#پریسا

چنان غرق مرکب کرده‌ای چشم سیاهت را
دل هر خوشنویسی مشق نستعلیق می‌خواهد!

سراینده ؟؟؟
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

تا شب زلف تو با ماه رُخ‌ات تلفیق شد
بر مسیر شعر گفتن، دست من تشویق شد

از دوات چشم تو، خطّاط ابرویت کشید
ابروانت بعد از آن سرمشق نستعلیق شد

مثل یک معتادِ نشئه از خودم بی‌خود شدم
از لبت تا بوسه‌ای بر گونه‌ام تزریق شد

عقل من ایران و چشمت رادیواکتیو و دل
عقل را تحریم کرد و زندگی تعلیق شد

جمع ما همواره در تلطیف و شادی ضرب بود
تا که از دستان من، دستان تو تفریق شد!

#ایمان_صابر
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

گیسوی تو قصه‌ای پُر از تعلیق است
جمعی‌ست که حاصل‌اش فقط تفریق‌ست

چشم تو چلیپایی و... ابرو کوفی
خطِ لبِ تو... چقدر نستعلیق است!

#جلیل_صفربیگی
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

مثل شعری قابل تحسین که بی‌تشویق نیست
هیچ خطی مثل ابروی تو نستعلیق نیست!

چشم‌هایت مثل اقیانوس آرامی‌ست که
با پریشان بودن من قابل تطبیق نیست

عشق یعنی "جبر" یعنی "احتمال" رفتنت
راه حل زندگی وقتی به جز تفریق نیست

آمدی اما برای رفتن‌ات آماده‌ام
سرنوشت هیچ موجی تا ابد تعلیق نیست!

هیچ وقت این شاهنامه آخر خوبی نداشت
زندگی با "بی‌تو" بودن قابل تلفیق نیست

هیچ چشمی بعد تو شعری به من القا نکرد
هیچ خطی غیر از ابروی تو نستعلیق نیست!

#فائزه_محمودی
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

ای معمّای نگاهت مشکل بی‌خواب‌ها
کار موهایت پریشان کردن بی‌تاب‌ها

پشت نستعلیق را ابروی تو خواهد شکست
متن گیسویت پر از آرایه‌ها... اطناب‌ها

نام تو دارد به هم می‌ریزد علم نحو را
حسّ پنهان در حروفت برتر از اِعراب‌ها

روح "تخییر"م "برائت" دارد از هر "احتیاط"
سوختن در شوق تو مجرای "استصحاب"ها

باب دین و عقل را بستی ولی "کافی" نبود
شد جنود عشق، آخر فاتح این باب‌ها

نیش‌ها باید که نوشید از سبویت عشق را
ای عسل‌تر از عسل‌ها... ناب‌تر از ناب‌ها

لنزها هر وقت بی‌پروا نگاهت می‌کنند
ماه پیدا می‌شود در آسمان قاب‌ها

بر سرم آوارها آورد زلزال لبت
آن چه تقسیم اراضی کرد با ارباب‌ها!

#محمد_عابدینی
#شعر_ایران
@AdabSar

#مجید

شاید برخی بگویند گفتار به شیوه‌ی پارسی دشوار است!

ولی فراموش نکنیم که همین هفتاد سال پیش، اگر به کسی می‌گفتیم به‌جای واژه‌ی «عدلیه» از واژه‌ی «دادگاه»، به‌جای «بلدیه» از «شهرداری»، به‌جای «نظمیه» از «شهربانی» و به‌جای «مالیه» از واژه‌ی «دارایی» بهره ببرد نیز می‌گفت دشوار است!

بیایید ما نیز به هفتاد سال آینده نیم‌نگاهی داشته باشیم!

#پارسی_پاک
@AdabSar

#پریسا

شبی از خط نسخ روی ماهت پرده بردار
شکسته قلب‌ها را خط نستعلیق ابرویت!

#علیرضا_قزوه
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

نستعلیق صدایم می‌کنی
خط صدایت را کمی شکسته کن
که فقط شکسته بر دل شکسته می‌نشیند!

#سمیرا_قنبریان
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

نشانه رفته غزل‌های من به سوی کسی
به خون کشانده دلم را خیالِ روی کسی

تمام قافیه‌ها را به خط نستعلیق
نوشته دست خدا لابلای موی کسی

غزل بهانه‌ی خوبی‌ست تا قدم بزنم
میان قافیه‌هایش به جستجوی کسی

هزار ندبه‌ی مبهم، هزار جمعه‌ی سرد
تمام عمر نشـستم در آرزوی کسی

کسـی شبیه تو در آسمـان رویا نیست
کسی چنان که تویی نیست روبروی کسی

تو عاشقانه‌ترین آیه‌های قرآنی
قسم نخورده خداوند چون تو روی کسی

پر از حرارت عشق است سینه‌ام، انگار
نشانده‌ام به لب خود لب سبوی کسی

دلم خوش است به پایان شاهنامه‌ی شب
همیشه می‌وزد از ماه، عطر و بوی کسی!

#محمد_عابدینی
#شعر_ایران
@AdabSar

#مجید

جواهر = گوهر

واژه‌ی «جواهر» گردشده‌ی واژه‌ی جوهر است و جوهر تازی شده‌ی واژه‌ی پارسی «گوهر».

این واژه از زبان پارسی به تازی و همچنین انگلیسی اندر شده است (Jewel).

گوهر = سنگ پربها و ارزشمند

#پارسی_پاک
@AdabSar

#مجید

گستره‌ی درازا در پهنای فرهنگ پارسی، جایی برای وسعتِ طول در عرض تازی نمی‌گذارد!
این‌گونه نیست؟

وسعت = گستره
طول = درازا
عرض = پهنا

#پارسی_پاک
@AdabSar

#پریسا

بوسیدمت که بفهمی
فقط یک بوسه در دنیا نیست
که دچارت می‌کند!
بوسه‌ای رو کردم روی بوسه‌ای
که منت‌اش را می‌کشیدی!
حالا با دست پُر می‌روی
و بی دلهره‌ی از دست دادن
از سر بی‌نیازی می‌بوسی‌اش!
این به عشق نزدیک‌تر است...

#افشین_یداللهی
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

همه‌ی دین‌ها
از طریق ارث به ما می‌رسند
مگر عشـــــق!

زیرا عشق
تنها دینی‌ست
که پیامبرانش را
خود
می‌آفریند...

#سعاد_الصباح
#ادبیات_جهان
@AdabSar

#پریسا

من از خودم بيرون نرفته‌ام!
سوار ديگری می‌خواهد اين باد
که هر کجا پا می‌گذارد جای پای رفته دارد

نه اسب، نه افساری به دست دارم؛
هر چه می‌دوم بيشتر دير می‌کنم!
به هر کسی رسيده‌ام از من گذشته بود!
گذشته‌ام
گذاشتم که بگذرد!

من از خودم بيرون نرفته‌ام
که به جايی رسيده باشم!

کو تابلو؟ کجاست راه؟
به هر جا که می‌رسم از آن گذشته‌ام!

#علی_عبدالرضایی
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

من از لحظه‌ی تولد سخن می‌گویم!

تولد یک فیلسوف به مادری جهل
تولد یک سایه به مادری ترس
تولد یک شعر به مادری درد
تولد یک لحظه به مادری مرگ!

تولد واژه‌ها‌یی که پیش از تولد
هزاران بار پدران‌شان را قتل عام کرده بودند!

#حسام_الدین_مهدوی
#ادبیات_ایران
@AdabSar

#پریسا

دلم به بوی تو آغشته است!
سپیده‌دمان،
كلمات سرگردان برمی‌خیزند و
خواب‌آلوده دهان مرا می‌جویند
تا از تو سخن بگویم
كجای جهان رفته‌ای؟...

#شمس_لنگرودی
#شعر_ایران
@AdabSar

#مجید

الف و لام تازی (الـ) را بر سر واژه‌های پارسی نهادن، يا واژه‌های پارسی را با واژه‌های الف و لام‌دار تازی درهم آميختن،. كه كم و بيش در گفتارها و نوشتارها ديده می‌شود درست نیست.

مانند:
حسب‌الخواهش = بنا به خواهش، بنا به درخواست
حسب‌الفرموده = بنا به فرموده
فارغ‌البال = آزاد، رها
دائم‌الخروش = همیشه خروشان
افسرالملوک = تاج پادشاهان
دائم‌الگسترش = همواره در گسترش
قصرالدشت = کاخ دشت
بستان‌السياحه = گردشگاه‌بستان بوستان گردشگران
دبيرالملوک = دبیر پادشاهان
رستم‌التواريخ = رستم تاریخ‌ها، رستم دوران‌ها
فردوس‌الحكمه = بهشت فرزان (فرزان= فلسفه)
كرمانی‌الاصل = کرمانی نژاد، کرمانی تبار
جليل‌التبار= والاتبار. بلند تبار
رستم‌الحكما = رستم فرزانگان
سردارالدوله = دیوانسالار
سالارالملک = سالار سرزمین، سالار کشور
همدم‌السلطنه = همنشین شاه، همراز شاه
دستورالصحه = دستور تندرستی
حسب‌الفرمايش = بنا به فرموده
حسب‌الدستور = بنا به دستور
آخرالزمان = پایان زمان
دستورالعمل = دستور کار

#پارسی_پاک
@AdabSar

#بابک

اگر چند هزار سال

زودتر به دنیا آمده بودی

برایت معبدی می ساختم...

تا بزرگترین چالشِ ادیانِ ابراهیمی،

"چشم پرستی" باشد

الهه ی نگاه!


#زانیار_برور
#دل_نوشته
@AdabSar

#بابک

"پایان شب سیه سپید است..."

این سطر

دفترچه ی خاطرات موهای من است!

#احسان_پرسا
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

تو آمدی
و بی آنکه بدانی
خدا با تو
برای من
یک بغل شعر نگفته فرستاد!

حالا
بنشین و تماشا کن
چگونه
آیه
آیه
کتاب رسالت تو را
خواهم سرود
پیامبر از همه‌جا بی‌خبر من!

#افشین_یداللهی
#شعر_ایران
@AdabSar

#پریسا

انسان زاده شدن تجسد وظيفه بود:

توان دوست داشتن
و دوست داشته شدن

توان شنفتن
توان ديدن و گفتن
توان اندهگين و شادمان شدن
توان خنديدن به وسعت دل
توان گريستن از سويدای جان

توان گردن به غرور برافراشتن
در ارتفاع شكوه‌ناک فروتنی

توان جليلِ به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنهایی

تنهایی
تنهایی
تنهایی عريان

انسان
دشواری وظيفه است...

گزیده‌ای از چکامه‌ی بلند #در_آستانه
#احمد_شاملو
#شعر_ایران
@AdabSar