و پاکستان تلاش دارند در فضایی کم‌هزینه‌تر و بدون تعهدات رسمی، مواضع واقعی، خطوط قرمز و حتی راه‌حل‌های حساس را به یکدیگر منتقل کنند. مسئله تحریک طالبان پاکستان (TTP)، حملات فرامرزی، خط دیورند و موازنه قدرت منطقه‌ای، همچنان مهم‌ترین گره‌های این رابطه‌اند.

با این حال، تجربه نشان می‌دهد شکاف میان کابل و اسلام‌آباد ریشه در اختلاف بر سر تعریف تهدید، برداشت از قدرت و هزینه‌های امتیازدهی دارد. به همین دلیل، این گفتگوها بیش از آنکه نویدبخش یک توافق راهبردی باشند، ابزاری برای مدیریت بحران و کنترل سطح تنش به شمار می‌روند.
در شرایط فعلی، دیپلماسی مسیر دوم نشانه‌ای از انتظارات حداقلی دو طرف از آینده روابط است.

بیشتر بخوانید ...

https://afgreview.com/?p=5140

@AfghanistanDevelopments

🔻 پروژه قوش تپه در نگاه مراکز مطالعاتی غرب

کانال قوش تپه در سال‌های اخیر به یکی از موضوعات کلیدی در تحلیل‌های ژئوپلیتیکی و امنیت آب تبدیل شده است و در کانون توجه مراکز مطالعاتی بین‌المللی قرار گرفته است.

در حالی که حکومت طالبان پروژه کانال قوش تپه را برای توسعه کشاورزی، افزایش خودکفایی غذایی و تثبیت مشروعیت حکمرانی خود حیاتی می‌داند، بسیاری از اندیشکده‌های غربی این پروژه را عاملی بالقوه برای تشدید بحران آب، افزایش تنش‌های منطقه‌ای و بی‌ثباتی در کشورهای پایین‌دست ارزیابی می‌کنند.

در واقع، قوش تپه به یک مسئله چندلایه در تقاطع توسعه، امنیت و سیاست منطقه‌ای تبدیل شده است. از نگاه مراکز مطالعاتی غرب، در حالی که تغییرات اقلیمی فشار بر منابع آبی را افزایش داده است، پروژه قوش تپه می‌تواند توازن شکننده موجود در حوضه آمودریا را به‌طور جدی تغییر دهد و معادلات همکاری یا رقابت منطقه‌ای را بازتعریف کند.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5151

@AfghanistanDevelopments

🔻 اعتراضات بدخشان و بحران کشت خشخاش در افغانستان

اعتراضات اخیر در ولایت بدخشان افغانستان، فقط یک رخداد محلی یا امنیتی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از یک شکاف عمیق‌ میان سیاست‌ مبارزه با کشت مواد مخدر و واقعیت اقتصاد روستایی افغانستان است. تداوم این اعتراضات برای سومین سال در زمان کارزار تخریب مزارع خشخاش، نشان از تبدیل شدن آن به یک روند دارد.

افغانستان در سال زراعی ۱۴۰۴ شاهد کاهش ۲۰ درصدی سطح کشت خشخاش نسبت به سال قبل بود و هم‌زمان تغییر جغرافیای کشت مواد مخدر بود؛ اکنون بدخشان جای هلمند را به‌عنوان یکی از مراکز اصلی گرفته است. این جابه‌جایی را باید در ابعاد مختلف نگریست تا بتوان برای آن توضیحی یافت.

هر هکتار خشخاش در بدخشان حدود ۱۲ هزار دلار درآمد ایجاد می‌کند، در حالی‌که گندم تنها ۸۰۰ دلار و پنبه حدود ۱۶۰۰ دلار بازده دارد. این تفاوت، انتخاب کشاورزان را بیش از هر عامل دیگری توضیح می‌دهد.

در این میان، نقش شبکه‌های مافیایی نیز قابل بررسی است؛ ساختاری از شبکه‌های قاچاق که در تداوم این اقتصاد ذی‌نفع‌اند و حتی در تحریک تنش‌ها نقش دارند.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5173

@AfghanistanDevelopments

🔻 سفر نتانیاهو به امارات؛ خیانت ابوظبی به خون 70 هزار شهید غزه

سفر محرمانه بنیامین نتانیاهو به امارات، آن هم در شرایطی که جهان اسلام هنوز زیر سایه فاجعه انسانی غزه قرار دارد، به یکی از بحث‌برانگیزترین تحولات سیاسی منطقه تبدیل شده است.
افشای این دیدار از سوی دفتر نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و روایت‌های منتشرشده درباره استقبال ویژه محمد بن زاید از نتانیاهو، بار دیگر عمق روابط رژیم صهیونیستی و امارات را آشکار کرد.

در حالی که ده‌ها هزار فلسطینی در جنگ غزه جان باخته‌اند و افکار عمومی جهان اسلام همچنان نسبت به سیاست‌های رژیم اسرائیل خشمگین است، میزبانی ابوظبی از نتانیاهو پرسش‌های مهمی را درباره جایگاه امارات در جهان عرب و اسلامی ایجاد کرده است. آیا امارات در حال پیوستن کامل به نظم اسرائیلی ـ امریکایی در خاورمیانه است؟ این نزدیکی چه پیامدهایی برای امنیت منطقه و آینده معادلات خلیج فارس خواهد داشت؟

در این یادداشت تلاش شده ابعاد سیاسی، امنیتی و هویتی سفر نتانیاهو به امارات همچنین پیامدهای آن برای جهان اسلام و آینده نظم منطقه‌ای بررسی شود.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5184

@AfghanistanDevelopments

🔻 افغانستان در شاهنامه و شاهنامه در افغانستان

🔹افغانستان بعنوان بخشی از حوزه تمدنی زبان فارسی، از گذشته تاریخی تا کنون نسبت خود را با شاهنامه حفظ کرده است.

🔹افغانستان امروزی، می‌تواند بخش‌های مهمی از گستره‌ جغرافیای خود را در شاهنامه فردوسی پیدا کند. کابل، زابل، سمنگان، بلخ، البرز کوه، معبد نوبهار و دیگر نام‌های تاریخی افغانستان امروز در شاهنامه و با شاهنامه ماندگار مانده است. در شاهنامه، نام‌هایی چون زابلستان، سیستان و نیمروز حدودا 150 بار، زابل و هیرمند 60 بار و کابلستان 40 بار و کابل 70 بار آمده است.

🔹بر اساس داده‌های مکتوب حداقل تا دوره سلطنت ظاهرشاه برنامه شاهنامه‌خوانی و بیدل خوانی بخشی از برنامه‌های همیشگی دربار سلطنت بوده است.

🔹مطالعات جامعه‌شناسی مردمی و پژوهش‌های فارسی‌پژوهان نشان می‌دهند که شاهنامه فردوسی زینت بخش شب نشینی‌های مردم مناطق مختلف افغانستان مخصوصا در شب‌های طولانی زمستان بوده‌اند.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=1497

@AfghanistanDevelopments

🔻 کمال‌الدین بهزاد؛ نابغه بزرگ نگارگری مشرق‌زمین

وقتی از بزرگ‌ترین هنرمندان تاریخ مشرق‌زمین سخن گفته می‌شود، نام کمال‌الدین بهزاد در میان درخشان‌ترین چهره‌ها می‌درخشد؛ هنرمندی که مینیاتور را از یک هنر صرفا تزئینی به جهانی سرشار از زندگی، احساس، عرفان و روایت تبدیل کرد.

بهزاد در نگاره‌های خود فقط شاهان و دربار را به تصویر نکشید؛ او مکتب‌خانه، کار، معماری، انسان‌های عادی و حتی رنج و اندوه را وارد دنیای تصویر کرد. ظرافت آثارش چنان شگفت‌انگیز است که پژوهشگران امروز نیز زیر ذره‌بین، جزئیاتی در نقاشی‌های او کشف می‌کنند که باورکردنی نیست.

بسیاری از مورخان هنر جهان، او را «رافائل شرق» نامیده‌اند؛ هنرمندی که نامش قرن‌هاست در تاریخ هنر جاودانه مانده است.

این مطلب زندگی‌نامه کمال‌الدین بهزاد، ویژگی‌های سبک هنری او، دیدگاه مایکل بری درباره آثار بهزاد و شهرت جهانی این استاد بزرگ نگارگری بررسی شده است.

بیشتر بخوانید...

https://afgreview.com/?p=5188

@AfghanistanDevelopments