هم‌خونه‌ای‌هام همشون رفتن بیرون پی تفریح، من تنها موندم تو خونه‌ی خالی، و دلم گرفت 😢

موسیقی خیابانی

داشتم برمی‌گشتم خونه که اتفاقی اینا رو دیدم. از اینجا که داشتم دور می‌شدم، چشمم به یه آشنا افتاد که از روبروم می‌اومد. همون جینجر پرتغالیه بود که شماره‌شو گرفتم بودم و پیام‌مو سین نکرده! رفتم سلام کردم دیدم واکنش خاصی نشون نداد. بعد گفتم منو یادت میاد؟ گفت نه 😂. گفتم چه حافظه‌ی کوتاهی داری! دیگه سعی نکردم یادش بیارم، چون بیهوده بود. پرسیدم اینجا چکار می‌کنی؟ گفت منتظر دوستمم. تو چکار می‌کنی؟ منم به دوربین دستم اشاره کردم. بعدشم گفتم خوشحال شدم دیدمت و بای! غم ‌انگیز بود...
بعد فکر کردم کاش عینک دودی‌مو درمی‌آوردم شاید اونطوری می‌شناخت. اما خوبی‌ش اینه الان می‌تونم اینطوری خودم‌و گول بزنم که واسه همینه که منو نشناخته.

امروز کلا اتفاقی بود خیلی چیزا. چشمم به یه عده خورد که جلوی یه دری جمع شدن. رفتم دیدم در ورودی کتابخونه‌ی سلطنتیه، و منتظرن که برن تو. منم رفتم پشت سرشون. بعد راس ساعت چهار گفتن برید تو. منم با همینا رفتم، بدون اینکه بلیتی چیزی بخوان چک کنن. فهمیدم که یه نمایشگاه موقت از چندتا از آثار داوینچی رو قراره ببینیم، که از قضا امروزم آخرین روزشه. هیچی دیگه، شانس آوردم.
اتفاق بعدی هم این بود که یه پیرمرده رو که چند روز قبل تو یه موزه دیده بودم، تو خیابون دوباره دیدم.

دوباره امروز ظهر اون غریبه‌ی زیبارو رو دیدم، اما تعلل دوستان باعث شد گمش کنم 😒

فکر کنم دورتموند تو بازی دوستانه به دیناموکیف اوکراین عمدا باخت که بندگان خدا رو خوشحال کنه!