AUT VIP

Forwarded from بسیج گربه‌ها (ایوا موسوی)

دوبی، آرمان‌شهر دختران خودساخته مستقل و تراستی‌ها.

امارات برای هرکس آب نداشت برای یک سری از ایرانی‌ها خوب نان داشت؛ در این ۱۶ سال تحریم ظالمانه علیه ایران، شبکه‌ای از «تراستی‌ها» در امارات شکل گرفت که البته فقط محدود به دلالان نبود؛ مشاور وزیرها، پروژه‌بگیرها و یک‌سری آقازاده‌ها نیز در این شبکه حضور داشتند.
بخش اصلی تجارت بین‌المللی ایران، که شامل پول حاصل از فروش نفت ایران به چین هم می‌شد، از مسیر دبی وصول می‌شد و واسطه‌ها نیز از مابه‌التفاوت این فرآیند سهم هنگفتی به جیب می‌زدند. از منظر کوتاه‌مدت، این سازوکار برای هر دو طرف قابل تحمل بود. ایران مسیر تأمین مالی خود را حفظ می‌کرد و واسطه‌ها نیز سود می‌بردند. نتیجه، نوعی همزیستی مسالمت‌آمیز بود.

مسئله اصلی از جایی آغاز شد که این راه‌حل موقت، به یک «تنبلی حکمرانی» تبدیل شد. در حوزه امنیت، نظام مقدس به یک تعادل نسبی رسیده بود و انگیزه کافی برای اصلاح مسیرهای آسیب‌پذیر اقتصادی وجود نداشت. هم‌زمان، تراستی‌ها در ساختار حکومت و صنعت، مثل سرطان رشد کردند؛ در هر سوراخی سمبه‌ای پیدا کردند و به‌تدریج قدرت، ثروت و نفوذ بیشتری به دست آوردند.

جنگ اما این تعادل را برهم زد. منافع ایران و امارات به نقطه تضاد رسید؛ امری که چندان هم غیرقابل پیش‌بینی نبود، چراکه امارات متحد اسرائیل است و احتمال درگیری مستقیم اسرائیل با ایران، بند امروز و فردا بود.
حالا که ایران باید به امارات ضربه می‌زد و آسیب جدی به برند و آینده «رویای دبی» وارد می‌شد، طبیعی بود که بیش از همه به تراستی‌هایی فشار بیاید که عملاً کل حیات خود را روی پی دبی آجرچینی کرده بودند.

از همین‌جا تلاش برای بازگرداندن شرایط به وضعیت قبل از ۹ اسفند شدت گرفت؛ از ایجاد شایعه «امارات قراره پول‌های بلوکه‌شده بده به ایران» در بحبوحه نبرد هرمز، برای بستن دست نیروی نظامی در برابر امارات، تا اصرار پس از آتش‌بس بر اینکه ایران، با وجود داشتن مرز شمالی، جنوبی، شرقی و غربی، عملاً فقط باید از جنوب تجارت کند که در نتیجه توسعه گلوگاه‌های زمینی و ریلی و بندر کاسپین در شمال و شرق و غرب در چنین نگاهی ضرورتی ندارد.

رفتار این جریان شبیه بچه‌ای شده که پایش را روی زمین می‌کوبد و از پدرش بستنیِ بازگشت روابط قبلی با دبی را، به هر قیمتی، می‌خواهد و برای آن از همه منابعش، از نفوذ سیاسی بر سیاستمداران و دولت گرفته تا قدرت اقتصادی و رسانه‌ای، استفاده می‌کند تا تنها و تنها راه دور زدن محاصره، «مذاکره» و در نهایت «تسلیم» به نظر برسد.

با این حال، به‌زعم بنده فارغ از کم‌وکیف شرافت و وجدان تراستی‌ها، مسئولیت اصلی را باید متوجه نظام دانست. طی این سال‌ها، از سر تنبلی و گیجی در دستورکارگذاری، هیچ پلن B جدی برای روزی که مسیر جنوبی مختل شود طراحی نشد. گویی فرض بر این بود که اوضاع خوب است، یک باریکه ارزی از جنوب می‌آید و تمام.

نداشتن پلن B یعنی یک زخم بزرگ و آشکار وسط پیشانی‌مان داریم و دشمن هم می‌آید رویش نمک می‌ریزد. راه‌حل، حذف صورت‌مسئله یا وابستگی بیشتر به یک مسیر خاص نیست؛ ایجاد مسیرهای جایگزین برای دور زدن محاصره دریایی است. حتی اگر این مسیرها پرهزینه باشند، وجودشان به‌مراتب ارزشمندتر از وابستگی کامل به یک گلوگاه است؛ چون به ایران قدرت چانه‌زنی، انعطاف و مانور می‌دهد و اجازه نمی‌دهد در بزنگاه، کاسه «چه کنم» دستش بماند و دست تصمیم‌گیری‌اش زیر منگنه یک مشت تراستی شارلاتان قرار بگیرد.

البته بنده امیدوارم یک روز نظام دست از لجبازی‌های احمقانه بر سر اشتباهات قدیمی بردارد، عطای تراستی‌ها را به لقایشان ببخشد و هزینه اصلاح دیوان‌سالاری خود را بپردازد. البته این اصلاح زمانی ممکن است که ایران با دل و جان بپذیرد داخل یک جنگ وجودی قرار دارد و در چنین جنگی، داشتن مسیر جایگزین و استقلال از گلوگاه‌های آسیب‌پذیر، انتخاب تجملاتی نیست؛ ضرورت بقاست.

@evamoosavi | ماجراهای ایوا

👍6❤2

529 views06:53