یک زمانی تعریف هنرمند در مملکت ما این بود.
روحش شاد.

اینم جالب بود!
کاش تلگرامم بیاره، خیلی به دردم میخوره.

https://bit.ly/3GAcLvh


گفت‌وگوی شنیدنیِ دکتر جوردن پیترسن و دکتر ریچارد داوکینز (زیرنویس فارسی ندارد)
🌱

.

مثلاً یه جایی‌ش، از منظرِ نوروساینس، می‌گه:

Even at the level of initial detection, most of what you see is memory.

و، خب، برگْ به آدم نمی‌مونه 🤯

ما یه‌جوری سیم‌پیچی شدیم که همه‌ش (و حتی پیشاپیشِ تجربه) داریم جهان رو map می‌کنیم و الگو می‌سازیم. و، به معنای دقیق کلمه، به همّه‌چیزِ همه‌چیز عادت می‌کنیم. این احتمالاً یه راهِ صرفه‌جویی باشه که، به مرورِ زمان، مغزمون تدارک دیده تا کمتر از «هیپوکامپ» (که یکی از بخش‌های پرمصرفِ مغزه) استفاده کنه.

نتیجه‌ی اخلاقی: اگه احساس کردین تکراری شدین، غصه‌دار نشین یا اطرافیان‌تون رو شماتت نکنید ای فالووِرز! واسه‌ی حفظِ تازگی، یا باید قادر باشین هر روز با یه تُنِ صدای جدید حرف بزنین، یا روزی یه چهره عوض کنین! 😬

هرجور صلاحه به هر حال
🌱

این مخارج رو هم برای آخرین‌بار می‌‌ذارم، چون تقریبا همینه هر ماه. حالا یه مقدار اینور اونورش زیاد فرقی نداره.
دیگه لازم نیست یادآوری کنم که من ارزون‌ترین چیزا رو می‌گیرم و مصرفم پایینه.

#هزینه‌ها ، ماه می

Pasta 0.5k 0.6*2
Rice 1k 1.7*2
Bread 0.8*6 + 0.85 + 2*0.5 + 5*0.35
Chicken breast 1k 5
Chicken 100g 0.8
Wurstel 150g 0.5
Fish burger 180g 2
Cheese 250g 0.6
Milk 1L 0.65*5
Yogurt 150g 0.2
Eggs 7pc. 1.26
Biscuit 700g 1.5
Olive 1.1
Cereal Snack 0.6
Tomato Sauce 0.7 + 0.65
Fruit (Banana, Apple, Kiwi) 1.16 + 1.25
Dried Fig 0.5k 3
Dried Plum 1k 5
Onion 1.5k 1
Potato 2.5k 1.27
Tomato 1k 1.3
Carrot 2/3k 0.43
Sweet Pea 400g 0.55
Green Beans 0.5k 1
Mushroom 175g 0.5
Soap 2pc. 1.2
Dental floss 1
Medicine 2.56
University Canteen 1.8*7
House shit 0.8
_
Sum = 65.7

ما که سه دوز واکسن زدیم،
زامبی هم نشدیم،
متاسفانه نسلمون هم منقرض نشد و من هر هفته دست کم خبر بارداری یک نفر که از واکسن زدنش اطمینان دارم رو می‌شنوم،
کنترل نشدیم،
ایمنی جمعی ایجاد کردیم،
آمار فوتی های کرونا به صفر رسید؛
اما روسیاهیش بمونه برای هرکسی که
یک سال مقاومت کرد واکسن وارد نکرد،
حماقت کرد واکسن نزد،
از ایمنی جمعی ولی استفاده کرد و زبونش دراز تر شد.
ما که بسیاری از عزیزانمون رو از دست دادیم ولی این باشه یادگاری از پیروزی علم بر روزهای سخت.

اپیزود آخر فصل سوم love death and robots
نابودم کرد از زیبایی.

بالاترین سطح انیمیشن‌سازی رو شاهد بودم. پشمام ریخت واقعا...

انگار بعضی ممبرها هم منتظرن آدم یه مدت پست نذاره، تندتند لیو بدن!😏

اما از وقتی اومدم اینجا امراض جسمی‌م خیلی بیشتر شده‌ن. نمی‌دونم آیا به‌خاطر توقف ورزش‌کردنه یا چی، اما قبلا خیلی سالم‌تر بودم! صبح با درد کتف چپ از خواب پا شدم، و الانم هنوز درد می‌کنه سر کلاس. برگردم ایران سریع میرم آزمایش و چکاپ اینا. حس می‌کنم یه مشکلی هست.

گوشی راست هندزفریم هم قطع شد تا روزم تکمیل بشه. البته یه سال و دو ماه کار کرد که بازم بد نیست

رفتم بازار محلی همیشگی برای خرید میوه، گفتم شلوارک و تی‌شرت هم بخرم، چون لازم دارم. شلوارک جین قیمت داد 14 یورو، گفتم گرونه، ده یورو. گفت دوازده. گفتم نه، الکی راهمو کج کردم که برم، که بگه برگرد همون ده. و گفت. اما بعد که خریدم با خودم گفتم کاش کمتر از ده می‌گفتم، حس می‌کنم رفته تو پاچه‌م!
اما تی‌شرت مناسبی پیدا نکردم. ساده می‌خواستم، ولی‌ زیادی طرح‌دار بودن.

میوه‌ها چند؟
دو کیلو موز 1 یورو، دو کیلو کیوی 1 یورو، دو کیلو شلیل 1 یورو.
چاقاله‌بادوم دیدم کیلویی 2.5، اما نگرفتم دیگه.
#هزینه‌ها

این کتابه رو چند شب پیش تموم کردم.
دوسش داشتم. روایتش از دید دانای کل بود، اما من تاحالا ندیده بودم این مدلی‌شو، که انگار فیلم‌نامه‌س. یعنی یه جاهایی زاویه‌ی دوربین ناظر رو هم نوشته بود، که برام عجیب و جدید بود. اصن حس می‌کنم داشتم یه فیلم می‌دیده‌م!
یه شخصیت داشت به اسم تاکاهاشی، که از من‌ترین کرکترهایی بود که تاحالا خونده‌م (همین که ریپلای زده‌م).
نثر انگلیسی‌ش روان و کاملا واسم قابل فهم بود، و شاید کمتر از یک درصد کلماتش برام جدید بود. فکر می‌کنم برای سطح upper intermediate و حتی کمتر، مناسب باشه. اگه اشتباه نکنم چهارمین رمانی بود که به زبان انگلیسی خونده‌م. منی که از Dune هزارصفحه‌ای با نثر ثقیلش جون سالم به در برده‌م، این چیزی نبود!

خیلی دوس دارم دوباره برم یه کتاب بگیرم، اما امتحانا نزدیکه، و ترجیح میدم به جاش درس بخونم یا زودتر بخوابم. هرچند روند مطالعه‌م باز قطع میشه. 😢

مورد دیگه‌ای که برام جدید بود، این پاراگراف آخر کتاب بود. درمورد فونت کتاب توضیح داده بود!
برگ‌های کتاب هم خیلی کلفت بودن، شاید دو سه برابر قطر یه کاغذ معمولی! بنابراین اول خیلی زیاد به نظر می‌‌رسید، اما ۱۹۱ صفحه بیشتر نبود. پنج برگ آخر کتاب هم کلا سفید بود. فکر کنم می‌خواستن رندش کنن به ۲۰۰ صفحه!

از ایران یه داروی کوچولو سفارش دادم یکی از ایرانی‌ها که داره میاد بیاره. از قبل کمی می‌شناختمش، برای همین به این گفتم که مطمئن باشه. اینجا بار رو کیلویی حساب می‌کنن بچه‌ها، و معمولا ده یورو می‌گیرین برای هر کیلو. با خودم گفتم این که چند گرم وزنشه، فوقش یک یورو می‌گیره. یک یورو هم قیمت خود دارو، و یک یورو هم زحمت گرفتن دارو میشه. در بدترین حالت پنج یورو. فکر کردم خودم اگه باشم سه یورو می‌گیرم فوقش از طرف. یا اگه واسم زحمتی نداشته باشه، پول نمی‌گیرم اصن.
حالا که رفتم بگیرم فکر می‌کنین گفت چند؟ ده فاکینگ یورو! میگه چون بار زیر یه کیلو رو همون یه کیلو حساب میکنن! شدیدا همه‌جام می‌سوزه الان. ترجیح می‌دادم از عفونت بمیرم، تا اینکه پول زور بدم. تقصیر خودمم هست که از اول باهاش طی نکردم و فکر کردم آشنا بودنش کافیه. بعد میگین چرا از ایرانیا بد میگن! چون بعضی‌هاشوم دنبال سواستفاده‌ از نیاز یا بی‌اطلاعی هم‌وطنان‌شون هستن. اه.

این تیکه از قسمت سوم‌ش هم خیلی مود بود!

از وقتی بلیت ایران‌و گرفتم، دیگه نمی‌تونم روی درس تمرکز کنم (حالا انگار قبلش می‌تونستم!). همش دارم به این فکر می‌کنم که کیا رو ببینم، کجاها برم و برای هرکس چی بگیرم. اینقد که به فکر خوشحال‌کردن آدمام، کاش بقیه هم به فکر من می‌بودن...

خیلی دوس داشتم بتونم بدون ترس از بد برداشت‌شدن، قضاوت شدن، creep خطاب شدن، یا ترسوندن دیگران، بعضی غریبه‌ها رو یهویی بغل کنم یا ازشون تعریف کنم.
مجازی‌شو راحت می‌تونم، واقعی نه. اینجا مث شیرم، در واقعیت اما موش.