ادبیات سئونلر

آن طور که بعدها شنیدیم اغلب افرادی که ماشین‌سازی با ان‌ها قراردادهای نجومی بسته بود، دو روز مانده به بازی با تیم تاج( استقلال فعلی) در روز یکشنبه، یعنی روز بعد از آمدن گارنیک به مدرسه ما، به سرپرستی یکی از بازیکنان اعلام می‌کنند حالا که در نیم فصل، اول شده‌ایم، یا قرادادمان را دو برابر کنید یا ما بازی نمی‌کنیم. گارنیک هم گفته بود بازی نکنید. قراردادتان هم از همین الان فسخ می‌شود. نصفش را می‌دهیم و نصف دیگرش سوخت می‌شود.

۶
از آن تیم به غیر از چند بازیکن تبریزی و نیز حسین راغفر(اقتصاددان معروف فعلی و گلر تیم) به همراه کاظم سیدعلیخانی و محمدرضا پهلوان افشار(که هر دو بعدا به پرسپولیس پیوستند)، چند بازیکن جوان تبریزی(همان‌هایی که با گارنیک به مدرسه آمده بودند) دیگر کسی نمانده بود و ‌محراببان‌ تصمیم گرفته بود جای خالی افراد را با اضافه کردن هفت نفر از مدرسه ما پر کند.
گارنیک که یک ساعتی بازی ما را دیده بود، هفت نفر را انتخاب کرد. من نفر هفتم بودم و تقریبا با اکراه اسمم را صدا کرد. آن زمان من هم در دفاع راست و هم در‌ فوروارد راست بازی می‌کردم.

۷
گارنیک که به راحتی ترکی حرف می‌زد‌، ما هفت نفر را به دفتر مدرسه برد، ماجرا را برای مدیرمان گفت و خواست که به خانه برویم، رضایت‌نامه بگیریم و تا قبل از ظهر خودمان را به اردوی تیم در هتل ورزش استادیوم باغ‌شمال تبریز معرفی کنیم.
پانزده ساله بودم و بدون ‌چک‌وچونه عضو یک تیم لیگ برتری شده بودم.
در هتل ناهار خوردیم. به ما هفت نفر وسایل ورزشی دادند و‌ تا عصر برایمان کارت بازی صادر کردند و شماره پیراهن‌هایمان تعیین شد و من شدم ۳۲، یعنی آخرین شماره. آن موقع شماره پیراهن‌ها را ردیفی می‌دادند و از این شماره‌های ۵۵، ۶۶، ۷۷، ۷۲ و‌۹۹‌ خبری نبود.
نام ما هفت نفر در فهرست نوجوانان تیم ثبت شده بود، ولی گفته بودند فعلا موقت هستیم.
تا بازی فردا با تاج یک روز وقت داشتیم که نهایتا می‌شد یک تمرین سه ساعته عصرگاهی در روز شنبه و یک‌ تمرین سبک در صبح یکشنبه انجام داد.
آن شب که در هتل ماندیم، من عملا نخوابیدم. خواب‌های درهم و برهم می‌دیدم. هم خوب بود و هم بد. خواب می‌دیدم مرا دفاع راست گذاشته‌اند و گل خورده‌ام. خواب می‌دیدم دقیقه ۹۰‌ به عنوان فوروارد تعویضی وارد زمین شده‌ام و در دقیقه ۹۲ گل زده‌ام و استقلال را برده‌ایم‌.
فردا صبح با چشمان پف کرده در سر میز صبحانه حاضر شدم. قبل از این‌که برای تمرین سبک به محوطه برویم، ‌گارنیک ما هفت نفر را صدا کرد و گفت: من فقط هجده نفر را به عنوان تیم اصلی و ذخیره می‌توانم به کمیته برگزاری بازی‌ها معرفی کنم. از شما هم دو نفر در این لیست هستید که فقط زمان مسابقه موقع رفتن به زمین اعلام می‌شود. لذا تا آخر انگیزه خواهید داشت که بازی کنید.‌

۸
تاج تیم قوی و‌محکمی بود و انتظار این که بتوانیم این تیم را ببریم، ناممکن بود. بازی ساعت سه شروع می‌شد. آقا گارنیک اسم یازده نفر اصلی را حدود ساعت دو اعلام کرد. به غیر از آن سه نفری که مانده بودند، چند تایی هم از تبریزی‌های قبلی تیم بودند که پیش از آن همیشه جزو بازیکن‌های تعویضی بودند. چند نفر ار افرادی هم که هیچ وقت بازی نکرده بودند، در فهرست یازده نفره به چشم می‌خوردند. ولی هیچ یک از ما هفت نفر نبودیم.
بازی شروع شد. تعدادی بازیکن با شماره‌های دورقمی که برای تماشاگران ناآشنا بودند در مقابل بازیکنان تاج قرار گرفتند که همگی چهره و شهره بودند. روزنامه‌های مهر سال ۵۶ را مرور کنید خواهید دید که چطور ماشین‌سازی با تک ‌گل کیومرث پورفاضل که کیان صدایش می‌زدیم، تاج یا همان استقلال را شکست داد.

۹
من در تمام مدت روی نیمکت منتظر تحقق رویاهایم بودم: دقیقه ۹۰، ورود به عنوان یار تعویضی و زدن یک ‌گل که تیم را به رستگاری برساند که هیچ گاه عملی نشد و آن خواب تبدیل شد به رویای تمامی سا‌ل‌های بعدم که در حال زدن قیچی برگردان و‌گشودن دروازه حریف‌ها یا دفاع جانانه مقابل مهاجمان هستم.
دو هفته بعد تعداد قابل توجهی از قهری‌ها سر تمرین برگشتند. ما ۷ نفر کماکان سر تمرین می‌رفتیم، ولی به غیر از نفراتی معدود که یکی دو باری به عنوان یار تعویضی، چند دقیقه‌ای بازی کردند، اغلب بازی نکردیم‌. برای مثال من اصلا بازی نکردم.
بهمن ماه ۵۶ به واسطه فعالیت‌های اجتماعی‌سیاسی پدرم از تبریز، اول به اصفهان و سپس به تهران کوچ داده شدیم‌‌‌. عضویت در تیم‌ فوتبال رنگ باخت و به دلیل تغییر مکان زندگی و وقوع تدریجی تغییرات اجتماعی و دیده شدن نشانه‌های بروز انقلاب در اواخر سال ۵۶ و سپس ۵۷، فوتبال کلا از زندگی من‌‌‌ خارج شد. البته برخی از آن بچه‌ها مانند غلامرضا باغ‌آبادی، احد شیخ‌لاری و ولی‌الله حاتمی حتی به عضویت تیم ملی درآمدند، ولی رویاهای من در میان زمین و آسمان معلق ماند.

464 views05:52