ادبیات سئونلر

نامه های احسان طبری به ژاله اصفهانی

۷ مارس ۱۹۷۸ [16 اسفند 1356]

ژاله عزیز را قربان،
پس‌از درودهای برادرانه و سلامِ گرم به هر سه "بدیعِ" عزیز،
جواد برفی اشعارِ تو را آورد که چند تا از آن‌ها را بر حسبِ گزینشِ خودشان به "آرمان" می‌دهد و چند تا را نیز به "دنیا". ما البته با میل آن‌ها را چاپ خواهیم کرد. در مورد امضاء، همان‌طور که "ژاله" امضاء شده عمل می‌کنیم، ولی اگر هم مایل باشید می‌توان مانندِ گذشته "غریو" گذاشت. ما در این مورد نظری نداریم و با هر نظری که بدهی موافقیم.
پس از رسیدن به محل، من به رفیق آتست گفتم چند جلد [از کتابِ] "فرهادِ چهارم"* که رفقا و از آن جمله برخی برای موءسّساتِ شوروی خواسته بودند، ارسال دارد که ارسال داشت. افسوس که دیر به دستِ تو رسید، امّا از ارزیابی محبّت‌آمیزِ تو بسیار شادمانم.
در مورد قیام برای برافکندنِ فرهاد، از آن، به‌خاطرِ "وفاداری" به تاریخ، احتراز جستم زیرا "رمانِ تاریخی" به نظر من همان‌است که در آغاز از زبانِ خود و دیگران توصیفِ آن‌را داده‌ام.
این برادرِ شما، مقدارِ زیادی قصّه و رمان نوشته دارد، اعمّ از تاریخی یا امروزی که در قفسِ گنجه، سالیانِ دراز محبوس است و خاک می‌خورد و این‌هم چون کوچک‌تر بود، به همّتِ برخی از دوستانِ جوانِ ما در خارج، از قفسِ قفسه بیرون آمد.
بارِ دیگر تکرار کنم که اظهارنظرِ آن خواهرِ عزیز چون خود شاعره‌ای شیرین‌سخن و وارد به مسائلِ ادبی است، در نظرِ من ارج دارد و اگر روزی دست دهد که "گئومات" و "فرهادِ چهارم" را تجدید چاپ کنم، توصیه‌ها را در مورد آن‌ها در نظر خواهم گرفت.
به نوبۀ خود از فرصت استفاده می‌کنم و نوروزِ باستانی را به آن دوستانِ گرامی از صمیمِ قلب از قولِ خود و همۀ خانواده از جدّه تا نوه شادباش می‌گویم.
ایران در جوش و خروش است، ولی کاش از این میان برای مردمِ ایران و به کامِ آن‌ها، کاری ساخته شود تا روزِ ما واقعاً نوروز شود و جشن به کوچۀ ما بیاید.
روی همه را می‌بوسم – طبری
* "فرهادِ چهارم" داستانِ تاریخی دیگری بعداز منظومۀ تاریخی "گئومات" از آثار احسان طبری است. نویسنده درمقدمۀ کتاب نوشته‌است: "تاریخ، داستانی‌است که بوده‌است و داستان، تاریخی‌است که می‌تواند باشد، و داستان ِتاریخی هردوی آن‌هاست... هدف ازاین داستانِ‌تاریخی که در سال ۱۳۴۹ نوشته‌شده مانند تراژدی منظومۀ "گئومات" از همین نویسنده، نشان‌دادن سرنوشتِ شومِ نظامِ شاهنشاهی است".

۱۷ اوت ۱۹۷۸ [26 مرداد 1357]

خواهر عزیزم ژاله،
با درودِ صمیمانه و آرزوی سلامت برای همۀ شما.
نامۀ اخیر را زیارت کردم و به رفیق اخگر سردبیرِ مجلّۀ "دنیا" نشان دادم. البته در آینده همان‌طور عمل خواهد شد که نوشتی.
ضمناً برای اطلاعِ آن دوستانِ عزیز بگویم که به علّتِ کسالت مدّت‌هاست از رفقا تقاضای معافیت از مسئولیت‌ها کرده بودم که خوش‌بختانه اخیراً تصویب شد. اکنون رفیق صفری، دبیر مسئولِ امورِ تبلیغات و انتشارات و فعالیتِ ایدئولوژیکِ حزب است و این‌جانب سِمَتی ندارم.
در مورد نامۀ اخیر نیز، ایشان را هم پس از بازگشت از استراحت آگاه خواهم ساخت.
با تجدیدِ سلام از جانبِ آذر و خود به بدیعِ عزیز و مهرداد و بیژن و آن دوستِ گرامی.
طبری

۲۴ مارس ۱۹۷۹ (۴ فروردین ۱۳۵۸)

ژاله عزیزمان را قربان،
پس‌از عرض درودهای گرم و شادباشِ دوگانه جشن‌های انقلاب و نوروز، و سلامِ فراوان به بدیع و بیژن و مهرداد.
سلام و شادباشِ شما را به اختر خانم، صفا خانم رساندم. اتفاقاً روزهای عید صدا و اشعار تو را از رادیو مسکو شنیدیم و محظوظ شدیم.
اُمید است دیدارها در میهنِ رها شده تازه شود.*
به خصوص من بسیار آرزومندِ دیدنِ اصفهان هستم. آن‌جا چای مهمانِ تو (البتّه اگر در اصفهان رَحلِ اقامت بیافکنی).
به هر جهت در این زمانۀ معجزه‌گر، از این نوع آرزوها بر پیرانی از نوعِ من عیب نیست.
روی عزیزت را می‌بوسد برادرت - طبری
۴ فروردین ۱۳۵۸

* احسان طبری در تاریخ 29 فروردین 1358به اتفاق جمعی از یاران و هم‌رزمان خود ازجمله دکتر حسین جودت، مسعود اخگر و حمید صفری با هواپیما به میهن بازگشت. چندی بعد همسر و فرزندان طبری و در سال 1359 نیز ژاله اصفهانی خود را به زادگاهش در ایران رساند. طبری بعدها در یادنامه‌ای با عنوان "بازگشت" احساسِ خود را چنین توصیف کرد: "میهن در این حالت برای من تماما یک "تجلّیِ فلسفیِ" اجرای وظایفِ بشری خود در این گوشۀ جهان بود که به من تعلّق دارد... و احساسِ من این بود که به "سنگرِ تاریخیِ" خود برگشته‌ام"

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

513 viewsedited 03:57