ادبیات سئونلر

"متن سخنراني علی اشرف درویشیان در مراسم خاکسپاري صفرخان در 22 آبان سال 1381
دوستان ، رفقا"

امروز ، پيكر رفيق صفر قهرمانيان ، قهرمان زندان ها و فالتح شكنجه گاهها ، سياه چال ها ، دژها و تبعيدگاه ها را به خاك مي سپاريم . او روستا زاده بود و هشتاد و يك سال زندگي كرد. از بيست سالگي به مبارزة مسلحانه براي رهايي كشاورزان تحت ستم فئودال ها دست زد. در بيست و پنج سالگي پس از يورش ارتش مزدور شاه به آذربايجان و كشتار مردم آن ديار ،‌متواري شد و به عراق رفت. پس از دو سال آوارگي و زندان در عراق به ايران بازگشت. در بيست و هفت سالگي توسط ماموران شاه دستگير شد و به زندان افتاد و در پنجاه و هفت سالگي يعني پس از سي و دو سال زندان ، چنانچه خودش آرزو داشت . مردم درهاي زندان را شكستند و او را آزاد كردند و سپس تا پايان عمر يعني بيست و چهار سال ديگر را در انزوا و خاموشي و تحمل دردها و بيماريهاي ناشي از دوران زندان به سر برد. در حالي كه در تنهايي اش اغلب با خود زمزمه ميكرد:
باغ هاي آرزو بي برگ
آسمان اشك پر بار
گرم رو آزادگان در بند
روسپي نامردمان دركار
محو بيدم نسب ،
فرزند رنج و كار
گريزان چون شهاب از شب
چو صبح ، آمادة ديدار
درين پيكار
در اين كار
دل خلقي است در مشتم
اميد مردمي خاموش هم پشتم

او تاريخ دردها و رنج هاي ما بود. تاريخ زندان ها و شكنجه هاي ما ، تاريخ اعدام هاي ما و تاريخ پر شكوه مبارزات سوسياليستي ما بود. او نماد چهرة نجيب و شريف سوسياليزم بود. نماد چهرة كارگران و كشاورزان زحمت كش و ستمديدة ما بود. او در حالي ما را ترك مي كند كه داغ همرزمان پر شهامتش را بر دل دارد. داغ مرتضي كيوان ، داغ بيژن جزني ، حميدا شرف ، صمد بهرنگي ، خسرو گلسرخي ، سعيد سلطانپور ، محمد مختاري و محمد جعفر پوينده را و آرزوي آخرين ديدار با رفيق زنداني شجاع و عدالت خواهمان ، دكتر ناصر زرافشان را كه همواره از او با افتخار ياد مي كرد ،‌با خود مي برد.
زنده ياد سياوش كسرايي ، دربارة صفر خان چنين سروده است :
آذربايجان را مي ماند
سخت و صبور و سترك
كوه با برفي بر تارك
با خورشيدي در انبان
آذربايجان را مي ماند
آزاد ، آزادي ستان
اما زنداني زمان

اوايل تير ماه گذشته ، از سوي هم بندهاي سابق و رفقايش مقدمات يك بزرگداشت براي او فراهم شد اما نامردماني كه با پاشنه هاي آهنينشان از پيكر و دوش صفر قهرمانيان و امثال او بالا رفتند و به قدرت رسيدند ، از آن مراسم جلوگيري كردند و درهاي سالن را بستند و نگذاشتند دوستدارانش كه از دورترين نقاط كشور براي ديدار او شتافته بودند آخرين وداع را بكنند.

آه اي بزرگ اميد
اينك كه مرگ مي بردت بر سمند خويش
اينگونه كامياب
اينگونه پرشتاب
گرم آروزي ديررست را سراغ نيست
در قلب ما بجوي
آتش
آهن
ويرانگي و خشم
در قلب ما بجوي كه ويتنام ديگري است.

او از ميان ما مي رود اما ياد و خاطرة دلاوري ها و ايستادگي هاي او در برابر دژخيمان همة اعصار و قرون در قلب و سينة همة زحمتكشان ، ستمديدگان و روشنفكران سرزمين عزيزمان ايران ، زنده و جاويد خواهد ماند.

تو زنده اي هنوز كه بيداد زنده است
تو در دوره هلهله هاي دلاوران
تو در ميان زمزمة دختران كوه
در شعر و در شراب و شبيخون تو زنده اي

https://t.me/Adabiyyatsevanlar