چه آنکه با تجزیه‌طلبی چون عبدالله مهتدی و نفوذی‌هایی همچون مسیح علی‌نژاد، حامد اسماعیلیون و دیگرانی از این دست، نشست و منشور مهسا را تشکیل دادند. دوستان من ، هم پیکاران من ، بر این باور بودند که اقدام شاهزاده بسی خطا بود و این عمل را گونه‌ای خودزنی می‌پنداشتند. در برابر این هیاهو، اینجانب سکوت اختیار کردم و هیچ نگفتم.

لیکن در خلوت ذهن خویش، پرسش‌هایی سر برآورد؛ سوالاتی بدین مضمون که: هنگامی که بر ما آشکار است این افراد، حامل اندیشه‌هایی ضد ایرانی‌اند، پس بی‌گمان شاهزاده نیز بر این امر واقف است! اما مقصود او از پیوستن به این منشور چه بوده است؟

این پرسشی بود که ذهن مرا سخت مشغول داشت و سرانجام، پاسخ آن را دریافتم.

اینک، پرده از راز آن معما برمی‌ افتد...

پاسخ آن، این بود که شاهزاده رضا پهلوی، با در پیش گرفتن یک استراتژی دقیق، می‌خواست تمامی این افراد را از صحنه کنار زند. الحق و الانصاف، باید اذعان داشت که در آن دوران، اکثر رسانه‌ها بیشتر به مسیح علی‌نژاد و امثالهم توجه نشان می‌دادند و نام حامد اسماعیلیون و مسیح علی‌نژاد فراوان‌تر بر زبان‌ها جاری بود.

این تحلیل من در آن روزگار بود ! روزگاری که شاهزاده به منشور پیوسته بود!

آیا اکنون، در حال حاضر، نامی از مسیح علی‌نژاد، عبدالله مهتدی و حامد اسماعیلیون و ... بر زبان‌ها جاری است؟ خیر!

آری، تحلیل من صحیح بود؛ شاهزاده به آن منشور پیوست تا تمامی این افراد را با استراتژی خویش محو گرداند و اکنون به عینه می‌بینم که کاملا محو گشته‌اند.

و چنین بود که حقیقت، رخ نمود…


هنگامی که آن تحلیل را منتشر کردم، سیل توهین‌ها سرازیر شد و دوستان بسیاری مخالفت ورزیدند و گفتند: نه، این درست نیست!

من اما تنها گفتم: زمان می‌برد تا خوشه‌ها به شراب بدل شوند و این گذر زمان است که مشخص خواهد کرد. همان‌گونه شد؛ زمان، درستیِ تحلیل مرا آشکار ساخت.

من اما فقط سکوت اختیار کردم و با این باور که زمان می‌برد تا خوشه‌ها به شراب بدل شوند و این گذر زمان است که حقیقت را آشکار خواهد ساخت پاسخی بیش ندادم. و الحق که زمان، صحتِ پیش‌بینی مرا نمایان ساخت.

اکنون، دفترچه اضطرار با انتقاداتِ بسیاری روبروست که برخی از آن‌ها کاملاً به‌جاست؛ خود من نیز نقدی بر آن وارد کرده‌ام.

شاهزاده به خوبی از نقشه اطرافیانش آگاه است و در زمانِ مقتضی، همگیِ آنان را کنار خواهد زد.
این را از سرِ تجربه می‌گویم؛ همان‌گونه که در تحلیلِ پیشینم درباره منشور مهسا پیش‌بینی کرده بودم همه افراد منشور را که باور هایی ضد آرمان های مردم ایران را دارند کنار میزند و تحلیلم به درستی به ثمر نشت.

امروز نیز می‌گویم که شاهزاده درک می‌کند و می‌داند که افکارِ برخی از افرادِ حاضر در کنارش، به دردِ ایران نمی‌خورد. او به موقع این افراد را کنار خواهد زد.

همان ضرب‌المثلِ آشنا که زمان می‌برد تا خوشه به شراب بدل شود؛ زمان، مشخص خواهد کرد که این تحلیلِ تازهٔ من نیز درست از آب درآید یا خیر. پاسخِ من به شما این است: زمان دهید. زمان، همه‌چیز را روشن خواهد کرد.

و در نهایت ...

🔹 نورِ امید در گَندابِ بیابان: بازگشت به گوهرِ خویش


در این گذرگاهِ بی‌بازگشتِ تاریخِ پر فراز و نشیبِ ایران‌زمین، این سرزمینِ پاکِ اهورایی، با قدَمی به درازای خودِ زمان و تمدنی به عمقِ هزاره‌ها، اکنون در زیرِ سایه‌ی سنگین و هولناکِ "تداومِ جمهوری اسلامی"، نه تنها بر آستانه‌ی پرتگاهِ نیستی و فروپاشیِ کامل ایستاده، که گویی گام در وُرطه‌ای نهاده است که بازگشتی از آن، جز با اراده‌ای پولادین و رهبریِ الهی، ممکن نیست. گویی اهریمنی سیه‌دل و خونریز، با هیبتی مَخوف و نیرویی ویرانگر، چنگال‌های پلیدِ خود را بر گستره‌ی این آب و خاکِ فیروزه‌ای، از خلیجِ همیشه فارس تا دریایِ خزر، از ستیغِ البرز تا استوارهایِ زاگرس، گسترانده است. و هر آنچه حیات و هستی، فرهنگ و تمدن، شرف و آزادگی، و امید و آینده‌ی این ملتِ کهن و سرفراز را معنا می‌بخشید، با قساوتی بی‌بدیل و بی‌سابقه، ذره ذره به کامِ نیستی و فراموشیِ مطلق می‌کشد.


رودهای خروشان و پرآب، که زمانی شریان‌های زندگی‌بخش این پهنه گسترده بودند و با زمزمه‌شان، دشت‌ها را سیراب و دل‌ها را شاداب می‌ساختند، اکنون به جویبارهایی کم‌رمق یا بستر‌هایی خشک و ترک‌خورده بدل گشته‌اند. زاینده‌رود، کارون، و هیرمند، نام‌هایی که بوی زندگی و سرسبزی می‌دادند، حالا مترادف خشکی، زوال و حسرت شده‌اند. تالاب‌ها، آینه‌هایی که زمانی آسمان را در خود انعکاس می‌دادند، خشکیده‌اند و ریزگردهای برخاسته از دلشان، نفس مردمان را به شماره انداخته‌اند. خاک پربرکت ایران، که میراث هزاران سال کشت و کار و زندگی بود و یادگارهای تمدن‌های دیرین را در خود جای داده بود، اکنون در چنگال بی‌رحم فرسایش، ذره ذره به بیابان بدل می‌شود و در کام فرونشست‌های هولناک فرو می‌رود، گویی زمین نیز از این همه بی‌مهری و بی‌تدبیری به ستوه آمده و زیر پای فرزندانش خالی می‌شود. هوای پاک و زلال، آن نفس حیات‌بخش که روزی ریه‌ها را از عطر بهار پر می‌کرد، به غبار سمی و کشنده‌ای تبدیل شده که شهرها را در خود بلعیده، چشمان را می‌سوزاند و آرام آرام جان‌ها را می‌ستاند. و آسمان آبی و بی‌کران این دیار، که همواره نماد آزادی، وسعت اندیشه و آرزوهای بلند بود، اینک نه تنها در چنبره نیروهای بیگانه اسیر گشته و حریم هوایی‌اش مخدوش شده، بلکه با پرده‌ای از دود و سیاهی پوشانده شده است؛ دیگر نه آبی است و نه آزاد؛ تنها ابری از یأس و خفقان بر آن سایه افکنده است، گویی که نفس‌هایش به شماره افتاده است


اقتصادِ ایران، که روزگاری نبضِ تپنده‌یِ منطقه و مایه عزتِ ملت بود، اینک چون گنجشکی بی‌رمق، در تندبادِ سقوطِ آزاد، هر روز ضعیف‌تر و ناتوان‌تر می‌شود. ارزشِ پولِ ملی، چون برگِ خزانی زرد و پاییزی، در دستانِ بادِ بی‌تدبیری و فساد، از درختِ اعتبار فرو می‌ریزد و سفره‌هایِ خالیِ مردم، گواه تلخِ تورمِ افسارگسیخته، فقرِ عمیق و بیکاریِ فراگیر است. خانه‌هایِ ایرانیان، که روزگاری مأمنِ عشق، آرامش و پیوندِ خانوادگی بود، اینک در تاریکیِ بی‌برقی و خشکیِ بی‌آبی فرو رفته و زندگی را به تلاشی بیهوده و رنجی دائمی بدل ساخته است. و از ورایِ همه‌یِ این ویرانی‌ها و تباهی‌ها، جانِ مردمِ شریفِ ما، این وارثانِ راستینِ فرهنگِ غنی و تاریخِ پرافتخارِ ایران، در دستِ رهبرانی ناآگاه، بی‌کفایت و خودکامه، به بازی گرفته شده است. رهبرانی که نه تنها از درکِ نیازهایِ اساسیِ این ملت عاجزند، بلکه با توهماتِ باطل و اهدافِ پلیدِ خویش، هر آنچه را که از شکوه، عظمت و هویتِ ایران باقی مانده، هدفِ نابودی قرار داده‌اند. نسلی سوخته، با رؤیاهایی برباد رفته و آینده‌ای مبهم، محصولِ این دورانِ تیره و تاریک است.

اما در دلِ این شبِ دیجور، نوری از امید می‌تابد؛ نوری که از اعماقِ تاریخِ ایران برمی‌خیزد و نویدبخشِ فردایی روشن است. این نور، شاهزاده رضا پهلوی است. او که وارثِ برحقِ تاج و تختِ نیاکانِ خویش است؛ او که خونِ پاکِ پادشاهانِ خردورز و نیک‌سیرتِ ایران در رگ‌هایش جاری است. شاهزاده تنها کسی است که می‌تواند این کشتیِ طوفان‌زده را از گردابِ تباهی نجات داده و به ساحلِ امنِ نجات رهنمون سازد.



تنها راه نجات ایران شاهزاده رضا پهلوی است زیرا بدونِ او، این رؤیایِ تغییر، همچون سرابی بی‌آب و غوک، در کویرِ یأس گم خواهد شد.

❗️رک میگویم: هرکس که در این مسیر، جز مسیر شاهزاده، راهی دیگر برگزیند، هر کس که به جای پیوستن به این اقیانوس خروشان و اراده آهنین، به دنبال جزیره‌های کوچک و توهمات فردی باشد، تنها بر عمر این رژیم ویرانگر خواهد افزود و ایران را گامی دیگر به سوی تباهی ابدی خواهد کشاند.

این لحظه تاریخی، لحظه انتخاب میان بودن و نبودن است؛ میان عزت و ذلت؛ میان آزادی و اسارت. و تنها انتخاب درست، تنها راه چاره، تنها کورسوی امید، و تنها کشتی نجات، همانا "شاهزاده رضا پهلوی" است.


✍ #اشو

#قدرت_قلم

جوین شو کانال خودت هموطن👇❤️:

https://t.me/ASHOOZA

شبتان در آرامش ❤️