از وقتی بلیت ایران‌و گرفتم، دیگه نمی‌تونم روی درس تمرکز کنم (حالا انگار قبلش می‌تونستم!). همش دارم به این فکر می‌کنم که کیا رو ببینم، کجاها برم و برای هرکس چی بگیرم. اینقد که به فکر خوشحال‌کردن آدمام، کاش بقیه هم به فکر من می‌بودن...

خیلی دوس داشتم بتونم بدون ترس از بد برداشت‌شدن، قضاوت شدن، creep خطاب شدن، یا ترسوندن دیگران، بعضی غریبه‌ها رو یهویی بغل کنم یا ازشون تعریف کنم.
مجازی‌شو راحت می‌تونم، واقعی نه. اینجا مث شیرم، در واقعیت اما موش.

اینجا رو یکی از دوستان ساخته، و تریبونیه برای به اشتراک‌گذاری روایات تعرض یا سواستفاده جنسی که ما آدمای معمولی روزانه تجربه می‌کنیم، به امید این‌که بتونیم این موقعیت‌هارو بهتر تشخیص بدیم و از خودمون محافظت کنیم:

https://t.me/sayitloud

بچه‌ها، این پرسش‌نامه مال پایان‌نامه‌ی یکی از دوستامه. اگر بانی‌مد رو می‌شناسید و مایل بودید، با پر کردن فرم به این دانشجوی بدبخت کمک کنید کارش راه بیفته. آفرین.

حالا قبلش داشتم می‌اومدم این نمایشگاهه، از پله‌برقی مترو که می‌اومدم بالا دیدم چه شلوغه، و بعضی‌ها لباس‌های عجیب‌غریب پوشیده‌ن. یکی یه سپر دستش بود، یکی دیگه عصای دو متری، یکی لباس جک‌اسپارو پوشیده بود، یکی شنل قرمزی و یه دختره رو دیدم لنز قرمز گذاشته بود!
گفتم نکنه یه دری رو اشتباهی رفتم تو قصه‌ها!
مث اینکه یه خبرایی بود. بعدا کاشف به عمل اومد که نمایشگاه کامیکه. رفتم دیدم ورودی‌ش 18 یوروئه، و اگه لباس‌های کامیک بپوشی میشه 12تا. خلاصه همه‌ی انیمه‌بازا ریخته بودن اونجا. ژاپن هم در صادرات فرهنگش عالی عمل می‌کنه‌ها!