ادبیات سئونلر

"خوشحالی"
«آنتوان چخوف»
ترجمه:«سروژ استپانیان»

حدود نیمه‌های شب بود. میتیا کولدارف، هیجان‌زده و آشفته‌مو، دیوانه‌وار به آپارتمان پدر و مادرش دوید و تمام اتاق‌ها را با عجله زیرپا گذاشت. در این ساعت، والدین او قصد داشتند بخوابند. خواهرش در رختخواب خود دراز کشیده و گرم خواندن آخرین صفحۀ یک رمان بود. برادارن دبیرستانی‌اش خواب بودند.
پدر و مادرش متعجبانه پرسیدند:
ـ تا این وقت شب کجا بودی؟ چه‌ات شده؟
ـ وای که نپرسید! اصلا فکرش را نمی‌کردم! انتظارش را نداشتم؟ حتی. حتی باورکردنی نیست!
بلند بلند خندید و از آنجایی که رمق نداشت سرپا بایستد، روی مبل نشست و ادامه داد:
ـ باورنکردنی! تصورش را هم نمی‌توانید بکنید! این‌هاش، نگاش کنید!
خواهرش از تخت به زیر جست، پتویی روی شانه‌ها افکند و به طرف او رفت. برادران محصلش هم از خواب بیدار شدند.
ـ آخر چه‌ات‌ شده؟ رنگت چرا پریده؟
ـ از بس که خوشحالم، مادرجان! حالا دیگر در سراسر روسیه، مرا می‌شناسند! سراسر روسیه! تا امروز فقط شما خبر داشتید که در این دار دنیا کارمند دون‌پایه‌ای به اسم دمیتری کولدارف وجود خارجی داد اما حالا سراسر روسیه از وجود من خبردار شده‌ است! مادر جانم! وای خدای من!
با عجله از روی مبل بلند شد، بار دیگر تمام اتاق‌های آپارتمان را به زیر پا کشید و دوباره نشست.
ـ بالاخره چه اتفاقی افتاده؟ درست حرف بزن!
ـ زندگی شماها به زندگی حیوانات وحشی می‌ماند، نه روزنامه می‌خوانید، نه از اخبار خبر دارید، حال آنکه روزنامه‌ها پر از خبرهای جالب است! تا اتفاقی می‌افتد فوری چاپش می‌کنند – هیچ چیزی مخفی نمی‌ماند! وای که چقدر خوشبختم! خدای من! مگر غیر از این است که روزنامه‌ها فقط از آدم‌های سرشناس می‌نویسند؟ ولی حالا، راجع به من هم نوشته‌اند!
ـ نه بابا! ببینمش!
رنگ از صورت پدر پرید. مادر، نگاهش را به شمایل قدیسین دوخت و صلیب بر سینه رسم کرد. برادران دبیرستانی‌اش از جای‌شان جهیدند و با پیراهن خواب‌های کوتاه به برادر بزرگ‌شان نزدیک شدند.
ـ بله، راجع به من نوشته‌اند! حالا دیگر همۀ مردم روسیه، مرا می‌شناسند. مادرجان، این روزنامه را مثل یک یادگاری در گوشه‌ای مخفی کنید! گاهی اوقات باید بخوانیمش. بفرمایید، نگاش کنید!
روزنامه‌ای از جیب درآورد و آن را به دست پدر داد. آنگاه انگشت خود را به قسمتی از روزنامه که با مداد آبی‌رنگ خطی به دور خبری کشیده شیده بود فشرد و گفت:
ـ بخوانیدش!
پدر، عینک بر چشم نهاد.
ـ معطل چه هستید! بخوانیدش!
مادر، باز نگاهش را به شمایل قدیسین دوخت و صلیب بر سینه رسم کرد. پدر سرفه‌ای کرد و مشغول خواندن شد: «در تاریخ ۲۹ دسامبر، مقارن ساعت ۲۳، دمیتری کولدارف.»
ـ می‌بینید؟ دیدید؟ ادامه‌اش بدهید!
ـ «...دیمتری کولدارف کارمند دون پایۀ دولت، هنگام خروج از مغازۀ آبجوفروشی واقع در مالایابرونا(ساختمان متعلق به آقای کوزیخین) به علت مستی...»
ـ می‌دانید با سیمون پترویچ رفته بودیم آبجو بزنم. می‌بینید؟ جز به جزء نوشته‌اند! ادامه‌اش بدهید! ادامه!
ـ «...به علت مستی تعادل خود را از دست داد، سکندری رفت و به زیر پاهای اسب سورتمۀ ایوان دروتف که در همان محل متوقف بود، افتاد. سورچی مذکور اهل روستای دوریکین از توابع بخش یوخوسکی است. اسب وحشت‌زده از روی کارمند فوق‌الذکر جهید و سورتمه را که یکی از تجار ردۀ ۲ مسکو به اسم استپان لوکف سرنشین آن بود از روی بدن شخص مزبور، عبور داد. اسب رمیده، بعد از طی مسافتی توسط سرایدارهای ساختمان‌های همان خیابان، مهار شد. کولدارف که به حالت اغما افتاده بود به کلانتری منتقل گردید و تحت معاینۀ پزشکی قرار گرفت. ضربۀ وارده به پشت گردن او...»
ـ پس گردنم، پدر، به مال‌بند اسب خورده بود. بخوانیدش؛ ادامه‌اش بدهید!
ـ«...به پشت گردن او، ضربۀ سطحی تشخیص داده شده است. کمک‌های ضروری پزشکی، بعد از تنظیم صورت‌مجلس و تشکیل پرونده، در اختیار مصدوم قرار داده شد.»
ـ دکتر برای پس گردنم، کمپرس آب سرد تجویز کرد. خواندید که؟ ها؟ محشر است! حالا دیگر این خبر در سراسر روسیه پیچید!
آنگاه روزنامه را با عجله از دست پدر قاپید، آن را چهار تا کرد و در جیب کت خود چپاند و گفت:
ـ مادر جان، من یک تک‌پا می‌ورم تا منزل ماکارف – باید نشان‌شان داد... بعدش هم سری به ناتالیا ایوانونا و آنیسیم واسلیچ می‌زنم و می‌دهم آنها هم بخوانند...من رفتم! خداحافظ!

این را گفت و کلاه نشاندار اداری به سر نهاد و شاد و پیروزمند، به کوچه دوید.

https://t.me/Adabiyyatsevanlar