نامه های «احسان طبری» به «ژاله اصفهانی»

بومکتوبلارین موضو لاری تام ادبیات دیر خصوصیله تنقید ادبیات سئونلر بو آچیدان(ادبی تنقید) باخیمیندان  بو نامه لرین هرهفته چهارشنبه گونوبیرینی نشر ائده جک اومود ائدیریک سایین اوخوجولاریمیزا فایدالی اولا.



https://t.me/Adabiyyatsevanlar

نامه های احسان طبری به ژاله اصفهانی


بدون تاریخ (فایل ۴۱)
 
ژاله عزیز را قربان،
پس از درودهای صمیمانه از جانبِ آذر و خود به بدیعِ عزیز، بیژن و مهردادِ عزیز.
نامۀ محبّت‌آمیز را رفیقِ ارجمند رصدی به من رساند. از اظهارِ لطف و یادآوری آن خواهرِ گرامی بسیار شادمان شدم.
در شمارۀ اخیر "دنیا" (که شمارۀ ۴ زمستان گذشته و ۱ بهار امسال یک‌جا خواهد بود)، بخشی از اشعارِ تازۀ تو را چاپ کرده‌ایم.
شعرِ "عقاب‌های سخن‌گو" البتّه بابِ طبع و مذاقِ من است. درآن دعوت به پیکار و روحِ اُمید وجود دارد، آن‌چه وجهّ مشخِّص و مزیّتِ شاعرانِ انقلابی از مَعشرِ عظیمِ شاعرانِ غرقه در خویش است.
تشکیل "شب‌های ادبی" کار و ابتکارِ نیکی است. اُمید است که نتیجۀ کارِ شما به کارِ عمومی سازمانیِ ما (رادیو، روزنامه، مجلّه) فیض برساند. لطفاً در صورتی‌که این ابتکار ثمراتِ خوبی دارد، برایم بنویسید.
این‌که پرسیدی آیا درسال‌های اخیر شعری سُروده‌ام، هیچ شاعر ولو در حدّوسطحِ ناچیزِ من نمی‌تواند با بافتنِ این رَطْب و یابِس*، طناب‌های خمیدۀ روحِ خود را کشیده نگاه دارد. این نوعی جبران برای بسیار حرمان‌هاست.
از یک شعرِ خود مصرعی نقل می‌کنم:
"من وجودِ خویش را با شعرِ خود تکمیل می‌سازم..."
امّا همۀ آن‌ها در نهان‌خانۀ کِشو خفته‌اند و نیز چیزهای ادبیِ دیگری که به نثر نگاشته‌ام. حتی شنونده‌ای نیز ندارم و برای کسانی که عادت به شنیدن و درکِ شعر نکرده‌اند، جراتِ خواندنِ آن‌ها را نیز در خود نمی‌بینم.
پس‌از این دردِ دل و یادآوری از اندوهی که درگذشتِ دوستِ من "نوشین" در روان‌ام باقی گذاشته، به این سطور خاتمه می‌دهم.
روی همۀ شما را می‌بوسم.
قربانِ تو – پرویز
 
* رَطْب و یابِس = تَر و خُشک، کنایه از دوگونه سخنِ بیمعنی و خوب است، به تعبیر کتاب قرآن: وَ لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلاَّ في كِتابٍ مُبينٍ (سورۀ انعام، آیه۵۹) 
 
مارس-آوریل 1974 (نوروز 1353)
چَکامۀ طبری "به خُجَستگی دیدار با ژاله در لایپزیک"
 
در فروردین ۱۳۵۳ دوستِ شاعرۀ ما ژاله اصفهانی برای دیدارِ دوستانِ خود به لایپزیگ آمد. این چَکامه به خُجَستگیِ این دیدار قلمی شد. (احسان طبری/ فروردین ۱۳۵۳)
 
 
تا گُلشن‌ام خبر یافت از ژالۀ بهاری
شادابْ گشت وُ خُرَّم، شاخِ اُمیدواری
 
بارِ اَلَم بَراَفگند، گوئی ز دوشِ جان‌ام
لفظ‌اش به‌ مهربانی، شِعرش به‌غم‌گُساری
 
لفظی لطیف وُ روشن، گوئی چو قُرَّه‌العین(1)
شعری ظریف وُ زیبا، اَلحَقّ بِه از نَزاری(2)
 
از اوّلِ جوانی با حَربۀ سُخن ساخت
پیکارِ سخت وُ کاری، با دیوِ نابِکاری
 
هر جا ستم‌گری یافت بَرکوفت‌اش به‌تارُکْ
هر جا ستم‌کشی دید، بِشتافت‌اش به‌یاری
 
از نَغمه‌اش بَرآسود دِل‌های داغ‌دیده
وز غُرّش‌اش بِلَرزید دِیهیمِ شَهریاری
 
با دشمنان طریق‌اش، غوغای رَزمْ‌جوئی
با دوستان سَبیل‌اش، پَروای دوستْ‌داری
 
دیری بر این گُذَرگَه در انتظارِ خورشید
اِستاده دیده بر رَه در متنِ شامِ تاری
 
نه در دِل‌اش رَهی جُست دیوِ فُسوس وُ تَردید
نه از لب‌اش تَراوید آهنگِ بی‌قَراری
 
از دفترِ سُرودش بِنگر به‌‌هست ‌وُ‌ بودش
یک‌دَمْ نخاست دوُدش تا جان شده شَراری
 
این شِعر شوُر دارد، سَهمی ز نوُر دارد
رَنگِ غُرور دارد چون سَنگِ کوهْ‌ساری
 
با دُلدُل سُخن جَست بر عَرشِ آفرینش
بَر پِیکرش طَرازید دیبای شَهسَواری
 
در مَعبدِ بَلاغَت این بُت ز اسپَهان (3) است
مُشتاقِ مُعجِزات‌اش من زائِری ز ساری!
 
(1) طاهره قزوینی - قُرّه‌العین، شاعرۀ شهیر قرنِ سیزدهم که در راهِ عقیده جان نثار کرد!
(2) حکیم سعدالدین نزاری قهستانی، از شاعرانِ غزل‌سُرای قرنِ‌ هشتم و صاحبِ منظومۀ "دستورنامه".
(3) اشاره به آتشکدۀ معروف اسپَهان که "آذر همایون" از نبیرگانِ زرتشت، بانوی پاسدارِ آن بود و در مقابل هجومِ اسکندرِ مقدونی به شهر، پایداری نشان داد! (احسان طبری)
 
 
فروردین 1353 – ا.ط
 
 
https://t.me/Adabiyyatsevanlar

زینب خانلاراووا

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

«یعقوب نیکزاد»


کؤنلوموزه آرزولایاق
داغا داغیلان یاغیشی
بولودلارین دؤشلریندن
گؤیه ساغیلان یاغیشی

گئت آدینا داریخ هردن!
قوخوسون آل چیچکلردن
تاپاق سئوگی ایتن یئردن،
یئنی دوغولان یاغیشی

بوی آتدیغین واختی اونوت
بوز، بولانیق آهلاری توت!
ایسته‌دیکجه بیر ده قوروت
گؤزه ییغیلان یاغیشی

بو آیریلیق اوزون چکر
شاعیر یئری گؤیه تیکر
کیتابین قوینونا تؤکر
سؤزده بوغولان یاغیشی

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

«سحر_خیاوی»

هئیکل‌لر!!

قَهَر بوغازینی کَسَن قاغایی‌لارین،
قوروموش زیتون یارپاغی دیمدیکلرینده آغ گؤیرچین‌لرین،
یاز سئوینجیندن جیویلده‌شمه‌ین سئرچه‌لرین،
نه دوزلاغا چؤنموش دنیز هوسی قالمیشدی
نه صولح نغمه‌سی
نه سئوینج سسی
فیکیرلشمیردیلر ده ماوی باغریندا اوچماغا
یالنیز اوره‌کلری قان،
خیاوان_خیاوان
بؤیوک کدرلرینه سببکار اولان
دئو هئیکل‌لری آختاریردیلار،
بوش بئینینه س...ماغا!!

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

«شاهرخ نخعی» ادبیات سئونلر گوزگوسونده

زمان: سه شنبه1402/3/16
ساعات: 21
فیلم چکیلیشی:«مرجان منافزاده»

آپاریجی:«کریم قربانزاده»


https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شعر:«ائلدارموغانلی»
ترجمه :« رامیز تای‌نور»

«ائلدار_موغانلی»

بایراغا چئوریلمیش سحر

… آیاغا قالخیب
دریندن کؤکس اؤتوردو؛
یورودو دان یئری‌نین کئچیدینه
سحرین سرین نفسی سیزدی سینه‌سینه…
اوفوقون درینلیگینده-
آچیلیردی بنؤوشه‌نین لای- لای آچیلیشی،
لای‌لالارا قوشولوردو-
تورپاغین گؤزونده چیرپینان یارالی اوچوشو.
حالقلانمیشدی قان بویالی شفق
گونشین بوینونا،
یئر له گؤی آراسیندا
تیکیلی قالمیشدی باخیشی اونا.
سحر، امیزدیردیکجه باخیشلارینی
تامسیندی بئینینده لپه‌له‌نن قیزیلی ایل‌لرینی،
ماوی نیسگیل‌لرینی.
گؤزلرینده گیله- گیله گؤیردی ایشیق قوخوسو،
اوره‌یینده اریم – اریم اریدی گئجه قورخوسو…
دارالدی شفق،
سیخیلدی گونش؛
یاییلدی بنوشه‌نین آچیلیشینا تورپاق بویالی دیلک‌لر؛
دالغا-دالغا دالغالاندی بایراغا چئوریلمیش سحر


سپیده‌‌ئی که بیرق شد

شعر:«ائلدارموغانلی»
ترجمه :« رامیز تای‌نور»

... به پا خاست
نفس از عمق سینه بیرون داد
و با نفوذ خنکای سحر به سینه‌اش
با گام‌های استوار
به سوی گذرگاه سپیده‌دمان راه افتاد...

در ژرفای افق
لابه‌لا شکوفا می‌شد بنفشه‌ها
و پرواز زخمی‌­اش
به لالایی‌ها می‌پیوست
بال بال زنان در چشمان زمین.

شفقِ خون‌رنگ
حلقه زده بود بر گردن خورشید
و او چشم دوخته بود به آن
میان زمین و آسمان.

به نگاهش که ریخت شیرابه‌ی سحری
مزه مزه کرد سال‌های سرخ                                  
و حسرت‌های آبی‌اش را
که در ذهن‌اش موج می‌زدند
.
دانه-دانه رُست در چشمان‌اش عطر
روشنایی،
و قطره-قطره آب ‌شد در قلب‌اش هراس تاریکی...

تنگ که شد شفق
فشرده گشت خورشید؛

به شکفتن بنفشه‌ها
پخش شدند آرزوهای زمین‌رنگ     
و موج در موج به اهتزاز درآمد
سپیده‌‌ئی که بیرق شد!

شهریور 1399- تهران
ترجمه: فروردین 1400

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

آخرین شعر ناظم حکمت خطاب به همسرش « وِرا تولیاکووا»

«بهروز - م»

گفت : بيا،
گفت : بمان،
گفت : بخند،
گفت : بمير!

آمدم،
ماندم،
خنديدم،
مُردم!.

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

«شاهرخ نخعی» ادبیات سئونلر گوزگوسونده

زمان:بوگئجه سه شنبه1402/3/16
ساعات: 21
فیلم چکیلیشی:«مرجان منافزاده»

آپاریجی:«کریم قربانزاده»


https://t.me/Adabiyyatsevanlar

«شاهرخ نخعی» ادبیات سئونلر گوزگوسونده

زمان: سه شنبه1402/3/16
ساعات: 21
فیلم چکیلیشی:«مرجان منافزاده»

آپاریجی:«کریم قربانزاده»


https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 1
1402/3/16

آپاریجی : کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 2
1402/3/16
آپاریجی : کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 3
1402/3/16
آپاریجی : کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 4
1402/3/16
آپاریجی: کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

‌شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 5
1402/3/16
آپاریجی: کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 6
1402/3/16
آپاریجی: کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

شاهرخ نخعی ادبیات سئونلر گوزگوسونده 7
1402/3/16
آپاریجی: کریم قربانزاده
فیلم چکیلیشی: مرجان مناف‌زاده

https://t.me/Adabiyyatsevanlar

✅✅✅سایین کانالداشلار
لوطفن اوستاد شاهرخ نخعی‌نین مصاحبه‌سینی هندزفری ایله قولاق آسین.

اوشاق ادبیاتی

اوشاق ادبیاتی هرهفته پنجشنبه گونو ادبیات سئونلر کانالیندا  .
اوشاق ادبیاتینا دایر یازیلارینیزی بیزه گوندرین .

https://t.me/Adabiyyatsevanlar