از زمانیکه متولد شده ای به اسلامت افتخار میکنی
پس چه زمانی اسلام به تو افتخار خواهد کرد؟!

https://t.me/Addorar21

جابر بن عبدالله روایت میکند که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

دجال در زمان ضعف دین و برچیده شدن علم ظهور میکند.

او چهل شبانه روز در زمین گردش میکند؛یک روزش مانند یک سال،یک روزش مانند یک ماه و یک روزش مانند یک هفته است و باقی روزهایش مانند روزهای شماست.

او الاغی دارد و فاصلهٔ بین دو گوشش چهل ذراع است.

به مردم میگوید:من پروردگار شما هستم.اما او یک چشم دارد و پروردگار شما یک چشم ندارد.بین دو چشمش کلمهٔ کافر و با حروف هجا «ک ف ر»نوشته شده است که هر مؤمن باسواد و بیسوادی آن را می خواند.

او به هر آب و مکانی میرسد مگر مدینه و مکه که خداوند آنها را بر او حرام کرده و فرشتگان در دروازه های آنها ایستاده اند.

او کوه هایی از نان با خود دارد و مردم در سختی هستند مگر کسانیکه او را پیروی کنند.

او دو رودخانه دارد؛یکی به نظر مردم بهشت است و دیگری جهنم.هرکس وارد آنچه او بهشت می نامد شود،در واقع وارد جهنم شده و هرکس که وارد آنچه او جهنم می نامد شود،در واقع وارد بهشت شده است.

خداوند شیاطینی با او میفرستد که با مردم صحبت میکنند و او فتنهٔ بزرگی دارد.به آسمان دستور میدهد و به نظر مردم باران می بارد و انسانی را میکشد و سپس او را زنده میکند اما او نمیتواند هیچکس دیگری را بکشد سپس میگوید:
ای مردم!آیا کسی جز پرودگار میتواند چنین کاری کند؟

مسلمانان به کوه دخان در شام پناه میبرند و او آنها را محاصره میکند و محاصرهٔ آنها را در تنگنای شدیدی قرار میدهد سپس عیسی بن مریم علیه السلام در هنگام سحر فرود می آید و میگوید:ای مردم!چه چیزی مانع میشود که به سوی این دروغگوی پلید نروید؟
آنها میگویند:این یک جن است.پس به راه می افتند و وقتی به عیسی بن‌ مریم میرسند نماز برپا میشود و به او گفته میشود:ای روح الله!پیش برو و نماز بخوان.اما او میگوید:امام شما بايد نماز را بخواند.
پس از نماز صبح آنها به سوی دجال میروند و وقتی دجال او را میبیند مانند نمک در آب ذوب میشود.عیسی علیه السلام به او نزدیک میشود و او را میکشد و هیچ یک از پیروانش را نمیگذارد تا اینکه همه را میکشد

مسند احمد بن حنبل(۱۵۱۸۵)

https://t.me/Addorar21

تو توان و جوانی خود را در مسیری خواهی گذاشت که در حال طی کردنش هستی. سخت‌تر از طی کردن راه، باز کردن راه‌هایی است که بودند اما متروک شده‌اند. راهی که تو باز می‌کنی «دی ان ای» تو را می‌گیرد و سپس هر کس آن را بپیماید بخشی از تلاش تو خواهد شد.

امتی که راه‌گشاهای بیشتری داشته باشد، راه‌های بیشتری هم دارد.

#انسانشهر

می‌گفت: «در ایمان ما، پرندگان فیل‌ها را شکست می‌دهند‌.»

#منقول

سُكّانُها أهلُ القيام معَ الصيام ..🧡
(ساکنان بهشت، اهل شب زنده داری و روزه هستند)

کودک را پیش از اینکه مشغولیت هایش زیاد شود،تعلیم دهید؛زیرا چون بزرگ شد اگر چه عقلش آب دیده تر میشود؛اما دلش مشغول تر است.

📚روش تربیت کودکان در سیره نبوی


https://t.me/Addorar21

📍تدبر

(هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَیٰ)
#النجم_۳۲

در نیت های مردم مداخله نکنید،چه بسا کسانی وجود داشته باشند که نزد الله متعال از شما باتقوا تر باشند

https://t.me/Addorar21

هیچ‌گاه جرأت نکرده‌ام بگویم اللهم زِدنی عِلماً إلا به دنبالش گفته‌ام وعَمَلاً مُتَقَبَّلاً،
وگر فراموش هم کرده‌ام؛ بلافاصله استغفار نموده‌ام. زیرا علمِ بدون عمل به آتش دوزخ سوق می‌دهد. و همچنین عملِ بدون تقوا مایهٔ شقاوت است. سلف این امت از آیهٔ "إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ" شدیداً متأثر گشته و خشیت إلهی آنان را فرا می‌گرفت. بیم آن داشتند که مبادا از جملهٔ متقین نباشند و عبادات‌شان مورد قبول واقع نشود‌.

{منقول}

کسی که به فکر آموزش چیزهایی که به فرزندش سود می رساند،نباشد و او را به حال خودش رها کند در حقش زشت ترین بدی را روا داشته است…
چه بسا فرزندانی که فسادشان از دست پدرانشان است،از دست سهل انگاری ها و آموزش ندادن فرایض دین و سنت های آن به این کودکان.
پدرانی که فرزندانشان را در آوان کودکی چنان ضایع نمودند که پس از بزرگ شدن نه به حال خود سودی می رسانند و نه به حال پدرانشان….

ابن قیم رحمه الله

و ینشأ ناشيء الفتيان منا على ما كان عوّده أبوه
و ما دان الفتى بحجى ولكن يعوّده التدين أقربوه

جوانان نوپای ما بر اساس چیزی که پدرانشان آنها را بدان عادت میدهند،رشد میکنند
جوان به کمک عقل و خرد خود(به چیزی)گردن نمی نهد،این نزدیکان او هستند که او را به تدین عادت میدهند

https://t.me/Addorar21

تابعی جلیل‌القدر، عبدالله بن محیـریز، وارد دکانی شد تا لباسی بخرد.مردی که او را می‌شناخت به صاحب دکان گفت: «این ابن محیـریز است، فقیه و عابد ما؛ پس با او به نیکی معامله کن!»
ابن محیـریز خشمگین شد، لباس را از دست انداخت و گفت:«ما با پولمان خرید می‌کنیم، نه با دینمان!»

انسان با نیت صالحی که دارد ممکن است به جایگاهی دست یابد که اصحاب امکانات با وجود امکاناتی که در اختیار دارند بدان مقام و منزلت نرسند

📖القبس الوهاج فی تلخیص شرح المنهاج

📍تدبر


( إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِنْدَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ )
#التحريم_11

نبود یک محیط پاک و سالم عذری برای ترک کردن استقامت نیست
هیچ مکانی بدتر از خانه و قصر فرعون نبود اما زنی از این خانه خارج گشت که الله متعال از او برای مومنان مثال میزند

هرکس گمان کند که قدم در مسیر انبیاء و مصلحین گذاشته و موثر خواهد بود و سبب به پا خواستن مسلمین میشود اما صبر پیشه نمیکند در حقیقت دچار وهم و خیال گشته

القبس الوهاج فی تلخیص شرح المنهاج

از اسامه بن شریک رضی الله عنه روایت است که فرمود:گفتند ای رسول خدا بهترین چیزی که به بنده عطا شده است چیست؟
فرمود:اخلاق نیکو

اخرجه ابن ماجه(۳۴۳۶) و أحمد(۱۸۴۵۴)

چه ارزشی دارد که فرزندانمان به بالاترین مراتب دنیوی برسند در حالیکه خدا را نمیشناسند؟!
مدرک و دستاورد های دنیویشان چه ارزشی دارد اگر پایان کار،رفتن به سوی جهنم باشد؟!

شیخ شنقیطی ـ رحمه‌الله ـ نقل می‌کند:

«درود فرستادن بر پیامبر ﷺ از جمله نیکی‌های انسان به پدرش به‌شمار می‌آید؛ زیرا فرشته‌ای که درودهای مردم را به پیامبر ﷺ می‌رساند، می‌گوید:
“ای محمد! فلان فرزندِ فلان بر تو درود می‌فرستد.”

پس انسان سبب می‌شود که نام پدرش در حضور پیامبر ﷺ برده شود، و این از بزرگ‌ترین نمونه‌های نیکی و احسان است.»
🌹🤍

گرفتار شدن به فتنه تنها مختص اهل فساد نیست بلکه صالحین هم دچار فتنه و آزمایش میشوند.
اینکه انسان قدم در مسیر استقامت بگذارد به این معنی نیست که حتما به سلامت به انتهای مسیر خواهد رسید زیرا از جمله ویژگی های مسیر استقامت این است که:
مسیری است مملوء از فتنه و ابتلاء

القبس الوهاج فی تلخیص شرح المنهاج

مؤمن در مسیرش به سوی الله متعال دارای دو بال است که یکی از آنها خوف(ترس) و دیگری رجاء(امید)است.
هرگاه انسان مؤمن یکی از این دو بال را از دست بدهد در مسیرش به مشکل میخورد
پس سیر و سلوک همراه با امید و بدون ترس انسان را نسبت به گناه و معصیت سست و بی اعتنا می گرداند زیرا که نفس انسان تنها به وسیلهٔ امید بر مسیر ثابت قدم نمی ماند بلکه برای ثبات و استقامت به هردوی آنها یعنی خوف و رجاء نیاز دارد

در حال نوشتن از خود بپرس آيا خداوند از آنچه خواهم نوشت رضايت دارد؟!

آن هنگام كه خواستى كلامى بر زبان جارى كنى از خود بپرس: آيا سخنى خواهم گفت كه پروردگارم را راضى كند؟!

و چون در جايى ايستادى بپرس: آيا جایگاهى كه در آن ايستاده ام نزد خداوند محبوب است؟!

با خود بينديش و پيوسته تكرار كن: خداوند چه مى خواهد و به كدام راه راضى است؟

برشی از کتاب چون تو خدایی

اگر مصلحتِ دين و جان در جابه جايى بود، با عزت هجرت كنيد و اگر وظيفه در ماندن بود،چون كوه بايستيد…

م.خالد عزیزی