ادبیات سئونلر

غلامحسین فرنود
یک نکته
یک خاطره

آنگاه حمید کنار صمد نشست

غمخواری است که همیشه بی سر و صدا، به وقت تنگ حالی سبز می شود چون چشمانش و با خنده می گوید: گره کار کجاست؟ شمار او حتی به انگشتان یک دست نیز بالغ نمی شود. قحطی را باش ! حمید عزیز رفتی و این قحطی را ندیدی. چه سعادتی !
حمید عزیز، آن روز که آن غمخوار در غربال خاطره ها، به نکته ای ناگفته از تو رسید، اندکی سرخ شد و مرا کنجکاو کرد. چون خواهش بلند و بالا را در چشمانم دید نزدیک بود از کرده ی خود پشیمان شود که رهایش نکردم.
- یکی از آرزوهای حمید ترجمه ی رمان ییلماز گونئی بود که ...
- نتوانست ترجمه کند؟
- نخواست.
- به احتمال رمان سرافکنده مردند بود که من هم قصد ترجمه اش را داشتم.
- به خاطر تو بود که از ترجمه ی آن چشم پوشید.
- ولی چیزی به من نگفت.
- از قصدت باخبر بود.
- یعنی من گردن شکسته راهش را بستم؟
- گلایه ای نکرد.
- خبرم می کرد خوشحال تر می شدم. حداقل یکی از تکلیف ها، آن هم یک تکلیف بزرگ...
- ناراحت نباش.
- حالا جواب صمد را چه کنم که یادمان داده...
- عمد و تعمدی در کار نبود.
- اما من داشتم با یک تعمد شرم آور کلنجار می رفتم که شما آمدید.
- کم نیست نامروتی ها در این زمانه.
- با یک عالم ادعا، با یک انبار لاف و گزاف، برداشته کتابی را ترجمه کرده که پیش از او ترجمه شده. – لابد خبر نداشته.
- خبر هم داشت. تازه بخشی از ترجمه اش را هم از ترجمه ی قبلی کش رفته و بدون کوچک ترین دخل و تصرف در ترجمه ی خود جا داده.
- این که قباحت مسلم است.
- آن وقت حمید آرش آزاد، با یک اشاره ی ناخودآگاه من، پروژه ی ترجمه ی خود را تعطیل می کند که فلانی گفته می خواهد...
- چه مقایسه ای می کنی !
- قابل قیاس نیست؟
- سرافکندگی بدون چون و چراست.
- این یکی هم سرافرازی بدون چون وچراست.
- زمان غربال می کند. بار قباحت سرافکنده ها سنگین و سنگین تر می شود و درمی مانند در گل عمر خود.
- سرافرازها هم رو می شوند چون شعله ها. نگاه کن به تصویر صمد در روایت بی مانند کیومرث کیاست. کنار صمد، حمید را می بینی؟
- بگو بصیری آمد اهل آرمان.

https://t.me/Adabiyyatsevanlar