ادبیات سئونلر

به جای آن انفعال و بی‌ تحرکی….. جوانانی بار بیاید، آنچنان مرعوب و ناامید که تنها راه مبارزه را در مرگ خود ببینند نه در حرکت جمعی.باید گفت، کتاب فوق هم به مثابه یک بیانیه و (مانیفست) در این راستا می‌باشد.
در این کتاب اهمیت اعتماد وکارجمعی،که یکی از شاخص‌های زندگی اجتماعی است در سایه قرار گرفته. نقطه تاریک آن یعنی (خیانت )به روشنی در لابلای کتاب شناور می‌باشد. متاسفانه ذهنیات نویسنده هم بر محور همین خیانت اطرافیان به هم شکل گرفته، مفهوم اجتماع را هم از آن زاویه می‌بینند و هیچ افق انتظاری را در خواننده نمی‌آفریند. نویسنده ضمن آموختن و لذت بخشیدن ،باید دیدگاه‌های یاس آلود مردم را با قند ادبیات به کام شان شیرین نماید. همچنان که ادبیات دوران مشروطه،و هنر و ادبیات دهه‌های سی به بعد آنچنان بودند. آنکه خودش را در یک ورطه می‌بیند،در اطرافش همه جا ظلمانی و بی چشم انداز و خالی از هر تسلایی ،سرشار از مغلطه می‌باشد. ولی باید گفت عشق به زندگی است که در جهان وجود آدمی را ضروری می‌کند .بتهوون بزرگ چه خوش می‌گوید.(زندگی آنجاست که رنج آنجاست سرنوشت چیزی جز این نیست که سهم خود را با رنج به دوش بکشیم و جاممان را تا جرعه آخر بنوشیم.)
اندیشه و ملاحظات خود را به هنر و سبک هنری نسبت دادن و به مثابه (کشف شجاعانه) نامیدن،آن هم با نمودهایی که در سرتاسر کتاب موج می‌زند، هیچ سنخیتی در عرصه ادبیات ندارد. نوشتن جان کندن است. قبل از آن که دنبال سبک باشید، باید در نوشتن عرق از تن برون آید. باید از درون زندگی و ضرورت تاریخ جرعه‌هایی چشید تا به اعماق زندگی فرو رفت و جامعه را دریافت. به قول باختین «برای پا گذاشتن به تاریخ باید از حالت خودبودگی محض بیرون زد.» در غیر این صورت ممکن است همان( کفش تنگ هنر) در پای آدمی گشادی باشد و پا را واگذارد.
فرزانه ای از مغرب زمین،سالها پیش هنگام دریافت جایزه نوبل،در خطبه ای که آن را باید چون سرمشقی همیشگی در پیش چشم داشت،چنین گفت:مردان و زنان جوانی که امروز در کار نوشتن هستند،مشکلات دل آدمی را که با خود در ستیز است. از یاد برده اند.نوشته خوب تنها زائیده این ستیز است.جز این چیزی در خور نوشتن نیست،در خور عرق ریزان روح نیست.....
بهتر است مدد از مولوی هم بگیریم: (بیا در بحر و دریا شورها کن این من و ما را که تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را.)
حال به مصداق،عیب می جمله که گفتی هنرش نیز بگو. جای آن دارد با تمام نقیصه‌ها. باید زحمات نویسنده را در گردآوری این مجموعه ستود. از اینکه با نوشتن این کتاب خودش را از صف آنهایی که نمی‌خوانند و نمی‌نویسند جدا کرده بر آن باید ببالد. با یادآوری این نقطه که با آن همه شور و اشتیاق که در تخیلات خود سراغ دارند. اگر قلم را در راستای منطق درست، آنکه از بزرگان و اندیشمندان به ارث رسیده استفاده نمایند ، بدون شک آینده‌ای درخشان در انتظارشان خواهد بود.
پایان
آبان 1403

https://t.me/Adabiyyatsevanlar