ادبیات سئونلر

«حافظ خیاوی»

این نوشته را که یک سال و نیم پیش برای تولد استادم «یعقوب عمامه پیچ» نوشته بودم، امروز هم که روز معلم است اینجا می آورم:

با اینکه رفاقت استاد شاگردی داشتیم، صمیمیتی بین ما بود و همیشه هم وقتی اتاقش می رفتم یا در راهرو می دیدم شان ترکی حرف می زدیم، ولی وقتی خواست نامه ای به آموزش دانشکده بنویسد و از آنها بخواهد غیبت هایم را که بیشتر از چهار تا بود حذف کنند تا از امتحان محروم نشوم، نوشت: «... با توجه به اینکه حافظ... خیاوی دانشجوی نسبتا خوبی است...» اولش نوشته بود؛ خوب! ولی وقتی متن دو، سه خطی اش را دوباره خواند، کمی مکث کرد، بین دانشجو و خوب«ابرویی» باز کرد و نسبتا را اضافه کرد و خندید. او کلمه «نسبتا» را صادقانه در کنار خوب گذاشت، چراکه من نه تنها خوب نبودم و حتی وقتی ترم اول، جلسه اول که رفتم کلاسش و او که صندلی ها را روی هم چید و از ما خواست که بکشیم و من مثل خیلی از بچه ها صندلی ها را کشیدم، عصبانی شد و «چرا دونه دونه صندلی کشیدید؟» گفت، بد و ضعیف هم بودم. او به ما گفت صندلی ها را نبینید، خط ها را ببینید و من چیزی نفهمیدم، ترسیدم و در رفتم و تا آخر آن ترم کلاس طراحی نیامدم، محروم و «صفر» شدم و «گمونم» همین هم باعث شد که مشروط شوم.
هر چه ترم بالایی ها می گفتند که او استاد خیلی خوبی است و می گفتند بعدها خواهید فهمید که او چه می گوید، تو «کت» من نمی رفت. حتی دنبال این بودم که آشنایی پیدا کنم و بخواهم سفارش مرا بکند و بگوید که آن «زبان بسته» هیچی از نقاشی حالی اش نیست و بگوید که در همه عمرش جز آن خانه های کج و بد ترکیب اول و دوم ابتدایی که همه شان هم دودکشی روی سقف شان داشتند که دود از آنها بالا می رفت چیزی نکشیده است.
ترم سه که شدم و درس طراحی یک که ارایه شد، رفتم و با ترم یکی ها دوباره آن درس را گرفتم. چون سال پیش از صندلی ها ترسیده بودم، جلسه اول نرفتم و جلسه بعد با ترس و احتیاط رفتم و در کلاسش نشستم. روزها که گذشت و او که با ما کار کرد و از ما کار کشید، کم کم آمد دستم که استاد چه می گوید. خط ها را دیدم، لکه ها را دیدم. فهمیدم که سیاه، سیاه نیست، سفید، سفید نیست. فهمیدم هر چیزی را که رنگش سیاه است اگر جلوی نور بگذاریم، می شود روشن و اگر سفید را در سایه و جای کم نور بگذاریم می شود تیره، می شود سیاه. او به ما می گفت باید از ادبیات دور بشوید، جهان را بی واسطه ادبیات ببینید و من که آن همه از نقاشی می ترسیدم و
در همه عمرم صفحه کاغذی را به نیت طراحی سیاه نکرده بودم، می نشستم و ساعت ها طراحی می کردم و از اینکه می دیدم می توانم هر چیزی را که می بینم طرحش را بکشم هیجان زده می شدم و به خاطر اینهاست که همیشه، هرکسی از من می پرسد بهترین استادی که در دانشکده داشتی که بود، می گویم بهترین استادم «یعقوب عمامه پیچ» بود.
و حالا می خواهم برایش بنویسم که استاد عزیز، نقاش بزرگ ایرانی، کسی که بیشترین تاثیر را بر من گذاشتی و روش درست نگاه کردن به جهان را یادم دادی، دانشجوی «نسبتا» خوب آن سال ها تولدت را تبریک می گوید.

https://t.me/Adabiyyatsevanlar