نمی‌دونم چرا اینقدر خسته شدم امروز. کار خاصی هم نکرده‌م. یه کم راه رفتم دیگه 🤔

فکر می‌کنم می‌تونستم گربه یا حتی سگ خیلی خوبی بشم. متاسفانه در بدن اشتباهی حلول کرده‌م! بنابراین میو...

راستی چند روز پیش مامانم این خبر مهم رو بهم داد، که گربه‌ای که همیشه تو حیاط خونه‌مون بود، دوتا بچه آورده. پارسال شکم اول‌ش چارتا زاییده بود که همه‌شون مردن 😢
این دفعه گویا یاد گرفته چجوری باید بچه‌داری کنه. الان برای دیدن این گربه‌ها بیشتر ذوق دارم تا خود خانواده‌م!

ولی یه خبر بد هم دارم برای گربه‌دوستان:
از وقتی اومدم تا حالا فقط یه‌بار گربه دیدم تو خیابون، اونم آخر شب تو کو‌چه‌ی تاریک و باریک بغل سطل زباله! در کل گربه نیست اصن تو خیابونا، و همه‌شون داخل خونه‌هان.

یعنی ممکنه تو یکی از دنیاهای موازی، ایران هنوز پادشاهی باشه و آخوندها منقرض شده باشن، و مثلا جایی شبیه کره‌ی‌جنوبی شده باشه؟! برای اون ورژن‌ احتمالی‌مون خوشحالم.

از کتابخونه‌هه ایمیل اومده که سه روز دیگه مهلت‌تون تموم میشه، یا برید تو سایت تمدیدش کنید، یا تلفنی. اگر هم نمی‌تونید کتابو بیارید ایمیل بزنید.

زوم کنین می‌بینین که اندرو گارفیلد شماره‌ی پنجه، و چندین بازیگر و سلبریتی دیگه هم در لیست حضور دارن.

برای تابستون اینقد برنامه دارم که بعیده همه‌شون رو بتونم انجام بدم. یاد تابستون‌های دوران دانش‌آموزی و دانشجویی‌م می‌افتم که صدتا کلاس می‌خواستم برم، آخرشم فقط فیلم می‌دیدم!
امسال هم می‌خوام فیلم ببینم، مطالعه، به‌علاوه‌ی یکی دوتا سفر، یادگیری نرم‌افزار و زبان، دیدن دوستان، تعمیر لپتاپ، چکاپ دندون‌ها و بدن، باشگاه، دوردور و...

یکی از ترس‌هام اینه که وقتی میام ایران یه اتفاقی چیزی بیفته که نتونم دیگه برگردم!
یکی دیگه هم هست، که می‌ترسم مثلا بعد از این‌همه راهی که اومده‌م و رفته‌م، برم ایران طی یه اتفاق مضحک مث یه تصادف الکی، بمیرم!

خانمی از قبیله‌ی «اُواهیمْبا» با دو کودکش در مسیرِ سوپرمارکت
-
عکس:‌ تامس هگنبارْت، ۱۹۸۹
🌱

دو پناهجوی افغانستانی، در انتظار، مرزِ ایران و افغانستان
-
عکس:‌ عنایت اسدی، ۲۰۱۸
🌱

داشتیم با هم‌اتاقی‌م صحبت می‌کردیم، گفت همکار قدیمی‌ش با پونزده سال سابقه‌ی کار مرتبط در رشته‌ی مکانیک خودرو مهاجرت کرده استرالیا و بعد از ۶ ماه هنوز کار پیدا نکرده. همسرش هم با سابقه‌ی کار در رشته‌ی برق رفته صندوق‌دار فروشگاه شده فعلا. یه بچه هم دارن. بعد به این نتیجه رسیدیم که مهاجرت چقد پدیده‌ی دردناکیه. یعنی اتفاقی بیفته که یه آدم میانسال با خانواده‌ش زندگی باثبات در کشورش رو حاضر بشه ول کنه بره یه کشور دیگه، و همه‌ی سختی‌هاش رو به جون بخره، به امید زندگی بهتر. این مهاجرتی که چند ساله همه دنبالشن و داره به یه اتفاق عادی تبدیل میشه، واقعا کار بزرگ و ترسناکیه وقتی از نزدیک‌تر بررسی کنی، و ببین چکار کرده‌ن که خیلی‌ها این ایجاد تغییر بزرگ در زندگی‌شون رو به موندن در کشورشون ترجیح میدن!

یادمه #خودم روزی که قرار بود پرواز کنم و از ایران خارج شم، تازه متوجه شدم که چه کار بزرگی دارم می‌کنم. گفتم یعنی قراره از امروز جریان زندگی‌م تغییر کنه. الان یعنی راستی راستی من دارم مهاجرت می‌کنم؟ باید از این به بعد تنهایی و دور از همه‌ی دوست و آشناها زندگی کنم. خودم همه‌ی کارامو انجام بدم. به زبان غیرمادری‌م درس بخونم. بعد کار پیدا کنم و در کل به معنای واقعی همه‌چی رو رها کنم و از صفر شروع کنم. اگه نتونم چی؟ اگه مجبور شم برگردم چی؟ اگه این کار زیادی برای من بزرگ باشه چی؟ اگه این آخرین باری باشه که دارم خانواده‌مو می‌بینم چی؟ حس و حالم قابل وصف نبود و غم سنگینی به دلم نشسته بود، با اینکه همزمان خوشحال هم بودم که دارم به آرزوم می‌رسم. با فائزه صحبت کردم و همراهی‌م کرد.
بهرحال این مکالمه دوباره باعث شد یاد اون روز تاریخی بیفتم، 13 اکتبر 2021. جالبه که این دوستم هم حس مشابهی رو تجربه کرده بود. خلاصه مهاجرت کار بزرگیه دوستان؛ گول اسم پرتکرارش رو نخورید.

خودم یادم رفته بود این مثال‌و برای فائزه زده‌م! انتظار برای پرواز مهاجرت همچین حسی داشت.

از سال 1990 حدود 1 میلیون و 400 هزار نفر از ایران مهاجرت کرده‌ن.
منبع

▪️دلم می‌خواهد قبل از خواندن ایمیلت جوابی بدهم که در حقیقت جواب نیست. آخرین ایمیلی که از تو دریافت کردم بخش عمده‌ای از صدایم را از دست داده بودم. صبر کردم. نمی‌دانم چقدر... یک ماه، یک ماه و نیم، شاید بیشتر... حالا به‌ کلی از دست داده‌ام... حتی برای یک پچ‌پچ درِگوشی... واقعیت این است که امروز فهمیدم امیدی به برگشت ندارم. بنابراین ببینیم چه خواهد شد... به ‌هر شکل از احوال‌پرسی‌های تو ممنونم.

ــــ عباس کیارستمی در ایمیل به ناصر زراعتی ــ ۲۶ خرداد ۱۳۹۵

🎥 @CinemaParadisooo

یه خاطره بگم!
اوایل سال 95 که #کیارستمی مریض و بستری بود، من سردبیر و مدیرمسئول گاه‌نامه‌ی سینمایی کوچک دانشگاه‌مون بودم و قبلا دو شماره داده بودیم بیرون. بعد که درگیر انتخاب موضوع برای شماره‌ی جدید بودم، فهمیدم که عباس مریضه و با خودم فکر کردم شاید به زودی فوت کنه. خواستم قبلش تنها کاری که از دستم برمیاد انجام بدم. گفتم این شماره رو درمورد عباس بنویسیم که شاید باعث بشه افراد بیشتری بشناسنش. و اینکه اگه بعد از فوتش بخوایم درموردش بنویسیم شبیه افرادی به نظر می‌رسیم که تا کسی فوت نکنه به یادش نیستن، اما تا می‌میره واسه همه عزیز میشه. شبیه صداوسیمای ایران. من اینو نمی‌خواستم، پس گفتم این شماره رو به یاد عباس بریم، اگه حالش خوب شد که چه بهتر، اما اگه نشد حداقل من وظیفه‌ی خودمو انجام داده باشم. چهارم خرداد شماره رو دادیم بیرون. متاسفانه 40 روز بعدش فوت کرد. 😔

این ترم یکی از درس‌هامون در مورد حوادث بزرگ و مخرب تاریخ چند صفحه توضیح داره. حوادثی که باعث شدن استانداردها و تعاریف ایمنی و امنیت در طراحی، ساخت‌وساز و صنعت آپدیت بشه:
- ۱ جون ۱۹۷۴، انفجار ناشی از نشتی سیکلوهگزان در فلیکس‌بوروی انگلیس، ۲۸ کشته و ۸۹ مجروح، ۷۰ میلیون دلار خسارت مالی.
- ۲۳ مارچ ۲۰۰۵، انفجار پالایشگاه تگزاس‌سیتی، ۱۵ کشته و بیش از ۱۷۰ نفر مجروح، ۱۶۰۰ میلیون‌دلار خسارت مالی.

اینا دو موردش بود، هم قدیمی و هم جدید. موارد وخیم‌تر و ضعیف‌تر هم هست. خواستم بگم امروزه نسبت به گذشته دیگه از این اتفاقات کمتر میفته تو دنیا، چون به اهمیت ایمنی و جون انسان‌ها پی برده‌ن. طوری که یه شاخه‌ی مطالعاتی مخصوص واسش ایجاد شده و ما الان درسش رو داریم.
اما ایران انگار استثناست! اینقد از این حوادث پیش اومده که دیگه برای همه عادی شده. شما تعداد تلفات حوادث ایران رو با این حوادث بزرگ تاریخ مقایسه کنی می‌فهمی. الان ایران می‌تونه فصل مختص به خودش رو در کتاب مخرب‌ترین حوادث تاریخ داشته باشه! با این تفاوت که الان استانداردها مشخص‌ان، فقط رعایت نمیشن. ممکنه تلفات مالی‌شون اونقد نباشه، ولی از طرفی شاید اگه اونقد می‌بود حداقل بیشتر به ایمنی کارشون اهمیت می‌دادن...