با اینکه لحظات سخت زیادی رو تا اینجای مهاجرت تجربه کرده‌م، هیچوقت به اندازه‌ی امروز اشک نریخته بودم. پیازی که خرد می‌کردم خیلی تند بود.

درحالی که تازه از کلاس اومدم خونه، نشستم فکر می‌کنم که آیا امشب رو هم برم پارک برای این مراسم‌ها یا نه. از طرفی خسته‌م و چیز خاصی هم نداره امشب. از طرفی هم میگم خب شاید خوش بگذره، و دیگه از این موقعیت‌ها شاید پیش نیاد. مونده‌م فعلا.

تو مسیرم اتوبوس منتهی به اون پارکه رو دیدم که جای سوزن انداختن نداشت، که ثابت می‌کنه واقعا همه‌ی شهر میرن اونجا!

امروز رفتم نیم‌کیلو لوبیاسبز خریدم. بعد اومدم شستم و ریزشون کردم. به صورت چشمی به پنج قسمت مساوی تقسیم‌شون کردم، و چهارتاشو گذاشتم فریزر. با بقیه‌ش هم لوبیاپلو (استانبولی؟) درست کردم و با ماست نوش‌جان کردم. بیش از هفت‌ماه بودم که نخورده بودم، و تا امروز نمی‌دونستم چقد بهش نیاز داشتم.

طولانی‌ترین صف دنیا رو شاهد هستم در ورودی این پارک. فکر کنم دو کیلومتری باشه 🤔

درحالی که داشتم ناامید می‌شدم، بعد از دو ساعت انتظار، ورودی رو بازکردن و گذاشتن بریم تو. باید دید ارزشش رو داره یا نه؟

حالا طبق رسم هر دوره، قهرمان باید میزبان مراسم سال بعد باشه. امیدوارم شرایط طوری پیش بره که بتونه!

https://t.me/mahgooninnorway/3131

🔸 راهنمای سایت‌ها و وبلاگ‌های سینمایی

▪️ سایت‌ها و وبلاگ‌های سینمایی که ارزش خواندن دارند (و آن‌هایی که ندارند!)

اگر سایت‌ یا وبلاگ خوبی می‌شناسید کامنت کنید

https://virgool.io/@CinemaLucida/cinemawebsites-uk6k1wczhhaj?nc?nc?nc?nc

یه ده روز پیش بدنم شروع کرد به خارش. گفتم چیزی نیست، خودش رفع میشه. چند روز گذشت دیدم بهتر که هیچ، بدتر هم شد. دو-سه شبه از شدت خارش از خواب بیدار میشم، یا کابوس می‌بینم! دیروز که می‌خواستم صبح پاشم برم اورژانس. یه نقاط قرمزی روی پوستم پدیدار شده، که نمی‌دونم منشأش چی می‌تونه باشه. به دکترم تو ایران پیام دادم، و اسم یه پمادو گفت. رفتم دیروز خریدمش حدود 2.5 یورو. روزی دوبار باید بزنم و فعلا که تغییری نکرده‌م. همینو کم داشتیم این وسط!

مرسی از کسایی که راهنمایی کردن.
همین که فهمیدم فقط من نبودم که اینجوری شدم، خودش تسلی‌بخش بود.

به طور اتفاقی دیدم تو یوتوب پخش زنده‌ی دادگاه جانی دپ رو گذاشته. تاحالا چیزی ازش ندیده بودم، و قصد داشتم خودمو دور از این جریانات نگه دارم، اما گفتم یه بار ببینم چجوریه. الان بعد از یک ساعت و نیم تونستم قطعش کنم، اونم چون استراحت داد وسطش! خیلی جذاب بود، و البته غم‌انگیز...

آقا یه حرکت خودجوش زدم، گرفت، و خیلی حال داد. رفتم یکی از کتابخونه‌های شهر، گفتم چجوری می‌تونم کتاب قرض بگیرم؟ مشخصات‌مو گرفت، یهو دیدم یه کارت داد دستم! کارت عضویتم بود. بعد گفت چه کتابی می‌خوای؟ گفتم به فارسی چی دارین؟ سرچ کرد یه تعداد محدودی نتیجه داشت. منم نمی‌شناختم هیچ‌کدومو. بعد خودش منو برد پای یه سیستم، آموزش داد چجوری سرچ کنم. منم تصمیم گرفتم در ادامه‌ی مطالعات موراکامی‌م، سرچ کنم موراکامی. زبان‌شو گذاشتم انگلیسی، و چندتا مورد پیدا شد. یکی‌شو انتخاب کردم، و بهش گفتم رفت آورد. یه ماه می‌تونه دستم باشه، و در صورت نیاز تلفنی میشه تمدیدش کرد.
بعد گفت برای مطالعه هم میتونی بیای همینجا، از 9 تا 19 هستیم. گفتم همه‌ش رایگانه؟ گفت بله. دیدم از این دستگاهای قهوه که تو دانشگاه هست، اینجا هم دارن، اما 50 سنتیه، نه 25.
بهرحال راضی‌ام ازشون.