02:02

بودی تب تند تموم شدی رفت …

از یادِ تو برنداشتم دست، هنوز
دل هست به یادِ نرگست مست هنوز

گر حال مرا حبیب پرسد،گویید
بیمارِ غمت را نفسی هست، هنوز

شهریار

چقدر این متن شبیه من بود؛
زخمم را پذیرفتم!
اما با هر اتفاقی برمی گردم واسش سوگواری می کنم و میگم اگه اون زخم نبود، اینجور نمی شد …!

بی‌احترامی، آغازِ خداحافظی‌ست عزیزِ من.
من تا پایانِ عمر صبر نمی‌کنم تا تو یاد بگیری چگونه باید با من رفتار کنی.

در قـضاوت همه حق را به تو دادند ولی
نکته اینجاســت که مـن راز نگهدار تـرم...

چه چیزی درد ناک‌تر از این که حضورت برای او سرگرمی باشد؟ هروقت دلش بخواهد، تو را ببیند و هر وقت دلش نخواست بی هیچ حرفی تو را در گوشه‌ کناری از زندگی‌اش رها می‌کند برای روزی که شاید، شاید باز دلش بودنت را خواست.

روزی از من پرسیدند: با آنان که نا امیدت کردند چگونه تا کردی؟!
گفتم: هیچ!
گذشتم انگار که هرگز نبودند.

کارد وقتی به استخوان می رسد، آدم را لال می کند …

وقتی که تبدیل به یه الماس شدی، می‌فهمی که چرا زندگی مجبور بود بهت فشار بیاره! 🤍💎
And when you become a diamond, you'll see why life had to pressure you.

ولی
صبر
بیش
از
حد
هر
ذوقی
رو از
بین
میبره :)

مرا از دور تماشا کن، من از نزدیک غمگینم.

-عباس معروفی.

یکیو دارم که جون منه 🙂‍↕️🫰🏻

اونجا که شاملو میگه:

آنکه دانست ، زبان بست !
وان که می گفت
ندانست...

‏آرزو می‌کنم عاشق کسی شوم
که هر چه بین‌مان اتفاق افتاد
هرگز غم و اندوه من را ناچیز نشمرد.
درویش

توصیف وضعیت من رو فقط جناب شمس لنگرودی به وضوح شرح داده، اونجایی که گفته:
صبور
‏مثل درختی که در آتش می‌سوزد
‏و توانِ گریختن ندارد...

دقت کردین؟
هرکی خودش خوشگله، بیشتر ازت تعریف میکنه
هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه
هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه
آخرش میفهمی، آدم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه...🫂🕊️