ادبیات سئونلر

در طول تاریخ، بیشتر قیامهای مردمی، به شکست انجامیده است اما ما با افتخار از بانیانشان یاد میکنیم، چنانچه تو اکنون نام پسرت را بابک گذاشتهای. این کار را دیگران هم باید بکنند.» سورچی به شکلی زیبا و بیپیرایه این چنین زندگی را تبیین میکند. شکنجه های ستمشاهی و ضدانسانی برای خرد کردن و ستاندن باورهای آنان یک پای آیاز را لنگ میکند. اما شکوه و صلابت انسانها را درهم نمیشکند. سایه مرگ همه جا گسترده شده است. دو بار اعدام و یکبار حبس ابد الیاس را به انتظار میکشد. موج اعدامها کشور را فرا میگیرد. فشار داخلی و خارجی نظام را مجبور میکند که احکام برخی اعدامها را به تعویق بیندازد. عفریت مرگ با ستاندنِ جانهای آزاده بسیاری متوقف میشود .
     «با من بگو، ای سرزمین پر از رمز و راز من!
     با من بگو ای رزمگاه من!
     در کوچه های شب، با تو چه کردهاند؟ که چنین رام و بیجدال، سرب زمانه را، پیمانه میکنی؟
                        ***
     در بیشه های ژرفِ درختانِ کاج تو،در دره های تنگِ گرفتارِ باد تو، آیا یلی نماند که به فریاد خشم خویش، آشفته سر کند این خفته اژدها؟
     ***
     در کارگاه من،
     در کارگاه تو ای هم نبرد من!
     از دیرباز در کارزار کار،
     گلبوته های سرخِ خطرساز انقلاب،      ترسیم میشود.»
     نسلی نو در پی راهی نو است. این نسل میگوید: «با کتاب و اعلامیه نمیشود به جنگ دشمن رفت... اگر کارهای سیاسی موثر است، چرا پس از آن همه سال به نتیجه نرسیده است؟ باید زد به جنگل...» چیزی که ریشه در ناکامی سیاسی دارد. به جای دانش مبارزه، برق مسلسل برای آنان جذابیت مییابد .
بابک، افشین و یاشار به جنبش چریکی گرایش آشکاری نشان میدهند. سولمازدختر شانای در تاروپود قالی مسلول میشود و میپژمرد. جوانانی تحصیلکردهاز خارج به کشورشان بازمیگردند و به شانای و شانایها ایراد میگیرند که به توده مردم، به جای تفنگ و مسلسل، اعلامیه و کتاب و اعتصاب داده اند و به همه چیز از لوله تفنگ مینگرند. آنان را در این مورد متهم به خیانت و جنایت میکنند. اما خود به میدان مبارزه وارد نشده، دستگیر میشوند .مبارزات چریکی اوج میگیرد، که در نوع جدید خود تجربه تازهای در ایران است و فرزندان مردم در درگیریهای خیابانی کشته میشوند. افشین و نسترن نیز پس از حوادثی در آن راه جان میبازند. گلزار در فراق صیاد پیر خود و نسترنش جان میسپارد.
      همه مه صبحی صادق در جان خسته میهن مینشیند. صدای پای انقلاب به گوش میرسد. نجواها به فریادی توفنده مبدل میشوند. نطفه های مبارزهای خونین بسته میشود. مشتهای گره کرده و فریاد خلق اوج میگیرد .
مردم میروند تا به جای نان گلوله بخورند. نسیمی رهایی بخش بر فراز کشورمان وزیدن میگیرد. بذر کارها و پیکارها به بار مینشیند. فرزندان شایسته میهن بر سلاح، به عنوان شکلی از اشکال مبارزه دست مییازند. انقلاب درِ خانه همه را به کوبش درمیآورد .«ارواح بزرگان بر کالبد شهر حلول میکند.» خانه های ظلم ویران میشود، انقلابی شکوهمند میرود تا به بار نشیند. انقلابی که نویدبخش گُُسستن یوغ نابرابریهاست. انقلابی که نویدبخش عدالت اجتماعی است .

«ســـــروســانــان، دلاوران
   یـــورش بــریــد بــه کــارزار
اسب بـتازید شـیـه ـهکشــان                 شمشیرگـردان، طنـابچـرخـان
من خود حسن بیک را کشتم
  یــاران مــن دگــر خــانـــان»
    سیل خروشان مردم روان میشود.
آرزوهای نجیب آنان به ثمر مینشیند .فروغ تابناک آینده ای زیبا و شایسته بر فلق آتش میزند. بالهای آزادی بر سر آیاز و الیاس و دیگر بندیان گشوده میشود. زندانها به وسیله یاشارها و بابکها فرو میریزند. آزادگان در نسیم روحبخش آزادی، پس از 23 سال، در فضایی عاری از غلوزنجیر به مبارزه میپیوندند .درود بر آزادی! درود بر آزادی! اما در مصاف با دشمن و برای آزادی، پیکر تامارا جلوی دیدگان آیاز با شلیک دشمن در هم میپیچد. در صحنه مبارزه ای دیگر کلارا تیر خورده در آغوش الیاس جان میسپارد و پس از او خودش در آغوش یاشار، در آزادی جان میدهد. اینچنین «خورشیدِ آزادی غلتان غلتان» به سرزمینمان فرود میآید.
     با اشک سبلان میتوان بارها و بارها گریست، بارها و بارها به شادی پرداخت و حدیث سالیان دراز مبارزات مردم را در آن به نیکی دید. رمان روایتگر مبارزه طولانی و دشوار مردم ماست که در دورانهای مختلف زخم خوردند و جراحت برداشتند، اما باز به پا خاستند. زیباترین و باشکوهترین صحنه های رمان با وجود شانای رقم میخورد، نمونهای بس شگرف و سترگ و کامل از زن و مادر ایرانی. عشق، سهمی بزرگ و وافر در جایجای رمان به عهده دارد، چرا که به قول هگل، هیچ چیز سترگی بدون عشق پدید نمیآید و رمان همه کار و پیکاری است عظیم و سترگ. شخصیتهای رمان نامهایی

306 views04:03