AUT VIP

‼️ آیا ما داریم مسعود پزشکیان را بابت انجام وظیفه‌ای که اساساً بر عهده‌ی هر رئیس‌جمهوری در جمهوری اسلامی است، بیش از اندازه بزرگ می‌کنیم؟

بی‌تردید، وقتی رئیس‌جمهور در برابر زیاده‌خواهی دشمنان موضعی صریح، محکم و عزتمندانه می‌گیرد، باید از آن استقبال کرد. اما نباید فراموش کنیم که چنین مواضعی، در درجه‌ی اول، وظیفه‌ی رئیس‌جمهور است؛ نه امتیازی استثنایی که صرفاً به نام یک فرد ثبت شود.

رئیس‌جمهور قرار نیست با چند سخنرانی محکم، از انجام وظایف عادی خود قهرمان ساخته شود؛ همان‌طور که نباید صرفاً به دلیل اختلافات سیاسی، هر موضع درست و قابل دفاع او را نادیده گرفت.

اتفاقاً اگر بخشی از جریان انقلابی امروز از مواضع محکم پزشکیان استقبال می‌کند، این به معنای فراموش کردن سابقه و تفاوت‌های سیاسی او نیست؛ بلکه می‌تواند به این معنا باشد که هرجا سخن درست و موضع عزتمندانه‌ای مطرح شد، باید از آن استقبال کرد.

مسئله اینجاست: اگر قرار باشد حتی در مواردی که رئیس‌جمهور موضعی قابل دفاع و همسو با منافع کشور اتخاذ می‌کند، فقط به دلیل تعلق سیاسی‌اش او را تخریب کنیم، چه نتیجه‌ای می‌گیریم؟

ممکن است نتیجه این باشد که رئیس‌جمهور به‌جای نزدیک شدن به همین مواضع، بیش از پیش به گفتمان و چهره‌هایی مانند حسن روحانی و محمد خاتمی نزدیک شود؛ و آن‌وقت شاید در دو سال باقی‌مانده، به‌جای اصلاح مسیر، شاهد تکرار بخشی از همان اختلافات و ناکارآمدی‌هایی باشیم که پیش‌تر تجربه کرده‌ایم.
پس انتخاب با خودمان است:

می‌خواهیم وقتی پزشکیان حرفی درست و محکم می‌زند، ضمن حفظ نقدها و اختلافاتمان، از همان موضع درست تشکر کنیم و او را به ادامه‌ی این مسیر تشویق کنیم؟
یا آن‌قدر هر موضع مثبت او را کوچک و بی‌ارزش جلوه دهیم که نهایتاً او را به سمت همان جریانی هل بدهیم که از ابتدا با آن اختلاف داشتیم؟

تشکر از یک موضع درست، به معنای چک سفیدامضا دادن به یک دولت نیست؛ همان‌طور که نقد یک دولت، نباید باعث شود مواضع درستش را هم انکار کنیم.

گاهی سیاست‌ورزی عاقلانه یعنی بتوانیم بگوییم:
«اینجا درست گفتی؛ اما هنوز درباره‌ی خیلی چیزها با تو اختلاف داریم.»

این نه عقب‌نشینی است، نه ساده‌لوحی؛ بلکه یعنی میان تأیید یک موضع درست و تأیید کامل یک جریان سیاسی تفاوت قائل شویم.

رضا حاجی باقری

🆔@rezahajibagheri

👍15👎5

427 views10:04