پس از واقعه عاشورا و ورود کاروان اسرای اهل‌بیت(ع) به کوفه، حضرت زینب(س) در برابر مردم کوفه سخنرانی کرد و آنان را به‌سبب پیمان‌شکنی، خیانت به امام حسین(ع) و یاری نکردن او به‌شدت سرزنش(لعن و نفرین) کرد.

«یَا أَهْلَ الْکُوفَةِ، یَا أَهْلَ الْخَتْلِ وَالْغَدْرِ وَالْخَذْلِ...»
«ای اهل کوفه! ای اهل فریب و خیانت و پیمان‌شکنی!»

«فَلَا رَقَأَتِ الْعَبْرَةُ، وَلَا هَدَأَتِ الزَّفْرَةُ»

«اشکتان خشک نشود و ناله‌تان آرام نگیرد.»

«أَلَا سَاءَ مَا قَدَّمَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ أَنْ سَخِطَ اللَّهُ عَلَیْکُمْ وَفِی الْعَذَابِ أَنْتُمْ خَالِدُونَ»

«بد چیزی برای خود پیش فرستادید؛ چیزی که موجب خشم خدا بر شما شد و در عذاب ماندگار خواهید بود.»

«فَتَعْساً تَعْساً وَنَکْساً نَکْساً»

«نابودی و هلاکت بر شما باد؛ و سرنگونی و خواری بر شما باد.»