ادبیات سئونلر

خانها و فئودالها از زندان به شهر ریخته اند. قداره بندان، اوباشان و خانها به خانه آنان میریزند و خانه را غارت میکنند. نریمان پس از رهسپار کردن المیرا و شانای به خانه همسایه، از راه پشتبام گیر میافتد. نریمان در بند اسارت اما آزاد و یله با ضربه ساتور خان از پای در میآید. الیاس آگاهانه به سوی مسلخی که برایش تدارک دیده شده میرود. مادر در تلاشی بیهوده برای عقب راندن پسرش فریاد حذر سر میدهد. المیرا رودرروی پسرش با تیر خان ،پیکرش میلرزد. اوباشان، الیاس را زیر مشت و لگد میگیرند. الیاس، مردانه مقاومت میکند و به تودهای از پوست و خون تبدیل میشود. شانای با واکنش مردم و با آتش مسلسل بایرام، یکی از افسران فرقه، از پشتبام خانه مقابل ویاری بیشایبه آیاز از مرگ رهایی مییابد. آیاز برای نجات الیاس، او و خواهرش را از مهلکه به در میبرد. شهر، پُُر از جنازههای مثله شده با تبر، ساتور ،دشنه و هرجومرج است .«شهر به دست اوباش و شاهسونها سپرده شده بود تا مسئولیت ارتش شاهنشاهی که هنوز وارد شهر نشده بود، لوث نشود.» آیاز با سورچی پیرِ خردمندی تنِ بیجان الیاس را به اتفاق شانای به روستایی در دامنهی سبلان میبرد. در طول راه، مهربانی و شفقت پیرمرد مرهمی بر دلهای آزاردیده از قساوت و بیرحمی میشود که در طول روز دیده بودند. سابقهی آشنایی الیاس و آیاز در گرماگرم گردهمآیی که قرار بود الیاس گزارشی از شکست و سرکوبی اشرار و فئودالها بدهد، میرسد. در آن گردهمآیی بمبی کار گذاشته شده بود که میبایست الیاس را بکشد، اما او جان سالم به در میبرد .آیاز، سوءقصدکنندگان را میشناسد. چند نفر دستگیر میشوند که آیاز هم جزو دستگیرشدگان است. با رفتاری که الیاس با او در پیش میگیرد از جاذبه آن رها نمیشود و اندک اندک با دشمنان انقلاب، به ویژه پس از دیدن قساوت و ددمنشی آنان اعلام برائت میکند .
سخنان سورچیِ پیرِ خردمند تسلی روزِ خونینی است که به چشم دیدهاند ...
سبلان ...«سالیان سال است که به پیکار فرزندانش چشم دوخته است و سعادت فرزندانش را آرزو میکند. برای همین است که با پیروزی آنها شاد میشود و با شکست آنها اشک میریزد. امروز، باز اشک میریزد چون هزاران هزار ازفرزندانش را به خاک و خون کشیدهاند و هزاران زخم بر دلش نشاندهاند. باوجود این وقارش را حفظ کرده و در برابر دشمنانش سر خم نکرده است. دامن بلند و سفیدش را زیر فرزندان به خون خفته اش گسترده تا هنگامی که به ترک زین اسب دشمنانشان بسته میشوند، مثله نشوند و هیبت مردانه شان را از دست ندهند. با نرمترین، سفیدترین و پاکترین برفها فرزندانش را کفنپوش میکند تا با نگاه دشمن نابه کار، آلوده نشوند... دشمنان ما کور خوانده اند، ابلهانه فکر میکنند که میتوانند دوباره این مردم را به زنجیر بکشند. اینجا سرزمین بابک ها، قورقودها، کوراوغلی ها، نبی ها و ستارخان هاست. فرزندان ما همه ،ظلم ستیز و عدالت پرورند. در برابر ظلم سر خم نمیکنند... بابک ها، کوراوغلی ها و قورقودها تجسم اراده و نیاز مردمند... آرزوها، در نیروی اراده بابک ها و قورقودها و کوراوغلی ها تجسم مییابد... قهرمان از آرزوهای مردم زاده میشود .
در قلب مردم زندگی میکند. او هنگامی میمیرد که قلب همه بمیرد، اما مردم نمیمیرند. آنها ماندگارند. برای همین است که قهرمانان ماندگار میشوند و به استوره ها میپیوندند.» آری «این راز سرزمین شانای هاست که قورقودها و بابک ها را بسیج میکند.» اینگونه شب بر روز چیره میشود و تومار صفحات درخشان حکومت ملی با بیش از 11 هزار نفر کشته، سلاخی شده، مثله شده و هزاران نفر دربه در درهم پیچیده میشود. آیاز، الیاس و شانای را به خانه عمویش میبرد. از آن پس دلنگرانی ها و دربه دری ها و محبت توده مردم آغاز میشود. الیاس در روستای خانه عموی آیاز، برادر ناتنی دشمنش خانمحمد رو به بهبودی است. او به خود میآید و میبیند که ماندن بیش از آن در آنجا

توجیه اخلاقی ندارد و به فکر عزیمت میافتد. در آن هنگامه «زندگی به راستی شگفتانگیز است و شگفت تر از آن، عشق آدمی است که حتا میتواند از میاناشک و خون هم برای خود راه باز کند.» پستی و رذالت اوباشانی که به وسیله حکومت سازمان داده شده اند حد و مرزی ندارد و رمان، نمونه های جالب و گیرایی از قتل و تجاوز و نامردمی آنان روایت میکند که حدیث جانکاهی است از آن چه بر مردمان این سرزمینِ ستم کشیده رفته است. مانند نمونه ای که بر سر لاچین ،شوهرفراری آوار شد. ستمی که در دهکدهای کوچک جریان دارد، ظلمی است در مقیاس کشوری. اما لاچینها استوار ایستادند و تسلیم دشمن نشدند. یکی از شخصیتهای رمان زیبا میگوید که: «در تمام عمرم این همه گرگ و این همه برف ندیدهام. اگر این دو نبودند، معلوم نبود چه بلایی بر سر این مردم بیدفاع میآمد.» الیاس و شانای به اتفاق آیاز دهکده را ترک میکنند تا در جای دیگری مبارزه را ادامه دهند.

250 views04:03