خیلی دوس دارم دوباره برم یه کتاب بگیرم، اما امتحانا نزدیکه، و ترجیح میدم به جاش درس بخونم یا زودتر بخوابم. هرچند روند مطالعه‌م باز قطع میشه. 😢

مورد دیگه‌ای که برام جدید بود، این پاراگراف آخر کتاب بود. درمورد فونت کتاب توضیح داده بود!
برگ‌های کتاب هم خیلی کلفت بودن، شاید دو سه برابر قطر یه کاغذ معمولی! بنابراین اول خیلی زیاد به نظر می‌‌رسید، اما ۱۹۱ صفحه بیشتر نبود. پنج برگ آخر کتاب هم کلا سفید بود. فکر کنم می‌خواستن رندش کنن به ۲۰۰ صفحه!

از ایران یه داروی کوچولو سفارش دادم یکی از ایرانی‌ها که داره میاد بیاره. از قبل کمی می‌شناختمش، برای همین به این گفتم که مطمئن باشه. اینجا بار رو کیلویی حساب می‌کنن بچه‌ها، و معمولا ده یورو می‌گیرین برای هر کیلو. با خودم گفتم این که چند گرم وزنشه، فوقش یک یورو می‌گیره. یک یورو هم قیمت خود دارو، و یک یورو هم زحمت گرفتن دارو میشه. در بدترین حالت پنج یورو. فکر کردم خودم اگه باشم سه یورو می‌گیرم فوقش از طرف. یا اگه واسم زحمتی نداشته باشه، پول نمی‌گیرم اصن.
حالا که رفتم بگیرم فکر می‌کنین گفت چند؟ ده فاکینگ یورو! میگه چون بار زیر یه کیلو رو همون یه کیلو حساب میکنن! شدیدا همه‌جام می‌سوزه الان. ترجیح می‌دادم از عفونت بمیرم، تا اینکه پول زور بدم. تقصیر خودمم هست که از اول باهاش طی نکردم و فکر کردم آشنا بودنش کافیه. بعد میگین چرا از ایرانیا بد میگن! چون بعضی‌هاشوم دنبال سواستفاده‌ از نیاز یا بی‌اطلاعی هم‌وطنان‌شون هستن. اه.

این تیکه از قسمت سوم‌ش هم خیلی مود بود!

از وقتی بلیت ایران‌و گرفتم، دیگه نمی‌تونم روی درس تمرکز کنم (حالا انگار قبلش می‌تونستم!). همش دارم به این فکر می‌کنم که کیا رو ببینم، کجاها برم و برای هرکس چی بگیرم. اینقد که به فکر خوشحال‌کردن آدمام، کاش بقیه هم به فکر من می‌بودن...

خیلی دوس داشتم بتونم بدون ترس از بد برداشت‌شدن، قضاوت شدن، creep خطاب شدن، یا ترسوندن دیگران، بعضی غریبه‌ها رو یهویی بغل کنم یا ازشون تعریف کنم.
مجازی‌شو راحت می‌تونم، واقعی نه. اینجا مث شیرم، در واقعیت اما موش.

اینجا رو یکی از دوستان ساخته، و تریبونیه برای به اشتراک‌گذاری روایات تعرض یا سواستفاده جنسی که ما آدمای معمولی روزانه تجربه می‌کنیم، به امید این‌که بتونیم این موقعیت‌هارو بهتر تشخیص بدیم و از خودمون محافظت کنیم:

https://t.me/sayitloud

بچه‌ها، این پرسش‌نامه مال پایان‌نامه‌ی یکی از دوستامه. اگر بانی‌مد رو می‌شناسید و مایل بودید، با پر کردن فرم به این دانشجوی بدبخت کمک کنید کارش راه بیفته. آفرین.