ادبیات سئونلر

.چرا که مطمئن است با نوشتن (پا را در کفش تنگ هنر کرده است.) ص ۲۱۹ و بدون در نظر گرفتن جامعه و خواننده ،هرجوری که دلش می‌خواد مینویسد.
در پایان وقتی بهرام به بابک نگاه می‌کند. او را شبیه به مرد بازنده‌ای می‌بیند که همه چیز را باخته و نوشتن هم، (تلاشی بود برای اینکه بخشی از زندگی اش را از این ورشکستگی نجات دهد.) اگرچه دلش می‌خواست او را هم بسان تولستوی ،یوسا، فاکنر، ببینند.ولی خودش خوب می‌دانست هیچ کدام از آنها نبود .بابک بود ، با مجموعه‌ای از توهمات خود که آرزو می‌کرد او را هم نویسنده بشناسند. که به قول خودش با (پیشگویی نفرین شده‌ایی که خشکیدن رودها را آمدن خشکسالی را با شهود شاعرانه‌اش دریافته است.) پس بهتر است بمانیم و ببینیم جامعه و مردم در مورد (شهود شاعرانه شان) چه خواهند گفت.
در قسمت پایانی کتاب بهرام، بر روی برخی از توهمات و یاوه سرایی‌های بابک انگشت نهاده، شاید این برخی‌ها از اعتماد به نفس و فروتنی که نویسنده به خیال خود در خود سراغ دارد سخن می‌گوید ،علامتی است به خواننده در ارزیابی کتاب، بی توجه به آن برخی‌ها که از زبان بهرام به خودش نسبت داده نباشد . ولی این دلیل نمی‌تواند باشد که هر خواننده چشم بسته از گفتمان‌های آنچنانی،که از آسیب شناسی یک پدیده سخن میگوید بگذرد.
در جای جای کتاب، جملاتی تهی از معنی، کاربرد نامفهوم لغات در جمله‌ها، جمله های کم مایع و مستهجن موج می‌زند چند نمونه‌ای از آنها:
(و من بوی پوست اسبانی را می‌شنیدم که دراصطبل اربابی تنشان را به هم می‌مالیدند.) ص ۲۸
(درمانی یعنی درمالی مریض و وجدان، مرض و شرف و انسانیت، اگر هنوز چیزی مانده باشد.)ص ۶۴
(سرباز گفت: چه تضمینی است فرار نکنی و برگردی؟ گفت اینو می‌ذارم اینجا برنگشتم بخورش و سرباز هم مثل ما خندید.) ص ۷۷
(قصه بعدی تو ذهنم حاضره فقط نمی‌دانم کی قراره انزال بشه.) ص ۷۹
(پارچه ایی از قلبم هر بار در سوراخ گشاد چاه می‌ریزد.) ص ۱۱۹
(انگار بر کاسه سرم نشستی و در ذهنم ادرار کردی.)ص ۱۱۹
( تو یه غربی را کافه دعوت کن، بگو بیا در مورد فروش مادرت مذاکره کنیم شک نکن سر قرار حاضر میشه.) ص ۱۹۶
)مرگ بهترین قانون زندگی است، من اونو مث آفساید فوتبال دوست دارم(.
( آدم خاصی که خرق عادت بزرگترین ویژگی او بود.) ص ۱۸۵
بدون شک،آوردن این واژه ها روی کاغذ ، مایه شگفتی میتواند باشد.
و اما،به هنگام نوشتن این سطور، از توهمات و خیال بافی های نویسنده کتاب دلم به درد آمد، که نوع کلمات و واژه‌های به کار برده در آن کتاب، بخشی از آنها به انکار امید و شرف و انسانیت که کار مایه و ثمره عمر بزرگان قلم می‌باشد پرداخته. یاد آن شعر زنده یاد اخوان ثالث افتادم که در آخر شاهنامه خطاب به مدعیان سروده.
…..هر شکوفه تازه رو به بازیچه با داست
همچنان که حرمت پیران میوه خویش بخشیده
عرصه انکار وهن و غدر و بیداد است…..
اگرچه،کتاب فوق در خور به جد گرفتن نبود . اما حقیر به عنوان یک دوستدار قلم و کتاب، وظیفه خود دانستم. در این فرصت به نسل جوانی که با شور و عشق و ایمان ،کار نوشتن و خواندن را دنبال می‌کنند یادآور شوم که، به جای خواندن مهملات یاس آور،که ناجوانمردانه ارزش کلمات و حرمت قلم را به هر ادعایی آلوده می‌کنند. چشم و دل خود را با خواندن آثار بزرگان نیرو و گرمایی بخشند که سرشار از مهر و ایثار و پایداری هستند و امید.آنکس که آرزوی نویسندگی را در سر می پروراند ، باید بداند . نویسنده یک آموزگار است. تنها آنکسی آموزگار توان شد، که بیش از فراگیرندگان بداند. درست نیست که صدای نویسنده، تنها وصف احوال آدمیان اطراف خود باشد. آدم خودخواه آسان نمی‌پذیرد. او در خود و برای خود زندگی می‌کند، و آنگاه که خودش آسیب دید دیگر مفهومی در زندگی ندارد، آن کس که معنی زندگی را از دست داد.آنگونه از جامعه و شرف و انسانیت سخن می‌گوید که خود می‌اندیشد . باید گفت قلم موهبتی است، وسیله ای است ، جهت بیان زندگی و چالش‌های انسان در مواجهه با آن.در غیر این صورت قلم به خودی خود تکه آهنی می‌گردد جهت ضربه به مخ خواننده .آدمی که مهمترین عکس العملش در برابر زندگی (نفرت و بیزاری) است. چیزی برای عرضه به خوانندگان ندارد ، نباید هم تعجب کرد که نوشته‌اش چرا بر دل گروه کثیری نمی‌نشیند. باید گفت: نوشته‌ای اعم از آنکه بر اساس تجربه‌های شخصی باشد یا نباشد .همچون خواب و خیال ،سرشار از توهم بی‌رحمانه، نوعی خود بروز دادن نویسنده است.هرچه که می‌نویسد خود اوست نه بهتر نه بدتر.
علل نارسایی‌های موجود در ادبیات و هنر این زمانه را باید در دستاوردهای (نئو لیبرالیسم) دهه‌های اخیر نامید. که در بخش‌های فرهنگی جامعه نفوذ کرده. فرد را منزوی و بدون آینده می‌خواهد.همان تفکری که یک جمع سازمانی را هم متلاشی می‌خواهد تا آرمانگرایی و خرد جمعی شکل نگیرد.

374 views04:15