چه میدانی از رسم مردانگی
پناهنده دیر بیگانگی

منم شیعه ی شیر یزدان پاک
ندارم چون عباس از فتنه باک

چو آمد دم عشق بازی به خون
ز دشمن همه فتنه آمد برون

برون شمر می آمد ابلیس وار
قمر را که شاید دهد زینهار

مگر خالی از شیر میدان کند
که بهر خسان جنگ آسان کند

چو بر درب خیمه پدیدار شد
جهان پر ز صوت سگ هار شد

چو فریاد آن تیره دل را شنید
ابالفضل شمشیر از جا کشید

چنین گفت کی نره کفتار پیر
چه خود را بدیدی هماورد شیر؟

اگر چه تو را بی حیایی سزاست
مقابل ولی پور شیر خداست

دریغا که باید صبوری کنم
در این وقت از جنگ دوری کنم

وگر نه به آنی دوتا می‌شدی
سر از تن، تن از پا، جدا می‌شدی

برو سوی ارباب اهریمنت
که تا نشکنم سینه و گردنت

دوباره به شیعه امان داده اند
امان بحر شیران خران داده اند

تو ای شیر در بانگ و در رزم موش
پسر جان، چه شد آمدی پر خروش

خزانه ی دزدی بسر آمده؟
که ناگاه خون بر جگر امده؟

تو را بیش از این انتظاری نبود
نفهمد ثبات دماوند دود

ز حیدر رسیده به من دین من
ز کورش شده غیرت آذین من

ندارم جز از این جوابی به تو
که بر هم زند مخملین خواب تو

دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان شیران شود