ادبیات سئونلر

ساعت 8 بود که رسیدیم منزل شاملو. حسابی شلوغ بود و از هر دست آدمی در حال برو و بیا بود. گوشه ی دنجی را پیدا کردیم و نشستیم. حق کاملا با کابلی بود. آیدا موافقِ مخاطبِ حاضر و مخالفِ غایب بود— حالا هرکه بود. در ضمن در مورد جای دفن مردد و بی تصمیم بودند. آن جا علاوه بر ما کانونیان، مسعود خیام و پسران شاملو، سیاووش و سیروس، هم با ما نشسته بودند. آیدا گفت :"اگر به من باشد دلم می خواهد احمد را در همین باغچه ی خانه مان خاک کنیم، من به اش نزدیک ام، همیشه می توانم باهاش حرف بزنم، ولی می گویند دولت نمی گذارد". مسعود خیام و پسرهای شاملو نظرشان به قطعه ی هنرمندان بهشت زهرا بود. البته سیروس اغلب ساکت بود و چیزی نمی گفت. سیاوش، پسر دیگر شاملو، تنها در بند این بود که بهشت زهرا و «قطعه ی هنرمندان» مُفت تمام می شود. گفتند دکتر مهاجرانی تماس گرفته و گفته ترتیب همه ی کار ها داده شده است. گفتم: "کدام «قطعه ی هنرمندان»؟ یک مشت آدم را گزینشی برده اند آن جا برای نمایش و تبلیغ حکومتی و اسمش را گذاشته اند «قطعه ی هنرمندان». اگر شاملو زنده بود یقین دارم که دلش رضا نمی داد که در همچو جایی خاکش کنند. دلش می خواست در کنار رفقایش مختاری و پوینده و گلشیری خاکش کنند. در همین نزدیکی شما، در این گورستان امامزاده طاهر، بنانِ خواننده، غزاله علیزاده ی رفیق شاملو را هم خاک کرده اند. بگذارید این جا به مزار آدم های حسابی و نویسنده های مستقل و غیردولتی تبدیل شود". باز جنگ مغلوبه شد، با این تفاوت که این جا دولت آبادی نبود و غائله زودتر خوابید. سرانجام آیدا گفت: "من با حرف این آقا موافقم، حرفش به دلم نشست، به هر حال این ها کانون اند، کار را می سپارم به این ها. شاید اگر احمد هم بود...". گفتم :"آیدا خانم، تمام است ؟ اگر آره، بقیه اش را بسپارید به ما". آیدا گفت: "بله، تعارف که ندارم، بفرمایید، مختارید از جانب من". دیدم خیام هم که آدم خوش طینتی است موافق است، معطل نکردم و تر و چسب رفتم به صداقتی خیاط تلفن کردم. گفتم :"علی جان، دستم به دامنت، آب دستت هست بگذار زمین، یک قبر کنار پوینده و مختاری جور کن برای شاملو، معطلش نکن تورا به خدا". صداقتی با لهجه ی شیرین مشهدی گفت: "آی به چشم، سر و جان می دهم برای شاملو، هیچ نگران نباش بَبَم".

ساعت 5/9 شب از منزل شاملو آمدیم بیرون و راهی تهران شدیم (من توی ماشین کابلی بودم ). پس فردا در منزل رئیس دانا جلسه داشتیم، جلسه ی تدارک. فردا سه شنبه اعلامیه ی کانون و اطلاعیه ی مربوط به تشییع جنازه و اسامی تسلیت دهندگان آماده بود. همه را به مطبوعات داخلی و خبرگزاری های سراسر جهان مخابره کردیم .

در جلسه ی منزل رئیس دانا علاوه بر بچه های هیئت دبیران کانون (منهای سپانلو و بهبهانی ) مجابی و بعد از ساعتی اسپهبد هم بودند. اسپهبد پوستر های بزرگ شاملو را آورده بود. سازمان دهیِ کارها نقص نداشت، چنان دقیق و برنامه ریزی شده بود که امکان نداشت احدی بتواند بدون موافقت ما به جنازه دسترسی پیدا کند. از درویشیان خواستیم متن پیام کانون نویسندگان ایران را بخواند تا اگر احیانا کسی نظری دارد بدهد. علی اشرف متن را خواند. مجابی گفت :"این پیام که شبیه اعلامیه های حزبی است". دولت آبادی هم نظرش را تایید کرد. ما که اعتراض کردیم، مجابی کمی پس کشید و گفت: "البته محتوایش تند نیست، لحن اش فلان و بهمان است" که البته به ایشان ربطی نداشت، نه سر پیاز بود و نه ته پیاز، عضو هیئت دبیران که نبود، اگر هیئت دبیران موافق است معلوم نیست ایشان چه کاره اند. دست آخر هم گفت: "این متن فرهنگی نیست، سیاسی است" که کابلی حسابی از کوره در رفت که: "چه دارید می گویید آقای مجابی، از سیاست می گویید آن هم درباره ی شاعری که می گفت اگر می دانستم در تشییع جنازه ام مردم تلف نمی شوند و به دست ناکسان خون شان ریخته نمی شود، وصیت می کردم جسدم را در «لعنت آباد» خاک کنند، در کنار آن ها که با گلوهای سرخ از این جهان رفته اند، با همین لفظِ «لعنت آباد». دارید درباره ی این شاعر می گویید؟" و بغضش ترکید. سکوت شد. از احدی صدا در نمی آمد. اسپهبد سکوت را شکست و گفت: "می خواهید پوستر ها را ببینید ؟" و بعد پوستر ها را یکی یکی نمایش داد که باز کابلی بغضش ترکید و ما سر ها را زیر انداختیم.

سپس قرار شد بعد از ظهر زرافشان و رئیس دانا با بچه های تدارک در منزل رئیس دانا جلسه داشته باشند (گراناز موسوی، حافظ موسوی، علیرضا بابایی و...) و آخرین تمرین ها را بکنند. پیش از این که از هم جدا شویم زرافشان گفت: "بچه ها، همه روز تشییع جنازه کت وشلوار بپوشید و کراوات بزنید". گفتم: "نه تورا به خدا، من به عمرم کراوات نزده ام، آن وقت حالا تو مرداد ماه و کراوات و کت و شلوار؟"

335 views11:36