ادبیات سئونلر

اوشاق ادبیاتی
مشکین شهر، خانیم« راضیه قربانزاده» نین داستان کارگاهینین اویرنجی سی «فاطمه حسین پورون» داستانی.

قلب من با تارا زیر خاک می ماند.

باتارا روی ایوان جلوی خانه می نشینیم. مامان فرشهارا جارو می کشد.به بابا چشم می دوزم؛هرچه
زور دارد خالی می کند تا با داس علف های هرز حیاط را بچیند. مامان جاروبرقی را خاموش
می کندو پنجره را باز می کند.
-چه خبرته مرد!یه ساعته چیکار میکنی؟!تموم نشد؟!
بابا نیم نگاهی به تارا می کند:-داسه دیگه!خوب با داس چیکار میکنن!هرزارو می چینن!!
پوزخندی می زندو دستش را روی تیزی داس می کشد.
-قدیما با این داسا آدم هم می کشتن!البته آدمای هرزرو! باور می کنی؟
مامان دررا می کوبدوبه جاروکشیدن فرش ها ادامه می دهد.
تاراموهای بافته اش را تکان می دهد. اشکش آرام از گونه اش رد می شود و روی خال کوچک،
کنار لبش متوقف می شود. نزدیکش می شوم.دستمال کاغذی دستش می دهم.
-منو ببخش امیر دیروز به خاطر من از بابا...سرجایم می نشینم: مهم نیست!
-چرا مهمه لازم نیست به خاطر من خودتو به دردسر بندازی این زندگی منه ومن عادت کردم به
کتک خوردن!..سرم را بر می گردانم و عرق ریختن بابارا تماشا می کنم.
.باد شدت می گیرد؛موهای جلوی صورتش او را پریشان تر می کنند. پاهایش را روی زمین می
گذارد
و دمپایی ها را می پوشد.سلانه سلانه به سمت صدایی می رود که از پشت در می شنود.
.بابا زیرگلویش را می خاراندو سرش را به سمت تارا می چرخاند.
-کجا به سلامتی!
تارا من من می کند:جایی نمیرم.فقط میخوام...
بابا داس را روی زمین پرت می کند: لازم نکرده...گم شو تو خونه تا نفلت نکردم.
تارا دستی به گونه اش می کشد؛ انگشتش روی گونه اش ثابت می ماند...
شلنگ را از روی زمین برمی دارم. با برداشتنش یاد کتکت زدن های دیروز بابا
می افتم. روی زمین پرتش می کنم. مامان از پشت پنجره در حالی که مدام عرقش را پاک می کند
به تمیز کردن شیشه های ترک خورده خانه ادامه می دهد.
هوا رنگ سیاهی به خود گرفته؛ با باز شدن پنجره خانه و چشم چرخاندن تارا به آسمان میفهمم که چه
خبر است. قطره ای باران به آرامی روی دستم می نشیند...صدای شیروانی خانه مان بلند می شود...
بابا از آنطرف صدایم می کند –امیر محمد،امیرمحمد...باعجله دمپایی هایم را می پوشم. .
وروبروی بابا می ایستم.
-مواظب آبجیت باش! اگه خطایی ازش سرزد ازادی هر کاری باهاش بکنی!
چشمانم گشادتر می شود.
-چه کاری؟!...بابا چشمان سرخ گود رفته اش را باز وبسته می کند...
-تودیگه بزرگ شدی! مرد شدی!
-مرد؟!...تا دیروز که بابا به من میگفت تو بچه ای و...
-میتونی یه کاری واسم بکنی؟!.-ببین تو از همه ما به تارا نزدیکتری!.-من می خوام این...این
دستان چفت بسته اش را باز می کند...داخلش چیز سفید رنگی می بینم.
-فقط کافیه اینو بریزی تو غذاش یا چاییش! فرقی نمیکنه!
بابا جلوی چشمانم تار میشوند-چیزی نیست نترس یه داروییه واسه خوب کردن حال آبجیت!
نه! مطمئنم راست می گوید...راست می گوید...
-بگیرش!
نه!اول باید به مامان نشانش بدهم.یکبار شنیدم که به مامان می گفت:«مرگ موش داخل غذایش بریزد»..
مشتش را دردستانم خالی می کند.دستانم را فشار می دهد...
-اگه به مامانت بگی...-نه نمیگم.
دستم درد می گیرد.یک گوشه کز می کنم. نگاهم در نگاه بابا گره می خورد...معنی این نگاه را خوب
درک می کنم. وقتی تارا گفت عاشق شده است وبهمن را دوست دارد فهمیدم!
مامان موهای عرق کرده اش را کش می گیرد.
روبه رویش می ایستم ودارو را دستش می دهم.بادیدنش سرم هوار می کشدکه از کی گرفتم؟
-مرتیکه عوضی!بابات اینو داده دستت؟دِ بگو آره یا نه؟!
تارا کنار در آشپزخانه می ایستد:«اون میخواد من بمیرم –پوزخندی میزند:می دونستم!...
بابا از بیرون برمی گردد.وحشت می کنم!مامان روبرویش می ایستد...
-به به آقا! نمی دونستیم آقا داره روی هرچی عربه سفید میکنه!!
بابا می نشیند وبه متکا تکیه می دهد:به زن جماعت نبایدرو داد وگرنه آبروتو میبرن!.مامان انگشت سبابه
را به بابا نشانه می رود:یه بار دیگه ببینم بشنوم با تارا-خفه شو زنیکه! واسم من خط ونشون میکشی!!

کمربند بابا دورتادور اتاق می چرخد وبه مامان می خورد.!تارا دادمی زند تمومش کن! به او هم رحم
نمی کند.چرخش اول...دوم...
آسمان یک دست سیاه است وستاره ای ندارد...از آن شب هایی است که تارا زیر لحاف آرام نق می
زند...
با صدای بابا به خود می آیم. تارا،تارا نیست!...بابا فکر می کند خودکشی کرده...با عجله به حیاط پشتی
می رود.نفسم را درسینه ام حبس می کنم.می شمارم:یک،دو،سه...
-دست خط تاراست.ببین مامان واسمون یادداشت گذاشته!نوشته را می خوانم:«بابا توکه میخوای من بمیرم!من میرم

319 viewsedited 03:38