من بندهٔ آن قوم که خود را دانند
هردم دل خود را ز علط برهانند

از ذات و صفات خویش خالی گردند
وز لوح وجود اناالحق خوانند

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۲۶

هر عمر که بی‌دیدن اصحاب بود
یا مرگ بود به طبع یا خواب بود

آبی که ترا تیره کند زهر بود
زهری که ترا صاف کند آب بود

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۴۶

یاران یاران ز هم جدائی مکنید
در سر هوس گریز پائی نکنید

چون جمله یکید دو هوائی مکنید
فرمود وفا که بی‌وفائی مکنید

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۶۰

آن کس که ترا دیده بود ای دلبر
او چون نگرد بسوی معشوق دگر

در دیده هر آنکه کرد سوی تو نظر
تاریک نماید به خدا شمس و قمر

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۶۸

یک لحظه اگر نفس تو محکوم شود
علم همه انبیات معلوم شود

آن صورت غیبی که جهان طالب اوست
در آینهٔ فهم تو مفهوم شود

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۶۴

گویند بهشت و حورعین خواهد بود
آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود

گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک
چون عاقبت کار چنین خواهد بود

#خیام
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۸۷

نقش عالم جز خیال یار نیست
جز خیال عشق خود اظهار نیست

گر یکی بینی و گر خود صد هزار
در حقیقت جز یکی اسمار نیست

#شاه_نعمت_الله_ولی
- دوبیتی‌ها
- دوبیتی شمارهٔ ۴۰

ای راحت و آرامگه پیوستم
تا روی تو دیدم ز حوادث رستم

در مجلس تو گر قدحی بشکستم
صد ساغر زرین بخرم بفرستم

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶۲

هر گه که دل از خلق جدا می‌بینم
احوال وجود با نوا می‌بینم

وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا می‌بینم

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۴

همچون سر زلف تو پریشان توایم
آنداری و آنداری و ما آن توایم

هر جا باشیم حاضر خوان توایم
مهمان تو مهمان تو مهمان توایم

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶۵

در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن
وز باده و از ساده تو اندیشه مکن

با زنگی زلف او در آنور مجوی
اندیشهٔ باریک چنین پیشه مکن

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶۰

یک دم که ز دیدار تو یک سو افتم
از وسوسه اندیشه به صد کو افتم

از دیدن روی تو چنان گردانم
کز جنبش یک موی تو در رو افتم

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷۶

مردان تو در دایرهٔ کن فیکون
دل نقطهٔ وحدتست و از عرش فزون

گر در چیند نقطهٔ دردت ز درون
حالی شوی از دایرهٔ کون برون

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۵۱۶

خواهی که مقیم و خوش شوی با ما تو
از سر بنه آن وسوسه و غوغا تو

آنگاه تو چنان شوی که بودی با من
آنگاه چنان شوم که بودم با تو

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶۲

در کوی خیال خود چه می‌پویی تو
وین دیده به خون دل چه می‌شویی تو

از فرق سرت تا به قدم حق دارد
ای بی‌خبر از خویش چه می‌جویی تو

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶۶

ای روز الست ملک و دولت رانده
وی بنده ترا چو قل هو الله خوانده

چون روشنی روز در آی از در من
بین گردن من بسوی در کژ مانده

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۰۹

تو آبی و ما جمله گیاهیم همه
تو شاهی و ما جمله گدائیم همه

گوینده توئی و ما صدائیم همه
جوینده توئی چرا نیائیم همه

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱۹

تا روی ترا بدیدم ای بت ناآگاه
سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

روزی شنوی کز غم عشقت ایماه
گویند بشد فلان که انالله

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱۸

جانیست غذای او غم و اندیشه
جانی دگر است همچو شیر بیشه

اندیشه چو تیشه است گزافه مندیش
هان تا نزنی تو پای خود را تیشه

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱

روی تو نماز آمد و چشمت روزه
وین هر دو کنند از لبت دریوزه

جرمی کردم مگر که من مست بدم
آب تو بخوردم و شکستم کوزه

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲۷

سه چیز ز من ربوده‌ای بگزیده
صبر از دل و رنگ از رخ و خواب از دیده

چابک دستی که دست و بازوت درست
تصویر عقول چون تو نازائیده

#مولانا
- دیوان شمس
- رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲۹